where our hearts meet

EPISODE 2

Naging bahagi na ng araw-araw na buhay ni Eugene Sarmiento ang paggising nang maaga upang maglaan ng oras sa kanyang sarili—lalo na sa paggi-gym. Isang oras at kalahati ng walang istorbo, walang meeting, at walang desisyon na kailangang gawin—iyon na lamang ang natitirang oras sa kanyang araw na tunay niyang kontrolado.

Sa loob ng private gym ng kanilang mansion, bawat galaw niya ay puno ng disiplina. Ramdam ang bigat ng weights sa bawat buhat, ngunit hindi man lang kumukurap ang kanyang determinasyon. Pawis ang bumabalot sa kanyang katawan, ngunit nananatiling kalmado ang kanyang ekspresyon—tila ba sanay na siyang buhatin hindi lamang ang bakal, kundi pati ang bigat ng responsibilidad.

Sa huling repetition, marahan niyang ibinaba ang weights at napaupo sa silya sa gilid.

Huminga siya nang malalim.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

“Sapat na,” bulong niya sa sarili.

Parang sa sandaling iyon, tahimik ang mundo.

Ngunit hindi nagtagal—

“Sir, heto na po ang lemonade juice na hinihingi ninyo.”

Napalingon siya.

Naroon si Manang, ang matagal na nilang kasambahay, hawak ang isang baso ng malamig na inumin.

“Pakilagay na lang po diyan, Manang. Thank you,” sagot niya, may bahagyang ngiti.

Kinuha niya ang baso at uminom. Ramdam niya ang lamig na dumaloy sa kanyang katawan—tila pinapawi ang pagod, kahit panandalian.

Ngunit bago pa siya tuluyang makapagpahinga—

“Mabuti naman at naabutan pa kita!”

Pamilyar ang boses.

Napalingon siya agad.

“Good morning, mom,” bati niya.

Naroon si Donya Beth—elegante, maayos, at tila walang bahid ng pagod. Kahit maaga pa lamang, parang handa na siyang humarap sa isang engrandeng pagtitipon.

Lumapit ito sa kanya, pinagmamasdan siya na parang sinusukat ang bawat detalye.

“Busy ka na naman kagabi,” saad nito.

Hindi iyon tanong.

Pahayag iyon.

“At dahil doon,” dugtong niya, “you forgot something important.”

Napakamot si Eugene sa batok.

“Mom…”

“Why didn’t you attend the dinner?” diretsong tanong ng ginang. “You left my friend’s daughter waiting.”

Huminga nang malalim si Eugene.

“I’m sorry. Nakalimutan ko talaga.”

“Forgot?” ulit ni Donya Beth, may halong disbelief. “Do you even realize how embarrassing that was for me?”

Tahimik lang si Eugene.

“Matagal kang hinintay. Ni hindi ka man lang tumawag.”

Bahagyang sumeryoso ang mukha niya.

“Didn’t I tell you, mom… tigilan mo na yung matchmaking?” mahinahon pero matigas niyang sagot. “Wala akong oras para diyan.”

Napakunot ang noo ni Donya Beth.

“Eugene, hindi ka na bumabata.”

“I know,” sagot niya agad. “Pero hindi ibig sabihin no’n kailangan ko nang pilitin ang sarili ko sa bagay na hindi ko pa gusto.”

Sandaling natahimik ang kanyang ina.

“Gusto lang naman naming makita kang masaya,” mas mahina na nitong sabi. “At… gusto ko ring makakita ng apo habang may oras pa ako.”

May kung anong kumirot sa loob ni Eugene.

“Mom…” mas lumambot ang boses niya. “Darating din tayo diyan. Pero hindi ngayon.”

Pinilit niyang ngumiti.

“At kapag dumating ang tamang tao… hindi mo na kailangang maghanap.”

Tinitigan siya ni Donya Beth.

Parang naghahanap ng kasiguraduhan.

Ngunit sa huli, napabuntong-hininga na lamang ito.

“Dinner tonight,” paalala niya.

“I’ll be there,” sagot ni Eugene.

At sa pagkakataong iyon—

Hindi siya sigurado kung pangako iyon.

O pag-iwas lang.

Sa kabilang banda ng lungsod, ibang klaseng katahimikan ang bumabalot kay Ara.

Hindi ito ang katahimikang nagbibigay-lakas.

Kundi ang katahimikang… nakakabingi.

Nakatayo siya sa harap ng kanyang piano.

Matagal niya itong iniwasan.

Parang bawat tipa nito ay may dalang alaala na hindi niya kayang harapin.

Ngunit ngayon—

Hindi niya alam kung bakit, pero parang may nagtutulak sa kanya.

Dahan-dahan siyang umupo.

Ipinatong ang kanyang mga daliri sa mga tipa.

Saglit siyang napapikit.

At saka—

Pinindot niya ang unang nota.

Mahina.

Halos pabulong.

Sumunod ang isa pa.

Hanggang sa tuluyan nang bumuo ng himig.

Isang pirasong matagal na niyang hindi tinugtog.

Isang piyesang minsan ay inialay niya kay Josh.

Unti-unting bumalik ang lahat.

Ang mga ngiti.

Ang mga pangarap.

Ang mga planong hindi na natupad.

At ang sakit.

Napahinto siya.

Biglang bumigat ang kanyang dibdib.

Hindi niya napigilan—

Tumulo ang luha.

“Hindi ko kaya…” bulong niya.

Tumayo siya, nanginginig ang kamay.

Lumayo sa piano.

Parang muli siyang natalo.

Ngunit habang pinupunasan niya ang kanyang luha—

May napansin siya.

Ang drawer.

Dahan-dahan niya itong binuksan.

At doon—

Ang business card.

Eugene Sarmiento.

Napasimangot siya.

“Yung hambog na ‘yon…”

Kinuha niya ang cellphone.

Tinawagan.

Nag-ring.

Isa…

Dalawa…

Tatlo…

Bigla niyang pinatay.

Napailing siya.

“Ano bang ginagawa ko?”

Napahawak siya sa noo.

“Hindi ko siya kailangan.”

Ngunit sa kabila ng sinasabi niya—

Hindi niya maitanggi.

May kung anong bumabagabag sa kanya.

Hindi dahil sa banggaan.

Kundi dahil sa kung anong naramdaman niya noong sandaling iyon.

Inis.

Oo.

Pero may iba pa.

At ayaw niyang alamin kung ano iyon.

Agad siyang tumayo.

Kung haharap siya sa lalaking iyon—

Hindi siya magmumukhang mahina.

Hindi siya ang Ara na nawala.

Pumunta siya sa closet.

Pinagmasdan ang mga damit.

At pumili.

Isang simple ngunit elegante.

Malinis.

Matapang.

At sapat para ipakita—

Hindi siya dapat maliitin.

Lumipas ang ilang oras.

Sa opisina ni Eugene, tuloy-tuloy ang trabaho.

Pirma dito.

Meeting doon.

Tawag mula sa kliyente.

Walang pahinga.

Hanggang sa—

“Sir,” tawag ni Alma. “There’s a Miss Ara Rodriguez looking for you.”

Napahinto siya.

Ara.

At agad niyang naalala.

Ang banggaan.

Ang mataray na babae.

“Ah I see let her in,” sabi niya.

Ngunit hindi niya inaasahan ang makikita niya.

Pagbukas ng pinto—

Parang biglang bumagal ang oras.

Naroon si Ara.

Mas maayos.

Mas elegante.

Mas… kahanga-hanga.

Mahabang buhok, mahinhing ayos, ngunit may matibay na presensya.

Hindi siya yung babaeng sumisigaw sa kalsada.

Iba siya ngayon.

At hindi iyon nakaligtas kay Eugene.

“I came here to settle the incident,” diretso nitong sabi.

Professional.

Walang emosyon.

Ngunit may lalim.

“Please, have a seat,” sagot niya.

Umupo si Ara at inilabas ang cheque book.

“How much should I pay?”

Diretso.

Tulad ng dati.

Ngunit ngayon—

Hindi na iyon nakakainis.

Napatingin lang si Eugene sa kanya.

Pinagmasdan.

Parang may gustong intindihin.

“Forget it,” sabi niya.

Napatigil si Ara.

“I’m serious.”

“It was an accident,” dugtong niya. “Kasalanan ko rin naman.”

Nagkatitigan sila.

Saglit.

Tahimik.

“At ako rin,” sabi ni Ara. “Nagmadali ako.”

At saka—

“I’m sorry.”

Simple.

Pero totoo.

At doon—

May kung anong nagbago.

“You know what,” biglang sabi ni Eugene, “I’ll take care of your car.”

Nagulat si Ara.

“No, that won’t be necessary.”

Tumayo siya.

“Wait,” sabi ni Eugene.

Hindi niya alam kung bakit—

Pero ayaw niyang matapos agad iyon.

“Why are you leaving so soon?”

Ngunit hindi siya sinagot.

“I have to go.”

Tumayo rin si Eugene.

“It was nice seeing you again, Miss Ara.”

Bahagyang ngumiti si Ara.

Nakipagkamay.

At umalis.

Tahimik ang opisina.

Ngunit hindi tahimik ang isip ni Eugene.

Matagal siyang nakatayo.

Nakatingin sa pintong kakasara lang.

Sa dami ng babaeng nakilala niya—

Bakit siya?

Bakit siya naiwan sa isip niya?

Umupo siya.

Napabuntong-hininga.

At napangiti ng bahagya.

“Interesting…”

Hindi niya alam kung bakit.

Pero sa unang pagkakataon—

May isang taong hindi niya kayang kontrolin.

Hindi niya kayang hulaan.

At marahil…

Iyon ang pinaka-delikadong klase ng tao.

Sa kabilang banda—

Habang nagmamaneho pauwi—

Tahimik si Ara.

Ngunit hindi mapakali ang kanyang isip.

Hindi niya maintindihan kung bakit—

Pero hindi rin niya makalimutan ang lalaking iyon.

Ang paraan ng pagsasalita nito.

Ang pagiging kalmado nito.

At higit sa lahat—

Ang hindi nito paghusga sa kanya.

Napahigpit siya sa manibela.

“Hindi ko siya kailangan,” bulong niya.

Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso—

May maliit na tinig na sumagot.

Sigurado ka ba?

At doon nagsisimula ang tunay na laban.

Hindi sa pagitan nilang dalawa—

Kundi sa loob ng kanilang sarili.