where our hearts meet

EPISODE 1

Hindi pinapansin ni Ara ang malakas na ingay na nagmumula sa labas ng kanyang silid, sapagkat siya ay hindi pa halos nakakakuha ng mahaba at sapat na tulog nitong mga nakaraang araw. Pakiramdam niya ay pagod na pagod ang kanyang katawan at isipan, kaya’t pinipilit niyang huwag pansinin ang mga tunog na tila naglalapit sa kanya sa realidad na gusto niyang takasan. Ngunit ang mga sigawan at tawanan ay sadyang napakalakas, parang sadyang siya ang pakay ng mga ito, na para bang ang buong mundo ay bumabagsak sa gilid ng kanyang paboritong pahingahan. “Ara! Ara! ARA! Nandito ang iyong kaibigan na si Berna, binibisita ka,” sigaw ng kanyang ama mula sa labas ng pinto, tila ba may halong pagmamadali at saya.

Ngunit hindi pa handa si Ara humarap sa kahit na sino. “Dad, matutulog pa ko,” pagod at pilit na saad niya, sabay talukbong ng kumot at pagtakip ng unan sa mukha, pinipilit takasan ang ingay ng mundo at makapagpahinga kahit sandali. Alam niyang literal na mabubulabog ang kanyang pinapangarap na pahinga dahil sa pagdating ng kanyang kaibigang si Berna na tila ba walang kapaguran. “Anong matutulog?” bulalas ni Berna, na pinapasok ng kanyang ama, si Mr. Rodriguez, sa silid. “Hello! Bumangon ka na, 11 o’clock na madam!” Masiglang sambit ni Berna, hinihikayat si Ara na tumayo at harapin ang bagong araw. Matagal na silang magkaibigan, simula pa noong elementarya, at naging magkapitbahay din sila noon. Kaya kahit lumipat na si Berna sa ibang lugar, nanatili pa rin ang kanilang special na connection at madalas pa rin silang magkita at magkwentuhan ng malalim.

Hindi napigilan ni Ara ang ilabas ang kanyang pagka-irita, hindi matanggap ang pagkaudlot ng binabalak na pahinga na matagal na niyang inasam-asam. “Bakit ba andito ka na naman at binubulabog ang aking katahimikan? Wala ka na naman sigurong magawa sa buhay mo?” may diin sa kanyang tinig at halatang nabadtrip siya sa biglaang dating ng kaibigan. Sumagot si Berna na may pataas ng kilay, “At ikaw, sa tingin mo may kabuluhan yang ginagawa mo sa buhay mo?” sabay tanong pabalik habang naupo sa kama, parang nanunuri at nag-aalalang kaibigan. “Tignan mo nga yang itsura mo, parang napakatagal mo nang hindi lumalabas ng bahay. Nasisikatan ka pa ba ng araw sa lagay mong yan? Napakaputla mo na para kang white lady o di kaya’y zombie na labas ang ugat-ugat.”

“Please, just leave me alone, ok? I need peace and time,” pagmamakaawa ni Ara, sabay muling talukbong ng kumot at unan sa mukha, pilit pinipikit ang mga mata upang maipagpatuloy ang naudlot na pagtulog at mapanatag sa kanyang sariling katahimikan. “Ara, hanggang kailan ka magkakaganyan?” napabuntong hininga si Berna, puno ng pag-aalala sa kaibigan. “Sa palagay mo ba matutuwa ang asawa mong si Josh kung makikita ka niyang sinasayang ang buhay mo sa pagmumukmok mo dito? Gaano ka na ba katagal nakakulong dito sa silid mo, ni hindi mo nga makuhang buksan ang mga kurtina ng kwarto mo?” Tanong ni Berna na may halong lungkot at pag-aalala, sapagkat alam niyang isang taon at kalahati na ang nakalipas mula nang pumanaw si Josh, ang mahal na asawa ni Ara, dulot ng isang malagim na aksidente sa sasakyan. Anim na taon silang naging magkarelasyon bago nagplano at nagpakasal, ngunit biglang naglaho ang kanilang mga pangarap nang maaga. Magmula noon ay madalas nang magkulong si Ara sa kanyang silid, iniiwasan ang mundo at maging ang mga taong nagmamahal sa kanya. Sobrang nag-aalala na tuloy ang lahat ng malalapit sa kanya, pati na rin ang kanyang pamilya.

“Please, Berna, maghanap ka na lang ng ibang kukulitin. I don’t need any distractions,” matigas na sagot ni Ara sa ilalim ng unan at kumot, pilit itinago ang sarili sa kaibigan, ayaw pa ring humarap sa katotohanang dapat na siyang bumangon at harapin ang bagong araw. Hindi na rin nagpilit si Berna, bagkus ay sumunod na lang sa hiling ng pinakamamahal niyang kaibigan. Tumayo si Berna sa kama at malungkot na tumitig kay Ara, “Just call me up if you need me, ok?” mahina ngunit puno ng malasakit na paalam niya bago marahang lumabas ng silid at dahan-dahang sinara ang pinto.

Samantala, sa kabilang bahagi ng siyudad, maagang nagtungo sa opisina si Eugene Sarmiento, ang batang presidente ng Air Asia Philippines. “Ah Alma, what’s my schedule for today?” tanong niya sa kanyang masipag na sekretarya, na tila ba handa nang isalansan ang kanyang araw sa gitna ng mga mahahalagang appointment. Sa edad na dalawampu’t siyam, ipinagkatiwala na ng kanyang ama ang buong pamamahala ng kompanya sa kanya, isang responsibilidad na hindi basta-basta. Bago pa man siya umupo sa kanyang upuan, masusi niyang inusisa ang secretarya, iniisa-isa ang bawat detalye ng araw, dahil ayaw niyang may makaligtaang mahalagang meeting.

Pagkakita pa lang ng secretarya na parating ang kanyang boss, alerto na si Alma, nakasunod agad sa kanyang amo habang ito ay papasok sa opisinang inookopa nito – isang opisina na puno ng papeles, awards, at larawan ng lumalagong kumpanya. “Sir, you have an appointment with the Korean investors at lunch in Shangri-La Hotel, Makati. By two pm naman po ay sa Okada with Mr. Valdez, and five in the afternoon po ay meeting with the board of directors…” maayos na paliwanag ng sekretarya, tila ba sanay na sa mabilis at sistematikong takbo ng araw ni Eugene.

“Alright, tell Arman to prepare. We have a full-day schedule,” utos ni Eugene habang kabi-kabila ang inaasikaso at iniinspeksyong papeles sa ibabaw ng kanyang lamesa. Sa tuwing may haharapin siyang malaking meeting, gusto niyang lahat ay harinawa ay maayos at walang aberya. Eversince na ipinagkatiwala ng kanyang ama ang pamamahala sa kanya, mula ng ito ay magretiro, lalong naging kilala at matagumpay ang kanilang kumpanya. Kaya naman si Eugene talaga ang pride ng buong angkan nila, kinikilala sa business community bilang isang bata pero napakatalino at responsible na leader.

Ngunit hindi palaging maayos ang lahat. “Sir, nagkaroon po ng biglang emergency kay Arman – nabundol ng sasakyan yung panganay niyang anak kaya kinailangan niyang umalis at sumunod sa ospital,” balita ng sekretarya, na ikinagulat ni Eugene. Bigla siyang napaharap kay Alma, may bahid ng pag-aalala at concern, kahit kilala siyang mahigpit at minsan ay suplado. “Ganun ba, kamusta naman ang lagay ng anak niya? Hindi naman daw ba grabe ang lagay?” tanong ni Eugene, nagpapakita ng malasakit sa kanyang empleyado.

“Ahm sir, huwag na po kayong mag-alala, ligtas naman daw po yung anak niya. Kailangan lang talagang manatili muna sa hospital,” tugon ni Alma, nagpakalma sa kanyang boss. “Sabihin mo kay Arman, huwag na siyang mag-alala kung saan kukuha ng panggastos sa hospital, ako na ang bahalang magbayad sa lahat ng bill nila dun,” sagot ni Eugene, nagpakita ng magandang kalooban at tunay na malasakit. “Naku, sir! Siguradong matutuwa si Arman at ang asawa niya kapag nalaman na wala na silang poproblemahin sa bill,” nagagalak na sagot ng sekretarya, ramdam ang bigat na nawala sa mga balikat ng kanilang kasamahan.

Ngunit bago tuluyang lumabas ng opisina, mapapansin ang biglang pagbabago ng aura ni Eugene. Sa kabila ng pagiging suplado, marami pa ring humahanga at nahuhumaling sa kanya, hindi lang dahil sa kagwapuhan at maganda niyang pangangatawan, kundi may itinatago rin siyang mabuting puso – isang aspeto na hindi laging nakikita ng marami.

Samantalang si Ara, sa kabila ng matinding pagdadalamhati at laging paglalagi sa loob ng silid, may ilang pagkakataon ring lumalabas siya ng bahay upang dalawin at maglagi sa puntod ng kanyang namayapang asawa. Sa tuwing ginagawa niya ito, parang may konting kapayapaan siyang nararamdaman kahit saglit. Ngunit sa araw na iyon, patungo siya sa sementeryo nang inabot siya ng matinding traffic sa daan. Naiinis na, hindi maiwasan ni Ara ang makaramdam ng pagkainip sa loob ng kanyang kotse, lalo na’t gusto lang naman niyang magpakalayo-layo at humingi ng katahimikan sa puntod ng mahal.

Seeing a space in her left side, si Ara ay biglang natukso na magpalipat ng lane. Mabilis niyang ikinabig ang manibela at inapakan ang gas, ngunit sa sobrang pagmamadali aksidenteng nabangga niya ang isang black crossover na dumaraan. “Oh my God! s**t!” biglang pag-aalalang sambit niya, ramdam ang matinding kaba na parang nanigas ang kanyang buong katawan. Sa limang taon niya ng pagmamaneho, iyon ang pinakaunang pagkakataon na may nabangga siya, at dama niya ang pagkalito at takot.

Pagkababa mula sa sasakyan, nakita ni Ara ang isang matangkad at matikas na lalaki na halatang bigatin, nakasuot ng mamahaling American suit at halatang hindi basta-basta – isang aura na agad nagbigay sa kanya ng tripleng kaba. Binuksan ni Ara ang kanyang sasakyan at bumaba, nilabanan ang takot at hinarap ang lalaki. Hindi pa man nagsasalita, nakita na niyang iling-iling ito at halatang naiinis. Hinimas ng lalaki ang parte ng sasakyan niyang malapit sa ilaw sa kanang harapan, sabay tanong, “Bakit kasi, miss, bigla-bigla ka na lang sumisingit? Nakita mo na ngang nag-flash ako ng ilaw, ‘di ba? Bakit tuloy-tuloy ka pa rin?”

Hindi makapaniwala si Ara sa narinig – hindi niya nagustuhan ang tono ng lalaki. “Hey, mister, nakita mo na ngang nakaumang yung nguso ng sasakyan ko eh. Bakit dumerecho ka pa rin?''''

''Wow, unbelievable, excuse me lang ha – this is my lane kaya may karapatan akong magdesisyon kung bibigyang daan ba kita o hindi!” giit ni Ara, may tonong depensa at irita. “Look, I don’t have time para makipagtalo sa’yo. Maybe we should just exchange business contacts and settle this sa ibang araw,” sabi ng lalaki, sabay kuha sa back pocket ng slacks at inilabas ang sarili niyang business card, inabot ito kay Ara. “Here’s mine,” sabi nito, pormal pero may pagka-disente.

Nabasang mabuti ni Ara ang nakasulat sa business card: Eugene Sarmiento, President of Air Asia Philippines. Napaisip siya, ''patay, talagang big-time tong kumag na ‘to! “Where’s yours?” tanong ni Eugene, mababakas na sa mukha nito ang pagkainip at ubos na ang pasensya. “Uhm… I’m really sorry but I don’t have one…” nag-aalangan at mahina ang sagot ni Ara. “What?? You don’t have one!!” bulalas ni Eugene na parang narinig ang pinakaimposibleng bagay sa mundo. “Why? Ano bang ginagawa mo sa buhay mo?” Tanong ng binata, halatang hindi mapakali. Pagkarinig ni Ara sa bagay na iyon, biglang umurong ang kanyang dila, hindi alam kung paano sasagutin ang katanungan. “Never mind, ‘wag mo nang sagutin. Bigyan mo na lang ako ng kahit anong contact number mo na meron ka,” utos ng binata habang nagmamadali, tingin ng tingin sa relo.

Gamit ang pen ni Eugene, isinulat na lang ni Ara ang kanyang buong pangalan at contact number sa isang post-it paper. Nang matapos siya, ibinalik niya dito ang ballpen at nagkanya-kanya na silang sakay sa mga sasakyan. Sa loob ng sasakyan, todo simangot si Ara, ramdam ang pagkapikon. “Leche, porket presidente siya ng airlines, akala mo kung sinong hari makaasta! Napaka-arogante at antipatiko!” bulong niya sa sarili, hindi pa rin makalimot sa bangayan nilang dalawa.

Sa likod ng mga ordinaryong pangyayari ay naroon ang kwento ng dalawang tao; si Ara na patuloy na lumalaban sa lumbay at pagdadalamhati, at si Eugene na tahimik lang pero may pusong matulungin sa likod ng kanyang tagumpay. Hindi nila alam na ang sagupaan nila ay magdadala ng panibagong yugto sa mga buhay na pilit binubuo sa gitna ng mga pagsubok.