EPISODE 1-The Unexpected Encounter
Hindi pinansin ni Ara ang malalakas na ingay na nagmumula sa labas ng kanyang silid.
Sa totoo lang, matagal na siyang hindi sanay sa ganitong klaseng ingay. Ilang araw o baka ilang buwan na rin na halos hindi siya nakakakuha ng sapat at maayos na tulog. Pagod ang kanyang katawan, ngunit mas pagod ang kanyang isip.
Kahit ipikit niya ang kanyang mga mata, hindi pa rin siya tunay na nakakapahinga.
Laging may bumabalik na alaala.
Laging may sakit na pilit kumakatok sa kanyang puso.
Kaya nitong mga nakaraang buwan, mas pinili niyang manatili sa loob ng kanyang silid. Sarado ang mga kurtina. Madilim ang paligid. Tahimik.
Doon siya komportable.
Doon, hindi niya kailangang ngumiti.
Hindi niya kailangang magpanggap na okay siya.
Ngunit sa umagang iyon, tila may ibang plano ang mundo.
May tawanan mula sa labas.
May malalakas na boses.
At higit sa lahat
May isang boses na kilalang-kilala niya.
“Ara! Ara! ARA!”
Napapikit siya nang mariin at mas lalong ibinaon ang mukha sa unan.
“Nandito ang kaibigan mong si Berna! Binibisita ka!” sigaw ng kanyang ama mula sa labas ng pinto.
Napabuntong-hininga si Ara.
Hinila niya ang kumot hanggang ulo at saka tinakpan ng unan ang kanyang mukha, umaasang baka sakaling tumigil ang mga ito kapag hindi siya sumagot.
“Dad…” paos niyang tugon. “Matutulog pa ‘ko.”
Ngunit kahit sabihin pa niya iyon, alam niyang huli na ang lahat.
Dahil kung may isang taong hindi marunong sumuko kapag gusto siyang guluhin
Si Berna iyon.
“Anong matutulog?!”
Biglang bumukas ang pinto.
“Hello! Eleven o’clock na, madam!”
Napangiwi si Ara nang tumama sa kanyang mukha ang liwanag mula sa hallway.
Pumasok si Berna sa loob at agad napatingin sa paligid.
Sarado ang mga kurtina.
Magulo ang kama.
Tahimik at madilim ang buong silid.
Napakunot ang noo nito.
“Grabe naman,” bulong ni Berna. “Bunker ba ‘to?”
Napabuntong-hininga si Ara at iritadong tinanggal ang unan sa kanyang mukha.
“Bakit ba andito ka na naman?” malamig niyang tanong. “Wala ka na naman sigurong magawa sa buhay mo.”
Tumaas ang kilay ni Berna.
Diretso itong lumapit at naupo sa gilid ng kanyang kama.
“At ikaw?” balik nito. “Sa tingin mo ba may kabuluhan ‘yang ginagawa mo?”
Hindi sumagot si Ara.
“Look at you,” patuloy ni Berna, mas mahinahon na ngayon. “Kailan ka ba huling lumabas ng bahay nang maayos? Nasisikatan ka pa ba ng araw?”
Tiningnan siya nito mula ulo hanggang paa.
“Para ka nang—”
“Don’t,” mabilis na putol ni Ara.
Ngunit huli na.
“—multo.”
Napapikit si Ara.
Masakit.
Hindi dahil sa sinabi ni Berna.
Kundi dahil alam niyang may katotohanan iyon.
“Please…” mahina niyang sabi habang tumatalikod. “Just leave me alone, okay? I need peace. I need time.”
Natahimik si Berna.
Sa pagkakataong iyon, hindi na siya nagbiro.
Dahan-dahan niyang nilibot ng tingin ang silid.
Hanggang sa napadako ang kanyang mata sa isang piano na nakapwesto sa sulok.
May manipis nang alikabok sa ibabaw nito.
Matagal na iyong hindi nagagalaw.
Napabuntong-hininga si Berna.
“Ara…”
Hindi gumalaw ang dalaga.
“Hanggang kailan ka magkakaganyan?”
Walang sagot.
At pagkatapos
Dumating ang tanong na matagal nang iniiwasan ni Ara.
“Sa tingin mo ba matutuwa si Josh kung makikita ka niyang ganito?”
Parang may biglang humigpit sa kanyang dibdib.
Hindi siya makahinga.
Isang taon at kalahati.
iyon ang tagal mula nang mawala si Josh.
Anim na taon silang nagmahalan bago nagpakasal. Anim na taon ng tawanan, pangarap, plano, at mga pangakong akala nila ay hahantong sa habang-buhay.
Ngunit isang aksidente lamang ang kailangan upang mawala ang lahat.
Isang tawag at balita.
Isang gabing tuluyang nagpabago sa buhay niya.
Mula noon, parang may bahagi rin sa kanya ang namatay kasama ni Josh.
“Please, Berna…” mahina ngunit mariing sabi niya. “Maghanap ka na lang ng ibang kukulitin.”
Humigpit ang hawak niya sa kumot.
“I don’t need any distractions.”
Tahimik na nakatingin si Berna sa kanyang kaibigan.
Masakit para sa kanyang makita ang dating masayahin at puno ng buhay na Ara na ngayo’y tila anino na lamang ng sarili nito.
Ngunit alam din niyang hindi niya ito maaaring pilitin.
Dahan-dahan siyang tumayo.
“Okay,” mahinahon niyang sabi.
Kinuha niya ang kanyang bag at naglakad papunta sa pinto.
Bago tuluyang lumabas, muli siyang lumingon.
“Call me if you need me, okay?”
Hindi sumagot si Ara.
Ngunit alam niyang narinig siya nito.
Tahimik na isinara ni Berna ang pinto.
At muling bumalik ang katahimikan.
Ang katahimikang matagal nang naging mundo ni Ara.
Samantala, sa kabilang bahagi ng siyudad, ibang-iba ang mundong ginagalawan ni Eugene Sarmiento.
“Alma, what’s my schedule for today?”
Mabilis at diretso siyang naglakad papasok sa kanyang opisina habang nakasunod sa likuran ang kanyang sekretarya.
“Sir, you have a lunch meeting with the Korean investors at Shangri-La,” mabilis na sagot ni Alma habang binabasa ang schedule sa tablet. “Then at two PM, meeting with Mr. Valdez at Okada. Five PM naman po, board meeting.”
Tumango si Eugene habang binubuksan ang pintuan ng kanyang opisina.
Malinis.
Moderno.
Organisado.
Halos walang bagay na wala sa tamang pwesto.
Maging ang mga dokumentong nakapatong sa kanyang mesa ay maayos ang pagkakasunod-sunod.
Sa edad na dalawampu’t siyam, hawak na ni Eugene ang pamamahala ng isa sa pinakamalalaking kumpanyang ipinagkatiwala sa kanya ng kanyang ama.
Hindi lamang dahil anak siya ng may-ari.
Kundi dahil napatunayan niya ang sarili.
Mahigpit siya.
Disiplinado.
At higit sa lahat
Ayaw niya ng aberya.
“Tell Arman to prepare,” utos niya habang binubuksan ang isang folder. “We have a full day.”
Hindi agad sumagot si Alma.
Napansin ni Eugene ang biglang pagbabago ng ekspresyon nito.
“What?”
“Sir…” maingat nitong sabi. “May emergency po si Arman.”
Napahinto siya.
“Anong nangyari?”
“Nabundol daw po yung panganay niyang anak kaninang umaga. Nasa hospital po ngayon.”
Agad napataas ang tingin ni Eugene.
“Kamusta?”
“Stable naman daw po, sir. Pero kailangan pa rin daw pong bantayan at i-observe.”
Saglit na natahimik si Eugene.
Hindi nagbago ang kanyang ekspresyon, ngunit halatang nabahala siya.
“Sabihin mo sa kanya na huwag na siyang mag-alala sa trabaho.”
Tumango si Alma.
“And tell him I’ll cover the hospital bills.”
Napatigil ang sekretarya.
“Sir?”
“Ako na ang bahala sa gastos,” ulit ni Eugene. “Sabihin mo sa kanya, ang problemahin niya lang ngayon ay ang anak niya.”
Bahagyang ngumiti si Alma.
“Thank you, sir. Siguradong malaking bagay po iyon para sa pamilya niya.”
Tumango lamang si Eugene at muling ibinalik ang atensyon sa kanyang mga dokumento.
Sa paningin ng marami, suplado siya.
Masyadong seryoso.
Mahirap basahin.
Ngunit sa likod ng malamig na personalidad na iyon
May pusong marunong makiramdam.
Makalipas ang ilang oras, lumabas din ng bahay si Ara.
Hindi siya nag-ayos nang todo.
Simple lamang ang kanyang suot, halos walang makeup, at nakatali lamang ang kanyang buhok.
May isang lugar siyang gustong puntahan.
Ang sementeryo.
kung saan
Maaari niyang kausapin si Josh.
Kahit alam niyang wala na itong isasagot.
Tahimik siyang nagmamaneho habang nakatutok ang tingin sa kalsada.
Ngunit tila pati ang trapiko ay sinusubok ang kanyang pasensya.
Napakahaba ng pila.
Halos hindi gumagalaw ang mga sasakyan.
Napabuntong-hininga si Ara at sumandal sa kanyang upuan.
“Of all days…” bulong niya.
Napatingin siya sa kaliwa.
May bahagyang bakanteng espasyo sa kabilang lane.
Sandali siyang nag-alinlangan.
Ngunit dahil sa pagkainip, mabilis niyang kinabig ang manibela.
Isang maling desisyon.
“s**t!”
Malakas na tunog ng pagkakabangga ang umalingawngaw.
Nanigas si Ara.
Napahawak siya nang mahigpit sa manibela.
Sa limang taon niyang pagmamaneho, iyon ang unang pagkakataong nabangga siya.
“Oh my God…”
Agad siyang bumaba ng sasakyan.
At doon niya nakita ang isa pang sasakyang involved sa banggaan.
Isang mamahaling black crossover.
Patay.
At mas lalo siyang kinabahan nang bumukas ang pinto nito.
Isang matangkad na lalaki ang bumaba.
Maayos ang tindig.
Naka-american suit.
Mukhang galing sa importanteng meeting.
At sa paraan pa lamang ng paglakad nito
Halatang hindi ordinaryong tao.
Lumapit ang lalaki at tiningnan ang damage sa kanyang sasakyan.
Pagkatapos ay napalingon kay Ara.
“Miss,” malamig nitong sabi. “Bakit bigla-bigla ka na lang sumingit?”
Napakurap si Ara.
“Nag-flash na ako ng ilaw. Hindi mo ba nakita?”
Biglang uminit ang ulo niya.
“Excuse me?”
Tinaasan niya ito ng kilay.
“Nakita mo na ngang nakausli na yung sasakyan ko, dumiretso ka pa rin!”
Bahagyang natawa ang lalaki, ngunit halatang hindi natutuwa.
“Wow. This is my lane. I had the right of way.”
“May choice ka pa ring magbigay!”
Napatingin ang lalaki sa kanyang relo.
Halatang nagmamadali.
“Look,” sabi nito, pinipigilan ang pagkainis. “I don’t have time para makipagtalo.”
Kumuha ito ng business card mula sa kanyang wallet.
“Let’s just exchange contacts and settle this later.”
Iniabot nito ang card.
Kinuha iyon ni Ara.
At nang mabasa niya ang nakasulat
Bahagya siyang napalunok.
Eugene Sarmiento
President
Napataas ang kilay niya.
Ay wow.
Big-time pala ang kumag.
“Where’s yours?” tanong ni Eugene.
Napakurap siya.
“Uh…”
Naghalungkat siya sa kanyang bag kahit alam niyang wala naman talaga siyang business card.
“Wala akong business card.”
Napatingin sa kanya si Eugene na parang hindi makapaniwala.
“What?”
Napakunot ang noo nito.
“Why? What do you even do?”
Biglang natahimik si Ara.
Hindi dahil wala siyang sagot.
Kundi dahil hindi niya alam kung ano ang isasagot.
Ano nga ba ang ginagawa niya ngayon?
Wala.
Halos hindi na nga siya lumalabas ng bahay.
Parang biglang bumigat ang dibdib niya.
Napansin ni Eugene ang pagbabago sa kanyang mukha.
“Never mind,” sabi nito. “Just give me your number.”
Kumuha ito ng maliit na papel at ballpen.
Tahimik na isinulat ni Ara ang kanyang buong pangalan at contact number.
Pagkatapos ay ibinalik niya ang ballpen.
“Here.”
Tinanggap iyon ni Eugene.
Saglit niyang binasa.
Ara Rodriguez.
“Okay,” maikli nitong tugon.
Wala na silang sinabi pa.
Bumalik sila sa kani-kanilang sasakyan.
Pagkasara ng pinto, agad napasimangot si Ara.
“Leche,” bulong niya habang inaayos ang seatbelt. “Porket presidente ng kumpanya, akala mo kung sinong hari.”
Umikot ang kanyang mga mata.
“Napaka-arogante.”