Paint My Love

Chapter 9: A Surprise For Magnolia

Ilang araw bago ang flight ni Magnolia ay nagdaos ng despedida sa mansiyon sa pangunguna ng kanyang abuelo at daddy. Ayaw na niya sana dahil wala naman siyang iimbitahin pa kundi si Liberty. Sad to say, at sixteen, she only had one friend. She was introverted, but people of her age might think she was a loser. Pero wala na siyang magagawa. Ganoon siya eh. Pero baka pagdating niya sa Massachusetts ay matuto siya makibagay sa iba't ibang uri ng tao. Iyon din talaga ang maganda sa kanya. Kahit hindi matatawag na palakaibigan, marunong pa rin siyang makibagay at malakas ang loob.

"Daddy, do you really have to throw a despedida party for me? Okay naman po kahit simpleng meal lang para sa pamilya," lambing niya sa daddy niya.

"Sweetheart, it's okay. Don't worry, daddy is gonna take care of everything. Just enjoy the party. Invite Liberty and your classmates. Of course, Carlo and his family will be here as well."

Kumabog na naman nang malakas ang kanyang dibdib pagkarinig pa lang sa pangalan ng lalaki. How could she forget him after they shared a passionate kiss on the rooftop of their school building? The memory haunted her every night. It would always play on her mind until she went to la-la land. The question remained because she wanted to understand why he did it. But everytime she remembered the way he and her sister looked at each other, something would tell her to just shrug it off. She was going to the US anyway. If they would meet again after a few years, maybe the feeling was gone already. It was just teenage love. Maybe it was her raging hormones so there was nothing to think about. It would just naturally fade away and grow up.

"Okay po, daddy," tugon niya. He patted her head and left her.

Nang mga sumunod na sandali, nanatili siyang balisa. Pupunta sa party si Carlo. Makikita na naman niya ito. Pagkatapos nilang kumain sa Harbour Square at ihatid siya nito pauwi ay wala na silang naging komunikasyon. Ilang araw pa lamang nangyayari iyon at wala namang dapat pang maging komunikasyon dahil ate lang naman siya ng nobya nito. Siya ay mananatiling may lihim na pagsinta rito at tanging siya at ang matalik na kaibigan lamang ang makakaalam.

Dalawang beses din namang nagtungo ito sa kanila. Maliban sa simpleng tango na may kasama nang palakaibigang ngiti at kaswal na pangungumusta, wala na naman silang naging palitan ng mas malalim na mga pangungusap. Nakakapanghinayang kung iisipin na sa loob ng ilang taong pagkakakilala niya rito ay walang pagkakataong naging magkaibigan talaga sila o mas nakilala niya pa ito. Naiisip niya minsan na baka mawala ang kanyang pagtatangi rito kung mas makikilala niya ito. Baka kasi misteryoso lamang ito sa paningin niya at parang mahirap abutin at kilalanin kaya ganoon ang pakiramdam niya. Pero mukhang mas maganda namang walang namagitang pagkakaibigan sa kanila dahil may posibilidad din na mas lumalim pa ang kanyang damdamin.

Mabuti pa si Rose ay nabigyan nito ng pansin. Siya na lagi nitong nakikita sa apat na sulok ng kanilang classroom ay tila hangin lamang para dito. Kung hindi pa ito naging manliligaw with benefits ng kanyang kapatid ay hindi niya marahil ito makausap. Nakakalungkot lang na kahit achiever siya, hindi niya pa rin maabot ang taong pinakatatangi. Totoo naman talagang kung ano pa ang gusto ng isang tao ay madalas na hindi nito nakukuha ng buo.

Pathetic na kung pathetic tingnan pero marami siyang ginawa sa school para lang mapansin nito. Naroong bukod sa pagpipinta ay sumali siya sa Math, English, at Science competitions. Sabi nga eh napaka-well-rounded niya. Pati kasi Journalism at Arts nanalo siya. Sadly, nagmukha pa yata siyang pabibo o hindi kaya ay loner.

The Golden Boy never noticed all her efforts for the school, for his attention. He noticed the beauty of her painting the day he surprised her sister. It was painful, and it felt like her heart was being ripped apart. Her feelings have always been and would never be reciprocated. After all, their prince charming was the love that never was, the love that never survived and grew. Not a minute later, she found herself silently crying for her broken heart and pining for the man she truly loved. Maybe it was her way of saying goodbye to her first love and moving on. After all, there was a life for her in the US. She knew there was a bright future ahead of her.

She got up, compiled all her sketches of him and put it in a separate lug. No one must see those works. Those were the things she did from her heart. Those were the things she did to express her secret longings and not to impress herself or anyone. Those were the real works of art. She smiled while looking at them one by one. Everything spoke of mystery. The man was looking away or only his eyes were seen as he was hidden in the abstract background. But there was the only thing where she revealed him. That was the first time he sincerely smiled at her. Her precious moments with Carlo would always be engraved in the deepest depths of her soul. And she knew it would take a long time for her to forget him. That was how much she loved him. But no one should know or it would strain her relationship with her sister further and scandalize her beloved family.

MALALAKAS na katok ang gumising kay Magnolia mula sa pagkakatulog. Pagtingin niya sa bintana ay papalubog na ang araw. Napasarap pala ang pagkakaidlip niya. Nang buksan niya iyon ay bumungad ang nakasimangot niyang kapatid.

"It's past six in the evening, and yet you're still here, just woke up from your deep slumber."

"Maliligo lang lang ako nang mabilis at bababa na," aniya at isinara na ang pinto para hindi na makahirit pa ang kapatid. Nang makapag-ayos ay bumaba na agad siya at nakita si Liberty na kausap ang lolo at lola nito at ni Carlo. "Good evening," nakangiting sabi niya rito at nakipag-beso. Agad na naging malikot Ang mga mata niya para pasimpleng hanapin ang pinsan nito.

"Papunta pa lang ang pinsan ko kasama si Joseph at ilang kaklase nating lalaki," bulong sa kanya nito. Marahil ay napansin siya nito.

"I see. Naku nandiyan pala iyung mga mapang-asar na kaklase natin. Kaya lang…" nabitin ang sasabihin niya.

"Kaya lang?" Dinugtungan nito ang sinabi niya sa paraan ng pagtatanong.

"Baka sabihin nila iyung mga nangyari sa classroom. Liberty, Carlo and my sister are official, they must know that," nababahalang sabi niya.

"We know that. Don't worry, Joseph and I have already talked with them," pagpapakalma nito sa kanya.

"Thank you, Kalay," nakangiting sabi niya bagaman ay malakas na malakas pa rin ang pagkabog ng kanyang dibdib dahil natataranta siya. Makikita niya si Carlo. Ano ba ang sasabihin niya? Paano niya ba ito dapat pakiharapan? Bahala na. Basta pipilitin niyang maging kaswal dito lalo na sa harap ng pamilya at mga kakilala nila. Hindi siya pwedeng mabuko nito at ng iba pa. Mananatiling lihim ang kanyang pagkagusto rito hanggang magtapos siya ng kolehiyo at makabalik para tumulong sa negosyo.

Maya-maya ay tinapik na naman siya nito. “Ano ka ba? Para kang inahing manok na hindi mapakali kung magpapa-itlog o hindi. Ano nga bang nangyayari?”

“Eh-”

“Naku alam ko na naman kung bakit. Ayusin mo muna ang sarili mo kung gusto mong manatiling sikreto iyang pagsintang echos mo diyan sa pinsan ko.”

“Ano ka ba,” aniya at mahinang pinalo sa braso ang kaibigan. Lalo lang tuloy siyang nakaramdam ng kaba. Parang gusto pang kumawala ng puso niya dahil maski siya ay dinig na dinig ang pagkabog ng dibdib niya. Pagkalipas ng mga sampung minuto, dumating na si Carlo kasama si Joseph at ilan pa nilang kaklase na isinabay ng mga ito.

Sadya palang pinaimbitahan ng daddy niya ang mga kaklase niya at nag-volunteer ang lalaki na magsabay sa mga ito dahil pawang hindi pa pinapayagan mag-kotse ang mga ito. Pagpunta nila ni Liberty sa kanilang hardin ay nagulat siya sa ganda ng pagkakaayos. Kung tutuusin ay simple lamang ito pero para sa kanya ay magarbo na iyon. Biglang tumugtog ang live band na hinihintay pala siya. Ang mga bisita lalo na mga kaklase ay panay ang pagbati sa kanya. Masaya ang mga ito at nasorpresa sa balita. Hindi rin pala alam ng mga ito ang flight niya.

Pagbaling niya ng tingin ay nakita niya si Carlo na asikasong-asikaso si Rose. Parang may mga aspile na tumutusok na sa kanyang puso habang pinapanood ang mga ito. Baka mahirapan pa siyang tumagal sa party nila kapag ganoon ang mga ito. “Halika rito,” narinig niyang bulong sa kanya ni Liberty kasama si Joseph at pilit siyang nililibang.

“Thank you bff ha,” bulong niya dito.

“Wala iyon. Wala na akong maisip din kung paano ka lilibangin dahil panay tingin ka sa kapatid at prince charming mo. Tumingin ka sa akin. Sige na may sasabihin ako.”

“Ano iyon?”

Pasimple itong bumulong. “Kami na ni Joseph. Sinagot ko na siya noong graduation natin.”

“What?” Nanlalaki ang kanyang mga mata.

“Pasensya ka na, Lia, ngayon ko lang sinabi kasi napag-usapan naming secret lang muna hanggang debut ko. Pero nakalipad ka na sa debut ko kaya sinabi ko na agad sa ‘yo.”

“Goodness gracious! Bff is that for real?”

“Oo, tingnan mo,” anito at sinenyasan si Joseph. “Baby, hindi naniniwala si Lia na boyfriend na kita.”

“Ano ka ba? Nakakahiya,” naiilang na natatawang sabi nito sabay halik sa pisngi ng kanyang kaibigan at hinawakan pa din ang isang kamay nito.

“Oh siya, oh siya naniniwala na ako. Kayo naman kasi, katabi ko na kayo, hindi ko talaga napapansin dati ang holding hands niyong dalawa,” kinikilig na sabi niya. Mula roon ay nagtuluy-tuloy na siya sa pagtatanong dahil sa sobrang curious at saya para sa mga ito. Halatang nanibago ang lalaki na hindi mapigil na sabihing parang nagbago na siya dahil lang sa tsismis. Tinawanan lang niya ito at nagpatuloy siya sa pagtatanong. Hanggang sa magpaalam ang mga itong uuwi na ay hindi pa siya tapos sa mga ito.