Bewildered Love [SPG]

Episode 16

Ericka’s Point of View

Nagtataka ako sa kaniyang mga ikinikilos dahil sa haba ng oras na magkasama kami mga kwento lang ng pamilya niya ang sinasabi niya saakin. I don’t know if I can be happy with his stories, but thanks to him that all the boresome that I felt earlier are all gone. I faced him and give him a smile and then he smiled back at me. That time I felt the happiness though it’s just simple happiness, I know it was cool.

“Sorry sa mga kwento ko baka hindi ka komportable dahil sa akin. By the way Ericka ilang taon ka na pala?” masaya niyang tanong saakin. Agad naman akong umiwas sa kaniya sabay yumuko.

“Five years old.” Malamig kong sabi sa kaniya. Agad ko naman siyang napahagikhik ng mahina at sabay napahinga ng malalim. Agad akong napatingin sa kaniya ng nagtataka dahil sa kaniyang reaksyon.

“Is there something funny?” I asked him, he faced me and suddenly shake his head as he answers my question.

“Nah, napapansin ko lang na nag aact ka ng hindi angkop sa age mo, it’s like you act older than me you know. I’m eight years old, pero mas mature kang mag-isip saakin kaya siguro hindi ka natutuwa sa ginagawa nila.” Saad niya saakin. Agad naman akong umiling-iling sa kaniya at tumingin sa mga kasing edad ko na bata na naglalaro.

“I’m happy, but I can’t really understand what they doing, maybe it’s because all I do is to study inside my room.” Saad ko sa kaniya. Agad naman niya akong hinawakan sa aking balikat at sabay tinapik-tapik.

“Don’t worry I can be your friend para kahit papaano meron kang kalaro na kaya kang intindihin.” Saad niya saakin. Agad naman akong tumingin sa kaniya at sabay binigyan siya ng malaking ngiti.

“Thank you Kuya Lester.” Masayang tawag ko sa kaniya. Agad naman siyang tumingin saakin at sabay hinawakan ako sa aking ulo at hinimas-himas ito.

“You know you can call me Lester. Para kahit papaano maramdaman mo na ang edad natin ay magkapantay lang.” He told me. I smiled at him and continue to watch them play.

Simula ng araw na iyon ang buhay ko ay nagbago dahil sa isang kaibigan na nakakaintindi saakin. Kahit na umalis si Kuya Jameson papunta sa US para sa business ng pamilya namin hidni ko naramdaman ang mabagot dahil sa kaibigan ko na si Lester.

At dahil doon pumayag sila Mom and Dad na pag-aralain ako sa isang school at sobra kong saya dahil sa mga panahon na iyon ay mas nakilala ko si Lester at dahil sa loob ng walong taon kaming magkasama ni Lester sa school and also doon din ako nagtaka dahil noong nalaman ng mga magulang ko ang pakikipagkaibigan ko kay Lester ay hindi sila gumawa ng paraan para palayuin ako sa kaniya.

At dahil doon nagsimula akong maging malapit muli sa mga magulang ko dahil doon ko naramdaman na muli nila akong pinagkakatiwalaan.

“Hey are you alright, kanina ka pa nakangiti?” masaya niyang bati saakin. Agad naman akong napatingin sa kaniya at sabay napalayo dahil sa gulat na aking naramdaman.

“Bakit ka naman nanggugulat?” kinakabahan kong tanong sa kaniya. Agad naman siyang ngumiti sabay napahawak sa kaniyang leeg.

“Sorry kanina pa kasi kita tinatawag pero hindi ka naman lumilingon sakin, akala ko kung ano na ang nangyari sa iyo kanina ka pa kasi nakangiti eh.” Saad niya saakin. Agad naman akong napaiwas ng tingin sa kaniya dahil sa kaniyang sinabi saakin.

“Sorry meron lang kasi akong naiisip na nakakatuwa, by the way Lester pinapapunta ka nila Dad sa bahay, ang sabi ko sa kanila tatanungin muna kita baka kasi ang dami mong gagawin.” Saad ko sa kaniya.  “So pupunta ka ba?” tanong ko sa kaniya. Agad naman siyang napahawak sa kaniyang baba at sabay napatingala na para bang nag-iisip.

Agad ko siyang pinalo sa kaniyang balikat dahil sa nakakatawa niyang postura.

“Aray ko naman bakit ba kailangan mo lagi akong hampasin sa balikat ko?” tanong niya saakin.

“Bakit kasi kailangan mo pang mag-isip pwede naman kasing sabihin nalang kung oo o hindi.” Saad ko sa kaniya.  Agad naman siyang napatawa dahil sa reaksyon ko.

“Edi oo, ito kailangan talaga laging nagmamadali ehh, may lakad ka ba?” pang-aasar niya saakin. Agad naman akong tumingin sa kaniya sabay dililaan siya bilang pag-aasar sa kaniya. Agad akong tumakbo papalayo sa kaniya sabay huminto. Tumingin ako sa kaniya sabay binigyan siya ng masayang ngiti.

“See you later Lester.” Saad ko sa kaniya sabay nagpatuloy sa paglalakad papunta sa aking klase.

And that time, alam ko sa sarili ko na ang lalaking kasama ko lagi sa loob ng walong taon ay nagugustuhan ko na. I never felt these feelings before. Nung panahon na umamin ako sa mga kaibigan ko na crush ko na si Lester, natutuwa sila at pilit nila akong tinutulak papalapit sa kaniya. Masaya ako dahil kay Lester wala lang ang lahat ng iyon. Masaya ako na nakikita din siyang nakangiti sa tuwing nakikita ako.

There is one-time na may kasama siyang babae noon sa canteen and I felt angry about that girl because nakikita ko kung gaano siya kalapit kay Lester at sa sobrang inis ko noon ay hinid ko kinausap si Lester sa loob ng isang linggo dahil sa nangyaring iyon. Ang sabi ng mga kaibigan ko na nagseselos daw ako but I don’t even know if that is the true feeling na magselos ka basta sa mga oras na iyon ay nakaramdam ako ng galit sa kaniya.

Pero nagkaayos din kami dahil hindi daw siya mapalagay na hindi ako nakakausap. I was so happy that time at mas lalo pang nahulog ang damdamin ko sa kaniya dahil sa pinapakita niya saakin.

But all of that was all for the show. Akala ko meron na akong taong mapagkakatiwalaan, akala ko yung taong kasama ko sa loob ng walong taon na siyang umintindi saakin ay nagawa pa akong lokohin at saktan.

That time, gusto kong hindi maniwala sa mga narinig ko, but all of that was true.

Mga oras na nasa bahay ako. Agad kong hinanap kung asaan si Lester. Until makapunta ako sa second floor ng bahay at may narinih na ingay ng dalawang tao na nag-uusap. Agad akng napatingin sa wing ng bahay kung asaan andoon ang opisina ni Dad.

Dahan-dahan akong lumapit doon upang marinig ko kung ano ang kanilang pinag-uusapan. Agad akong sumandal sa pintuan at doon nakatikom lamang ang aking bibig at nakinig sa kanilang dalawa.

“So kamusta na ang anak namin Lester, ayos lang ba siya?” tanong ni Dad sa kaniya.

“Yes, Tito William ayos lang si Ericka and I guess pinagkakatiwalaan na ako ni Ericka ng sobra ngayon.” Saad ni Lester sa kaniya.

“That’s good Lester by the way kamusta naman alam na ba ng anak ko ang binabalak natin?” tanong ni Mom sa kaniya. Nagtaka naman ako dahil sa kaniyang tinanong kay Lester.

“Tita Karla maybe masyado pang maaga para sabihin sa kaniya ang binabalak na pagpapakasal niya saakin. It’s better po muna siguro na mas magkaroon kami ni Ericka ng bonding pa para mas pagkatiwalaan pa niya ako.” Saad ni Lester sa kanila. Agad naman napakunot ang aking noo dahil sasinabi ni Lester sa kanila.

“Pero paano ang business partners natin kung hindi pa natin to i-se-settle?” tanong ni Mom sa kaniya.

“Tita masyado pang bata si Ericka para pag-usapan namin ang kasal and besides gusto ko munang mahulog sa akin si Ericka para siya na mismo ang papayag na magpakasal saakin.” Saad ni Ethan sa kanila. “Also, gagawan na din nila Dad ng paraan para habang hindi pa kami kasal ni Ericka ay magkaroon na ng partnership sa pamilya ng Lee at Salvador.” Dugtong na sabi ni Ethan. Agad akong napaupo sa sahig ng marinig ko ang sinabi ni Lester sa kanila.

Akala ko ayos lang sa kanila na hindi ako madamay sa business ng pamilya. Sinabi nila saakin iyon na okay lang kung hindi ko na gagawin ang mga bagay na pinagawa nila saakin noon but I guess I was wrong. They set me free for a while but in the end, they will catch me and place me again to a cage. Ang sabi nila saakin basta kung saan ako masaya, pero hindi ko naisip na kaya pala nilang bumali ng mga pangako.

Especially, Lester I didn’t know na kasama pala siya sa mga plano nila about saakin. So, all the things that he said to me before are all lies.

“Don’t worry Ericka sasabihin ko sa mga magulan mo na ayaw mo na sumama sa business nila.” He spoke. “Really? Thank you, Lester.” Masayang sabi ko.

“You can trust me Ericka, pwede mong sabihin sakin lahat ng problema mo.” Masaya niyang sabi saakin.

Nang maalala ko muli ang mga ala-alang iyon ay nakaramdaman ako ng galit. I never thought na dadating sa punto na  pagtutulungan nila akong lahat.

Sa galit na aking naramdaman, agad akong napatayo dahil sa naramdaman kong galit at agad na pumasok sa loob ng opisina ni Dad na hindi iniisip kung ano ang masasabi nila.

Agad sila napahinto sa pagsasalita at sabay napatingin saakin. Agad akong tumayo ng diretso at sabay tinignan sila ng seryoso.

“I will not marry him.” Malamig kong sabi. Agad kumunot ang kanilang mga ulo dahil sa sinabi ko. Agad napahampas sa mesa si Dad at sabay napatayo dahil sa sinabi ko.

“What are you doing here, Ericka?” he asked. I looked at him and give him a smile.

“Why you have a plan for my wedding but the I’m not here? Ridiculous.” Saad ko sa kanila. Agad naman lumapit saakin si Lester at sabay hinawakan ako sa aking balikat.

“Ericka, act with your age.” Bulong niya saakin. Agad akong tumingin sa kaniya sabay tabig ng kaniyang kamay.

“Why would I? It is a serious situation and I am part of this family. Kahit na bata pa lang ako but still, I know how to handle everything like what you said right Dad?” saad ko sa kaniya sabay ngiti. “In business learn how to say NO to everyone and also know what are their weaknesses. I am so proud that is hard to find your weaknesses. But to make things clear at matapos na ang wala ka kwenta-kwentang meeting na ito I will say no.” Saad ko sa kanila sabay tumalikod sa kanila upang umalis.

“Try to do this Ericka or I will force you to drop out at your school.” Saad ni Dad saakin. Agad akong huminto sa paglalakad ko at sabay napatingin sa kanila.

“You can’t because first of all ang nagpapaaral saakin ay hindi ang pera mo kung hindi ang talino ko. I am a full scholar student sa school naming. So, all the payments na binayad ninyo sa shool ay wala naman talaga sa school kung hindi nasaakin. Second kaya kong gumawa ng paraan para hindi matanggalan ng scholarship, I have my ways I am Salvador after all.” Masayang sabi ko sa kanila.

“And this is the last time that I will act like this. Mga magulang ko kayo so hanggat maaari igagalang ko kayo but maybe in the future mawala din ang paggalang ko sa inyo.” Saad ko sa kanila.  “So, again I will decline this partnership. I am not a dog nor a puppet that will follow all your consequences, that’s what you said to us Dad, never become humble always stood up and let them see that you are the biggest to all of them so they will not underestimate you.” Saad ko sa kaniya sabay ngumiti. Agad akong naglakad papalabas ng pintuan ng opisina ni Dad.

Bago ako tuluyang makalabas agad akong huminga ng malalim at napapikit dahil sa kaba na aking naramdaman.

“Don’t worry Mom and Dad uuwi pa din naman ako dito saatin after school. Pwede din naman ninyo akong pabantayan sa mga bodyguard’s para alam ninyo ang ginagawa ko.” Saad ko sa kanila. Agad naman akong humarap kay Lester at binigyan siya ng ngiti. “From now on don’t ever talk to me, we’re not friends anymore.” Mahihon kong sabi sabay alis sa opisina ni Dad.

Agad akong napahawak sa pader dahil sa kaba na aking naramdaman. For all the years ngayon ko lang nagawa ang ganoong bagay. It’s hard to pretend that you are strong. Kahit na sabihin ni Kuya Jameson saakin na gawin ko ang bahay na iyon once na meron nangmaliit sakin, napakahirap pa din.

Agad akong napadilat ng dahan-dahan at napakamot saaking mga mata. All of that dreams were my biggest nightmare. Akala ko yung ganoong ugali ko ay hindi ko na magagamit but I am wrong. Kuya Jamesone was right that I need to face all the challenges in my life and I need to hide all my fears from my enemy so that they will not saw my weaknesses.