where our hearts meet

Hindi pinansin ni Ara ang malalakas na ingay na nagmumula sa labas ng kanyang silid. Sa totoo lang, matagal na siyang hindi sanay sa ganitong klaseng ingay. Ilang araw—o baka buwan na rin—na halos hindi siya nakakakuha ng maayos na tulog. Ang kanyang katawan ay pagod, ngunit ang isip niya ay tila ayaw magpahinga. Parang kahit ipikit niya ang kanyang mga mata, hindi pa rin siya tunay na nakakatakas. Kaya ngayon, pilit niyang kinakapitan ang katahimikan. Ang katahimikan na siya na lang ang natitira. Ngunit sa umagang iyon, tila may ibang plano ang mundo. May mga boses. Malalakas. Masasaya. Nakakairita. Parang pilit siyang hinihila palabas ng lungga na matagal na niyang pinagtataguan. “Ara! Ara! ARA!” Napapikit siya nang mariin. Kilalang-kilala niya ang boses na iyon. “Nandito ang kaibigan mong si Berna! Binibisita ka!” Napabuntong-hininga si Ara at mas lalong nagtalukbong ng kumot. Hinila niya ang unan at tinakpan ang kanyang mukha, parang umaasang mawawala ang lahat kapag hindi niya naririnig. “Dad… matutulog pa ‘ko…” mahina niyang sagot, paos at pagod. Pero kahit gano’n, alam niyang huli na. Hindi si Berna ang tipong umaatras. “Anong matutulog?!” biglang sigaw ni Berna habang binubuksan ang pinto. “Hello! 11 o’clock na, madam!” Sumilay ang liwanag mula sa labas, tumama sa madilim na kwarto ni Ara—isang kwartong halos hindi na nakakakita ng araw. Napakunot ang noo ni Berna. “Grabe… bunker ba ‘to?” bulong niya sa sarili. Napabuntong-hininga si Ara, iritadong tinanggal ang unan sa mukha. “Bakit ba andito ka na naman?” malamig niyang tanong. “Wala ka na naman sigurong magawa sa buhay mo?” Tumaas ang kilay ni Berna at diretsong naupo sa gilid ng kama, parang wala lang. “At ikaw?” balik niya agad. “May kabuluhan ba yang ginagawa mo?” Natahimik si Ara. “Look at you,” dugtong ni Berna, mas mahinahon pero mas tumatagos. “Kailan ka huling lumabas? Nasisikatan ka pa ba ng araw? Para ka nang—” “Don’t,” putol ni Ara. Pero huli na. “—parang multo, Ara.” Tumama iyon. Hindi dahil hindi totoo—kundi dahil alam niyang totoo. “Please… just leave me alone,” mahinang sabi ni Ara, sabay talikod. “I need peace. I need time.” Tahimik si Berna sandali. Tumingin siya sa paligid—sa mga kurtinang sarado, sa mga gamit na tila hindi nagalaw, sa piano sa sulok na nababalot ng alikabok. Doon siya napatingin nang matagal. “Ara…” mahina niyang tawag. Walang sagot. “Hanggang kailan ka ganyan?” Napapikit si Ara. At pagkatapos, dumating ang tanong na pilit niyang iniiwasan. “Sa tingin mo ba matutuwa si Josh kung makikita ka niyang ganito?” Parang may sumakal sa kanyang lalamunan. Hindi siya makasagot. Hindi siya makahinga. Isang taon at kalahati. Isang taon at kalahati mula nang mawala si Josh. Anim na taon silang magkasama—mula sa simpleng pangarap hanggang sa pagbuo ng sariling mundo. At sa isang iglap, sa isang aksidenteng hindi niya man lang nasilayan… Nawala ang lahat. Simula noon, parang unti-unti ring nawala si Ara. “Please, Berna…” mahina pero mariing sabi niya. “Maghanap ka na lang ng ibang kukulitin. I don’t need any distractions.” Hindi na sumagot si Berna. Alam niyang wala na siyang magagawa sa ngayon. Dahan-dahan siyang tumayo at tiningnan ang kaibigan—ang dating masigla, puno ng buhay na Ara… na ngayon ay parang anino na lang ng sarili niya. “Call me if you need me, okay?” mahina niyang sabi. Walang sagot. Pero umalis pa rin siya. At muling bumalik ang katahimikan. Sa kabilang bahagi ng siyudad, ibang mundo naman ang ginagalawan ni Eugene Sarmiento. “Alma, what’s my schedule for today?” Diretso siyang naglakad papasok ng opisina, hindi na lumilingon. Sanay na ang kanyang sekretarya na sumunod agad sa kanyang bilis. “Sir, you have a lunch meeting with Korean investors at Shangri-La, 2 PM with Mr. Valdez at Okada, and 5 PM board meeting,” mabilis at organisadong sagot ni Alma. Tumango si Eugene habang inaayos ang mga papeles sa mesa. Ang kanyang opisina ay malinis, moderno, at puno ng simbolo ng tagumpay—awards, certificates, at mga larawan ng lumalagong kumpanya. Sa edad na dalawampu’t siyam, hawak na niya ang pamamahala ng Air Asia Philippines. Hindi dahil sa pangalan. Kundi dahil sa kakayahan. “Tell Arman to prepare. We have a full day,” utos niya, hindi tumitingin. Ngunit biglang nagbago ang tono ni Alma. “Sir… may emergency po si Arman.” Napahinto si Eugene. “Nabundol daw po ang anak niya. Nasa hospital ngayon.” Agad siyang napatingin. “Kamusta?” diretso niyang tanong. “Stable naman daw po… pero kailangan pa ring bantayan.” Saglit siyang natahimik. Pagkatapos, huminga siya nang malalim. “Sabihin mo sa kanya, huwag na siyang mag-alala sa gastos,” sabi niya. “I’ll cover everything.” Napatigil si Alma. “Sir… salamat po,” halos pabulong niyang sagot. Tumango lang si Eugene at muling binalikan ang kanyang mga papeles—parang walang nangyari. Pero hindi iyon nakaligtas. Sa likod ng pagiging istrikto, may pusong marunong magmalasakit. Samantala, si Ara ay nagmamaneho. Tahimik. Mabagal. Parang wala siyang patutunguhan, kahit alam niyang meron. Ang sementeryo. Isa iyon sa iilang lugar na kaya niyang puntahan nang hindi niya kailangang magpanggap. Doon, pwede siyang maging mahina. Doon, pwede siyang umiyak. Doon, pwede niyang kausapin si Josh—kahit alam niyang wala na itong sasagot. Ngunit tila pati ang daan ay kumokontra sa kanya. Trapik. Mahaba. Hindi gumagalaw. Napabuntong-hininga siya at napasandal sa upuan. “Of all days…” bulong niya. Napatingin siya sa kaliwa. May bakanteng espasyo. Sandali siyang nag-alinlangan. Pagkatapos— Kumabig siya. Mabilis. Biglaan. At mali. “s**t!” Isang malakas na tunog ng banggaan ang umalingawngaw. Nanigas siya. Parang tumigil ang oras. Dahan-dahan siyang bumaba ng sasakyan, nanginginig ang kamay. At doon niya nakita— Ang lalaking may-ari ng nabangga niya. Matangkad. Maayos ang tindig. Naka-american suit. At may presensya na agad mong mararamdaman—yung tipong hindi mo basta-basta kayang baliwalain. Lumapit ito, halatang naiinis. “Miss,” malamig ang boses nito, “bakit bigla-bigla ka na lang sumingit?” Napakurap si Ara. “Nag-flash na ako ng ilaw. Hindi mo ba nakita?” Biglang uminit ang ulo niya. “Excuse me?” sagot niya. “Nakita mo na ngang nakausli na yung sasakyan ko, dumeretso ka pa rin!” “Wow,” bahagyang natawa ang lalaki, pero halatang pilit. “This is my lane. I had the right of way.” “May choice ka pa ring magbigay!” “Look,” putol niya, halatang nauubusan na ng pasensya. “I don’t have time for this.” Huminga siya nang malalim. “Let’s just exchange contacts.” Kumuha siya ng business card at inabot iyon. Napabasa si Ara. Eugene Sarmiento. President, Air Asia Philippines. Napalunok siya. Ay wow… big-time. “Where’s yours?” tanong ni Eugene. Napakamot siya sa batok. “Uh… wala akong business card…” “What?” halatang hindi makapaniwala. “Why? What do you even do?” Natahimik si Ara. Hindi dahil wala siyang sagot— Kundi dahil hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang sarili niya ngayon. “Never mind,” sabi ni Eugene. “Just give me your number.” Tahimik siyang nagsulat sa post-it. Pagkatapos, ibinalik niya ang ballpen. Wala na silang sinabi pa. Pareho silang bumalik sa kani-kanilang sasakyan. Pagkasara ng pinto, napasimangot si Ara. “Grabe… akala mo kung sinong hari,” bulong niya. “Napaka-arogante.” Ngunit sa kabilang sasakyan— Tahimik lang si Eugene. Hawak ang maliit na papel. Binasa ang pangalan. Ara. At sa hindi niya maintindihang dahilan— Hindi niya agad itinapon iyon. Sa isang simpleng banggaan, nagsimula ang isang kwento. Isang babaeng pilit tinatakasan ang nakaraan. At isang lalaking sanay kontrolin ang lahat—maliban sa mga bagay na hindi inaasahan. Hindi pa nila alam… na ang araw na iyon ang simula ng pagbabago. Hindi pa nila alam… na ang sagupaan na iyon ang magbubukas ng pinto sa mga bagay na matagal na nilang isinasara. At higit sa lahat— Hindi pa nila alam… na sa kabila ng sakit, pagkawala, at galit— May lugar pa rin pala… kung saan muling magtatagpo ang kanilang mga puso.