Chapter 8: Peaceful death and taking pride
1867 Words
Emperor Jeremiah’s POV
Nakita ko silang naghahalikan sina Amaya at ang aking kaibigan na si prinsepe Ritzen. Ang lakas ng kabog ng aking dibdib at hindi ko maiwasan ang magalit. Kinabukasan ay pumunta ako sa emperyo ng Nox dahil may nabalitaan akong pagtataksil. Umalis ako sa aking palasyo na napakainit ng aking ulo at nasigawan ko ang aking mga heneral sapagkat hindi nila inayos ang pagkakabilang ng dadalhin naming mga kawal. Ngayong araw ay ang pagkakasakop sa bayang ito at napupuno ng galit ang aking puso. Nang makarating kami sa emperyo ng Nox, maayos kaming pinatuloy nito sa loob ng kaniyang palasyo. Subalit alam kong isa lamang patibong ang naghihintay sa akin upang mapatay niya ako. Nagulat siya dahil ang pag-aakala nito ay ako ang aking ama na si dating emperador Schniziel.
“Mabuti at nakabisita ka Schniziel at nakakapagtaka dahil hindi nagbago ang iyong itsura. Pagkakaalam ko ay magka-edad lamang tayo,” wika nito sa akin.
Subalit nagpanggap ako bilang aking ama at pinaupo niya ako sa ipinahanda niyang silya sa akin. Tiningnan ko ang kaniyang nasa paligid at alam kong may binabalak silang masama sa akin.
“Tama ka, mukhang napakatanda mo na nga emperador Otis nais ko sanang makipaglaro sa iyo,” tahasang saad ko sa kaniya.
“Alam ko ang nais mong laro, Schniziel, ang inaakala ko ay napatay ka ng mga napagkasunduan kong emperador na iyong kasapi tatlong taon na ang nakakaraan,” mahinahong saad nito sa akin.
Tumawa lang ako nang napakalakas at tama nga ang hinala ko dahil siya ang may pakana sa digmaang naganap sa aming emperyo na ikinamatay naman ng aking mahal na ina. Pilit kong pinapakalma ang aking galit at tila nainsulto ito sa aking pagtawa.
“Ano ang nakakatawa emperador ng Odisius?” naiinis na tanong niya sa akin.
“Nakakatawa ka talaga dahil iisa lamang ang emperador na iyong kinalaban ngunit hindi mo pa rin ito napatay. Ilan ba ang emperador na sumapi sa iyo upang matalo lamang ako?” sarkastikong pabalik na tanong kong muli sa kaniya.
“Bakit napakahaba ng iyong buhay, huh, Schniziel! Isa kang hangal na emperador at napakarami mo ng emperador na ginawa mong alipin sa iyong mga palad!”
“Isa ka rin ba sa mga emperador na nais magpa-alipin sa aking mapaglarong palad? Ano nga ba ang ipinaglalaban mo, nais mo rin bang maging bayani sa kabilang buhay o maging bayani ng mga sakim na emperador?”
Nainsulto ito sa aking pagbitaw ng napakapusok na salita sa kaniya at bigla akong tinutukan ng patalim ng kaniyang mga kawal.
“Ano nga ba ang kailangan mo rito, hangal na emperador ng Odisius?” mahinahon na saad nito sa akin.
Tumingin ako sa kaniya nang may pang-iinsulto. “Gusto ko ang iyong emperyo at alam mo iyan hindi ba?!”
“Hindi mo masasakop ang aking emperyo, Schniziel, mamamatay ka muna sa aking mga palad! Sa pagkakataong ito, wala ka nang karapatan upang tumubo at madagdagan muli ang buhay mo rito sa lupa!”
“Napakatalinhaga naman ng iyong pananalita hangal na emperador ng Nox. Tila nililigawan mo yata ako upang sadya kong sakupin ang iyong napakagandang emperyo!”
Nagulat siya nang lumusob ang aking mga kawal at dala-dala ng aking mga kawal ang ulo ng kaniyang mga kawal. Ang iba ay namin mga bihag.
“Tingnan mo nga naman, napakatahimik ng digmaang naganap ngayong araw. Wala mang sumigaw sa sakit at napakahina sa estratehiya ng iyong mga kawal.”
Kinuha nito ang kaniyang patalim upang sugurin ako subalit nauna ko na siyang batuhin ng aking kunai. Tinamaan siya sa kaniyang kaliwang braso at napaupo ito sahig dahil sa sakit ng kaniyang narararamdaman.
“Wala ka bang napapansin?” sarkastiko kong tanong sa kaniya.
Umupo ako sa kaniyang trono at sinipa ko siya sa kaniyang bibig habang nakaluhod ito sa aking harapan.
“Ano? Schniziel!” galit na tonong saad niya sa akin at dinuraan ako sa aking mukha.
“Dinuraan mo ang mukha ng aking ama at sa tingin mo ay bubuhayin pa kita?” sarkastikong sambit ko sa kaniya.
“H-Hindi ikaw si—” naputol na sinasabi nito sa aking harapan.
“Napakahangal mo talaga hangal na emperador. Hindi mo ba napapansin na napakabata ng aking mukha kung sakaling kasing-edad mo man ang aking amang pinatay mo sa kalungkutan dahil sa pinatay ni’yo ang aking ina dahil sa digmaang iyon! Naging ulila kami ng aking mga kapatid dahil sa kagagawan ni’yo, ngayon magbabayad kayo!” lumuluhang sambit at pagalit na wika ko sa kaniya.
Tumawa nang malakas ang emperador na ito at nagwika.
“Napatay ko pala ang iyong ama at ang iyong amang napakalupit ay nabuhay sa iyong katauhan. Ngayon, masaya na akong mamamatay dahil sa wakas namatay na rin ang pinakamatindi kong kaaway,” mahinahon na saad nito sa akin.
“Lumaban ka para sa iyong buhay at bibigyan kita ng pagkakataon upang ipagtanggol mo ang iyong emeperyo,” tahasang saad ko sa kaniya.
“Hindi na kailangan, masaya akong naipaghiganti ko na rin si emperatris Althea na aking minahal. Pinatay siya ng iyong ama dahil nalaman nito ang kaniyang itinatagong sekreto. Maluwag kong tatanggapin ang aking kamatayan dahil wala na rin saysay ang aking buhay at natapos na rin ang aking misyon at pakay rito sa lupa,” nakangiting saad nito sa akin.
“Sige, ayoko na ng madramang salaysaysayin,” saad ko sa kaniya.
Kinuha ko ang aking kunai at ginilitan ko ang kaniyang leeg at sa aking harapan namatay ito sa aking harapan. Ang pakay ko lamang sa kaniya ay mapaghiganti ko ang aking mga magulang. Subalit kahit napatay ko ito nakangiti pa rin siyang tinanggap ang kaniyang kapalaran.
“A-Althea,” tanging nasambit nito sa kaniyang huling hininga.
Nasakop ko ang kaniyang emperyo at hindi ko pinasunog ang kanilang kaharian subalit pinatay ko lahat ang kaniyang mga kawal dahil kasali sila sa digmaang naganap noon.
“Bawat bahid na pumatay sa aking mga magulang ay pagbabayarin ko ng napakamahal,” pangako ko sa aking sarili.
Kinahapunan ay dumating na ako sa aking palasyo at nadatnan ko na naman si prinsepe Ritzen sa aking palasyo. Nakita ko silang masayang nagtatawanan sila ni Amaya at lalo akong nainis nang yakapin niya ang aking alipin. Nagulat din ako dahil hinalikan ni Ritzen si Amaya sa kaniyang pisngi. Hindi ko batid baka ay magkasintahan na silang dalawa. Kinagabihan ay umuwi na si Ritzen at ihahatid niya sana si Amaya sa kanilang tahanan subalit gumawa ako ng paraan upang hindi niya maihatid ang aking alipin.
“Amaya, huwag ka munang umuwi may ipapasikaso ako sa iyo,” saad ko sa kaniya.
“Kaibigan bukas mo na lang ipagawa sa kaniya ang nais mong ipagawa sa kaniya,” wika naman sa akin ni Ritzen.
“Patawarin mo ako kaibigan dahil mahalaga ito,” mahinahong saad niya sa akin.
“Oo, sige. Amaya bukas na lang kita ihatid sa inyong tahanan,” pagpapaalam niya sa akin at kay Amaya.
Umalis na ang aking kaibigan at pumunta ako sa silid- aklatan. Uminom ako ng alak doon at ipinatawag kong muli ang aking alipin. Kaagaran itong pumunta sa silid-aklatan at nakita niya akong nagbabasa habang umiinom ako ng alak.
“Halika tabihan mo ako,” utos ko sa kaniya.
Tinabihan niya ako at nabigla siya nang yakapin ko ulit ito.
“Pagbigyan mo ako ngayong gabi, nalulungkot ako Amaya,” mahinahong saad ko sa kaniya.
Nagulat siya nang halikan ko ang kaniyang mga labi. Itinulak niya ako subalit sinugod ko siya at itinulak ko ito sa itaas ng mesa. Napahiga ito at pumatong sa kaniya.
“Wala kang karapatang lumaban dahil alam mo na ang mangyayari kapag tumanggi ka sa aking kagustuhan. Naging komportable ka na sa akin, Amaya. Isa ka lamang alipin at ako ang iyong emperador!” pagalit na bulong ko sa kaniyang tainga.
“B-Bakit nagagawa mo sa akin ito kamahalan. Ano ba ang nagawa kong pagkakamali sa iyo?” umiiyak na tanong nito sa akin.
“Wala tayong pagkakaintindihan,” wika ko sa kaniya kasabay nito ang paghalik ko sa kaniyang labi.
Hinuhubaran ko ang kaniyang kasuotan at patuloy lamang ito sa pagluha. Tinakpan nito ang kaniyang dalawang dibdib subalit tinanggal ko ito sa kaniyang pagkakatakip.
“Matagal ko nang gustong mangyari ito, Amaya. Pagbigyan moa ko upang mapawi ang aking kalungkutan. Hindi ba’t ang sabi mo sa akin mahal mo ako?”
“S-Subalit hindi isa ganitong paraan, kamahalan. Hindi sa ganitong paraan!”
Hindi ko na sinagot ang kaniyang isinaad sa akin at patuloy ko lamang hinahalikan ang kaniyang pangangatawan. Subalit nagtangka siyang itulak ako at kinuha ko ang lasong napulot ko sa ilog at itinali ko sa kaniyang mga kamay. Malaya na ang kaniyang katawan sa pagkakabalot ng kaniyang kasuotan. Kinagat ko ang pasas sa kaniyang dibdib at kasabay nito ang pag-ikot ng dila ko rito. Napapa-ungol siya sa aking ginagawa at upang hindi siya makasigaw, binusalan ko ang kaniyang bibig ng aking dalang pamunas. Hindi ito makasigaw at patuloy lamang ito sa kaniyang pagluha. Hinawakan ko ang kaniyang perlas at ibinuka ko ito habang patuloy lamang ako sa pagdila sa kaniyang perlas at nakahiga siya sa itaas ng mesa. Hindi siya makawala sa pagkakatali ng kaniyang kamay.
“Uhm!” “Uhm!” “Uhm!” tanging nasasambit niya sa akin.
Nang mapagtanto kong may madulas na bagay na lumabas sa kaniyang perlas, naghubad na ako ng pang-ibabang kasuotan. Nakita ko ang aking dragon na tumigas na at hindi ko mapigilan na ipasok ito sa loob. Pinagpapawisan ako sa aking gagawin at ganoon din siya. Nagulat siya ng unti-unting pumapasok ang aking dragon sa loob ng kaniyang perlas. Gusto niyang sumigaw dahil nasasaktan ito ng labis dahil sa aking ginagawa sa kaniya.
“UHHHHHHMMMMMMM!!!!!” Halos hindi na siya makahinga sa sakit.
Nang makapasok ang aking dragon nakita ko na tumulo ang kaniyang dugo. Patuloy lamang ako sa pagbayo at patuloy lamang siya pagluha. Napakainit pala sa loob at tila hindi ko mapigilan ang aking paggalaw.
“S-Sandali lang A-Amaya l-lalabas na!!!” humihingal na saad ko sa kaniya.
“UHHHHHMMMMM!!!!” tanging nasaad niya sa akin.
Lumabas ang aking sariling binhi at ipinasok ko ito sa loob ng kaniyang perlas. Napasubsob ako sa kaniya at ang tuhod ko tila manlalambot na. Kapuwa kami pinagpapawisan at ramdam na ramdam ko ang sa sakit ng aking ginawa sa kaniya dahil hind na ito tumigil sa pagluha. Tinanggal ko ang busal na tela sa kaniyang bibig at tinanggal ko rin ang nakataling laso sa kaniyang kamay. Nagbihis na ako at siya ay nananatili lamang tahimik.
“Magbihis ka na at maaga kang pumasok bukas dahil ipagluluto mo ang aking mga kapatid. Ipapahatid na lang kita sa aking kawal sa inyong tahanan ngayong gabi,” wika ko sa kaniya at umalis na ako ng silid aklatan.
Alam kong magagalit siya sa akin dahil sa aking ginawa sa kaniya subalit hindi ko maiwasan ang pagnasaan siya. At isa pa hindi siya makakatanggi sa aking kahilingan dahil sa akin lamang siya magmula sa araw na itong nakuha ko ang pinapangalagaan niyang puri at pagkatao. Patawarin mo ako aking kaibigang prinsepe, sa akin lang si Amaya at kailanman hindi mo na ito makukuha sa akin.
End of POV
- Writer
