Paint My Love

Chapter 8: Painting His Happiness

Tahimik si Magnolia sa sasakyan habang bumibiyahe. Kasama niya ang kapatid niyang nakasimangot ngayon. Masama ang timpla nito dahil wala itong nagawa nang magpasama siya papunta sa kung saan. Ang totoo sa araw na iyon din mangyayari ang surprise ni Carlo bilang pormal na panliligaw dito. Alam naman iyon ng mga magulang niya na pinasundan sila sa mga bodyguard. Siyempre ayaw talaga sumama ni Rose sa kanya dahil ayaw nito sa kanya, ganoon kasimple. Pero wala din itong magawa nang magsalita na ang kanilang daddy.

"Badtrip," naiiritang sabi ni Rose sabay tingin sa kanya at irap. Tinawagan nito si Carlo. Sigurado siya roon dahil naka-loud speaker pa iyon habang nag-uusap. "Buti naman sumagot ka na, Carlo," malambing na sabi nito. Kanina pa kasi ako tumatawag. Ganoon ito makipag-usap sa lahat maliban sa kanya. "Yes, I'm with my Sister, unfortunately," anito at bumuntung-hininga.

Napailing na lang siya sa sarili. Nang matapos na ang tawag ay saktong natatanaw na niya ang lugar kung saan gaganapin ang surprise ni Carlo. "Mang Lando, diyan na lang po sa tabi. Isang events garden iyon na pag-aari ng isa sa mga kaibigan ng lalaki.

"What? Bakit dito tayo?" Nakataas ang kilay na sabi ni Rose sa kanya.

"Basta. Halika na."

"No! Tingin mo ba sasama ako sa 'yo? Kung anu-anong stunt pa ang gagawin mo. Mag-sketch ka lang pala kailangang kasama pa ako."

"Isusumbong kita kina Daddy," banta niya rito. Wala naman din itong nagawa kung hindi bumaba na rin at tulungan siya sa pagbitbit ng iba pang kagamitan. Talagang malaking pabor iyon sa mga ito. Siya pa ang magpe-paint ng sweetest moment ng mga ito sa takip-silim. Naipaliwanag naman sa kanya ang detalye kasama na ang kasuotan ng mga ito kaya may ideya na siya kung paano gagawin ang pagpipinta. Ang totoo, dalawang beses na siyang pumunta roon nang ganoong oras para magpinta ng background. Tanging mga tao na lamang ang wala roon. Mag-iiba lang talaga kapag umulan na malabong mangyari.

Nang makarating na sila sa b****a ay ang nakangiting mukha ni Joseph ang nakaabang sa kanila. "Tulungan ko na kayo," anito at kinuha ang mga pangguhit at pangkulay na hawak ni Rose at pinalitan iyon ng isang tangkay ng pulang rosas. "For you," nakangiting sabi nito at iginiya na ang kapatid niya.

Nakasunod lang siya bitbit ang canvass at mga gamit niya na kinuha na niya kay Joseph. Ilang mga lalaki pa ang nakaabang at nag-abot ng bulaklak na puro mga kaibigan nito sa classroom at kasamahan sa basketball team. "Omg," kinikilig na sabi ng kapatid niya na marahil ay nahuhulaan na ang nangyayari pagkatapos ay tumingin sa kanya at nagbigay ng nakakalokong ngisi.

Hindi niya na lang ito pinansin dahil gusto niya nang isampal dito ang canvass na hawak niya. Mabuti na lang at sa susunod na linggo na ang flight niya. Excited na excited na siya pero siyempre ay nalulungkot siya dahil nangangahulugan iyong ilang taon niyang hindi makakasama ang pamilya maliban na lamang kung pauwiin siya ng mga ito o dalawin siya tuwing bakasyon. Napatingin siya sa kapatid niyang maganda ang ngiti na parang kandidata sa beauty pageant. Abala ito sa pakikipagbeso sa mga lalaking nag-abot dito ng mga rosas. Biglang may pumailanlang boses na kumakanta. Paglingon niya ay biglang nahawi ang mga lalaki at nasa gitna na ng isang makeshift stage si Carlo. Iyon na ang hudyat ng volunteer job niya sa mga ito kaya iniwan na niya si Rose at pumuwesto siya sa gilid. Hindi na tuloy nakagalaw sa kinatatayuan nito ang kanyang kapatid. Nang makalapit na ito kay Carlo ay iniluhod nito ang isang tuhod at nagsimula na namang kumanta kaya gumuhit na siya. Kinanta nito ang isang OPM song na na Binibini ang pamagat at pamilyar sa pandinig niya. Parang tumatagos sa puso niya ang bawat salitang lumalabas sa bibig nito. Damang-dama niya ang musika na para sa isang lalaking tunay na nagmamahal sa isang binibini.

Muli siyang tumingin sa dalawa. Mahirap para sa kanya gawin iyon dahil bukod sa maraming tao ay maingay pa. The last thing she needed was distraction. That was why it was such a miracle that her hands seemed to have their own heart and mind. Siguro kung siya ang kinantahan at binigyan ng mga rosas ni Carlo ay baka kanina pa siya naiyak. Ngayon nga malapit na siyang mapaiyak dahil bukod sa dama niyang totoong damdamin ang ipinapakita nito ay nagpupumilit kumawala ang puso niyang nalulumbay. Hindi niya pwedeng hayaan iyon dahil baka bigla siyang gumawa ng eksena doon at masipa papuntang US. Habang nagkakasiyahan ang mga tao ay nagkapira-piraso naman ang kanyang puso. Muli siyang bumalik na sa pagpipinta para doon niya muna ibuhos ang emosyon.

"Rose, my beautiful princess, will you let me be your prince charming when you turn eighteen?"

"Yes, my prince charming," tili nito. Pinatayo nito sa Carlo at niyakap. Malabo naman talaga ang setup ng relasyon ng mga ito. Pero sa pagkakaintindi niya parang manliligaw with benefits ito. Natural, nakahalik na ito nang ilang beses sa kapatid niya. At mukhang pati siya ay inakalang kasama sa miscellaneous benefits nito.

Tahimik na lang siyang napaluha bigla. Mabilis din niyang pinahid iyon dahil baka may makapansin pa. Nang matapos na rin ang proposal nito ay madilim na ang paligid. May mesa at dalawang upuan na inilagay sa gitna. "Thank you, guys. Babawi ako sa inyo," pangako nitong parang pulitiko kaya muling naging maingay ang paligid.

Pagkalipas ng mahigit sampung minuto ay nagsialisan na ang mga lalaki at saktong natapos na niya ang ginagawa. Iniligpit na muna niya ang mga ginamit at mabilis na nagpunas at pumunta sa washroom para magpalit. Nang makabalik siya ay ang dalawa lang ang natira na busy sa pag-uusap. Nailang tuloy siya. Nakita niya ang driver nina Carlo at sinenyasan niyang lumapit sa kanya. "Kuya, makikisuyo po ako na pakiabot na lang ito kina Carlo. Thank you po," aniya at parang puganteng mabilis na lumabas.

Nang makasakay sa kotse ay tinawagan niya ang mga magulang para bigyan ng update mga ito. Sinabi ng mga itong nagpaalam si Carlo na ito ang maghahatid pauwi sa kapatid niya. May curfew naman ito kaya napanatag na siya. Nagpahatid siya sa driver sa Roxas Boulevard. Sa dami ng lugar ay doon pa niya naisipang pumunta. Nagpaiwan na siya roon at pinauwi ito nang makarating kahit ayaw nito.

Tahimik niyang pinagmasdan ang tahimik ding dagat. Nakakapagtakang wala masyadong tao roon gayong pasado alas-otso pa lamang ng gabi. Pabor na pabor naman sa kanya dahil hindi siya maaabala sa pagguhit. Sa ilalim ng liwanag ng buwan at ilaw sa mga poste ay iginuhit niya ang madilim na paligid kahit halos wala naman siyang nakikita.

Maya-maya'y naramdaman niya ang mga patak ng luhang naglandas sa mga pisngi. Malalayo siya sa pamilya at kay Carlo. Ilang buwan pa lang ang nakakalipas ay nasa rooftop sila ng isa sa mga building sa paaralan. Pinipigilan siya nitong pumunta sa US at hinihikayat siyang doon na lang sa UP mag-aral. Hinalikan siya nito. Paulit-ulit iyong bumabalik sa kanyang alaala. It was bittersweet. And maybe even if her hair turned gray, she would never forget her first kiss, her first love, her first heartbreak.

She wiped her tears and looked at the pitch black sky until a sad realization hit her. Carlo was the love that never was. He was so close yet so far, so near yet galaxies away. So, she promised herself that was the last time she would cry over him. After all, there was a life out there for her. He would never give his heart because it has always belonged to Rose. She would move on with her life. Her love would fade away in no time. It would just be water under the bridge, and she would learn to be content with what she had.

Maya-maya ay nakaramdam siya ng gutom. Sakto namang may mga nagtitinda sa paligid. Bumili siya ng fishballs, penoy, at isang bottled water. Parang hindi man lang umabot iyon sa sikmura niya. Bumili ulit siya ng bago habang tahimik na nakatanaw sa dagat.

"Malalim yata ang iniisip mo ha."

Nanigas ang kanyang likod kasabay ng paghinto sa tangkang pagsubo niya ng pagkain. Kahit hindi siya lumingon, alam niya kung sino iyon. Paano nito nalamang nandoon siya? Hindi ba kasama nito si Rose? Dahan-dahan pa din siyang lumingon na bahagyang nanlalaki ang mga mata. "P-paano?"

"Sinabi ni Mang Lando," tukoy nito sa driver nila.

"I see," sabi na lang niya at tahimik na kumain.

"Bakit ka ba nandito?"

Nagkibit-balikat siya at hindi na tumingin dito. "Wala lang."

"Kumusta ka?"

"Okay naman. Nasaan na si Rose?"

"Inihatid ko na sa inyo. Ako na ang nag-volunteer na sunduin ka."

"Ayoko pang umuwi. Mauna ka na."

"Hindi pwede."

"I can manage. Dapat nagpapahinga ka na

Pupunta pa ako dun sa bandang CCP Complex kaya mamaya pa ako makakauwi."

"Wala kang sasakyan."

"Mag-ta-taxi ako o mag-book ng rider."

"Delikado na, Magnolia."

"I have pepper spray. Nothing to worry about."

"Let's go."

"Go home."

"Nope. Tara doon naman tayo sa CCP," anito at inagaw sa kanya ang pagkain at ito na ang umubos.

"Hindi ko tapos kainin iyon!"

"Hindi ka pa nag-di-dinner at nagugutom na ulit ako. Tara, let's eat there." Hinila siya nito papunta sa big bike nito. "Umuwi muna ako bago pumunta rito," mabilis na paliwanag nito. Ito na ang nagsuot ng helmet sa kanya. Nang masigurong maayos na siyang nakaupo ay sinabihan siya nitong yumakap dito.

"Bakit kailangang yumakap?" Hindi niya mapigilan ang pagtaas ng kilay.

"Baka mahulog ka," nakakunot ang noong sabi nito.

"Marunong ako," mayabang na sabi niya at humawak sa likurang bahagi ng motor nito.

"Let's go," nakangising sabi nito bago pinaarangkada ang motor nito. Muntik siyang mawalan ng balanse kaya napayakap siya rito para hindi mahulog.

"Buwisit ka!" Tinampal niya ito pero tumawa lang ito.

"Eh akala ko ba marunong ka?"

"Bigla mo kasing pinaandar nang mabilis," naiinis na sabi niya pero sa loob niya ay mabilis ang kabog ng kanyang dibdib. There was she, feeling a colossal need for propinquity. But she couldn't control the clamor within her. She could feel his well-sculpted abdomen. Na-i-imagine niyang magandang tanawin iyon kapag nalantad sa harap niya. Inihinto nito sa Harbour Square ang motor at inalalayan siyang makababa. Hinampas niya ito ng sketchpad na nasa loob ng body bag niya. Tawa lang ito nang tawa na lalong nakapagpa-gwapo rito. That was the first she saw him laugh. And she was ready to give everything she had at that moment to see that adorable face of his everyday. But her monologue suddenly stopped when she remembered her sister.

"Halika na," nakakunot ang noo nito pero nakangiti pa rin sa kanya.

Tumango siya at pinauna na ito nang tangkang hahawakan siya sa kamay. Kailangan niyang mas maging alerto dahil hindi papayagang maulit pang muli ang kanyang kabaliwan. Pero hindi pa rin niyang maiwasang pagmasdan at hangaan ito. Bata pa ito kung tutuusin pero lalaking-laki na kung titingnan. Matangkad ito na marahil ay nasa anim na talampakan. Malapad ang mga balikat at humahakab sa suot nito ang magandang porma ng likod. Sigurado siyang maganda rin ang dibdib nito dahil alam niyang alaga ito sa ehersisyo at nagpa-practice ng kickboxing at judo. Nahawakan na niya ang abs nito kaya may bonus pa siya. Sa naisip ay napahagikgik siya. "Wala," masungit na sagot niya nang mapatingin ito sa kanya at parang nagtataka.

Nang makahanap ng puwesto ay iginiya na siya nito sa mesa at ipinaghila pa ng upuan. Lalo siyang mahihirapang mag-move on dito kung lagi pa itong ganoon. Bigla niyang naalala na sa susunod na linggo na ang flight niya. Siguro pwede pa naman niyang hayaan ang sariling mahalin ito. Nais niyang pagbigyan ang sarili kahit sandali. Wala namang mali roon basta wala siyang gagawing kahit anong hakbang para magpakita ng motibo at mapalapit dito. Kahit naiinis siya minsan sa kapatid ay hindi niya ito kayang saktan sa ganoong paraan. Isa pa, maging maharot man siya ay wala ring mangyayari. Halatang gusto naman nito ang kanyang kapatid kitang-kita pa habang nakangiti ito sa kawalan. Bigla itong parang nalito at nabura ang ngiti. Hindi niya tuloy alam kung may problema ba ito pero ayaw na niyang mag-usisa dahil baka magmukha pa siyang tsismosa at kainisan pa nito.