OWNING MR. HATER

Chapter 6: Kaagaw sa Espasyo

Pagpasok ko pa lang sa library, ramdam ko na agad ang lamig ng aircon na parang sinadyang ipaalala kung gaano kaseryoso ang lugar na ‘to. Tahimik. Organisado. Parang bawat libro sa shelf ay may sariling kwento ng mga estudyanteng dumaan, nagbasa, at naghanap ng sagot sa assignments o kaya naman ay nagtagong pansamantala mula sa magulong mundo sa labas.

Ngayon, ako ang isa sa kanila — pero hindi para magtago. Gusto ko lang ng katahimikan matapos ang nakakainit ulong pangyayari kahapon. Hindi ko pa rin lubos maisip kung paanong sa dinami-dami ng librong pwedeng pag-agawan, doon pa talaga kami nagkrus ni kupal

Mula sa gilid ng mata ko, namataan ko siyang nakaupo sa sulok. Payapa. Wala ang usual niyang ngisi o pang-aasar. May hawak siyang libro — ang parehong librong pinag-awayan namin. Mukhang determinado siyang basahin ‘yun, hindi ko lang alam kung dahil ba requirement ni Sir o parte na lang ng pride niya matapos ang kung anong invisible na kompetisyon sa pagitan naming dalawa.

Pinili kong huwag siyang pansinin. Sa dami ng bakanteng mesa, malaya akong makakapili ng pwesto malayo sa kanya. Isa sa mga mesa sa tabi ng bintana ang nakatawag pansin sa akin — malapit sa natural na liwanag, sakto para hindi ko kailangang magbabad sa harsh na ilaw ng library.

Tahimik kong inilabas ang notebook at ballpen. Kahit paano, kailangan ko pa ring magkunwaring may ginagawa para hindi magmukhang nagmumuni-muni lang. Sa totoo lang, kahit anong pilit kong mag-focus sa notes, paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang nangyari kahapon — ang bigat ng katawan niyang bumagsak sa akin, ang lapit ng mukha niya sa mukha ko, ang pabirong mga titig na parang may alam siyang lihim na hindi ko maintindihan.

Bumuntong-hininga ako. Hindi ko maintindihan kung bakit parang sa tuwing may pagkakataon akong mapag-isa, siya at siya ang sumisingit sa isip ko. Hindi naman siya kasing gwapo ng mga bida sa K-drama na pinapanood ko gabi-gabi. Hindi rin naman siya kasing talino ng mga lalaki sa romance novels na binabasa ko. Pero may kung anong presensya sa kanya — nakakainis pero mahirap itanggi.

Mula sa di kalayuan, naramdaman kong gumalaw siya. Sa lapag ng tahimik na library, bawat yabag ay ramdam, bawat galaw ay kapansin-pansin. Hanggang sa halos wala nang espasyo sa pagitan namin. Nagkibit-balikat lang siya nang makita ang gulat sa mukha ko.

“Dito rin ako,” bulong niya, hindi ko alam kung nagpaalam o nagpahayag lang ng balita.

Hindi ko na pinansin. Hinayaan ko na lang siyang umupo sa tapat ko. Walang sense ang mag-aksaya ng energy sa kanya. Hindi ko rin naman siya mapapaalis. Ang library ay para sa lahat, kahit pa sa mga katulad niyang mahilig manggulo ng tahimik na araw.

Mula sa sulok ng mata ko, nakita ko kung paanong lumapat ang libro sa harap niya — ang librong pinag-awayan namin kahapon. Hindi ko alam kung sinadya niyang ipakita sa akin o talagang wala lang siyang pakialam. Sa bawat pagbuklat niya ng pahina, ramdam ko ang ingay ng papel kahit pa sobrang gaan ng paghawak niya. Sa isang tahimik na espasyo, kahit ang pinakamaliit na tunog ay parang amplipikado.

Sinubukan kong ituon ang pansin sa sarili kong babasahin. Sa bawat paglipat ng pahina ko, pilit kong binabalewala ang presensya niya sa harap ko. Pero kahit anong pilit, parang may magnet ang mesa — hinihila ang paningin ko pabalik sa kanya. Sa paraan ng pagsandal niya, sa paunti-unting pagkalas ng itim niyang relo sa pulso niya, sa bahagyang pagsalubong ng kilay niya habang nagbabasa — lahat ng ‘yon ay naitala ng utak ko kahit pa ayaw ko.

Wala namang espesyal sa ginagawa niya, pero bakit parang sa kanya lang umiikot ang espasyo sa paligid ko? Hindi ko alam kung dahil ba sa pilit niyang paglapit sa mundo ko, o ako ang unti-unting nahahatak sa mundo niya.

“Magkakampi tayo sa project,” malamig niyang sabi, boses niya halos sumanib na sa hangin.

Tumango lang ako. Hindi ko kailangan ng mahabang usapan. Mas okay nang panatilihing professional ang lahat. Isang requirement lang ‘to. Pagkatapos nito, pwede ko nang ibalik sa dati ang mundo ko — ‘yung mundong walang Jack

Pero sa bawat segundong lumilipas, habang tahimik kaming magkasalungat sa iisang mesa, unti-unti kong nararamdaman — baka hindi na ganun kadali ang bumalik sa dati. Baka ang espasyong hinahanap ko ay matagal nang unti-unting kinakain ng presensya niya.

Akala ko rin tapos na ang araw ko sa kanya. Pero sa hindi ko malamang dahilan, sa bawat corridor na nilalakaran ko, sa bawat sulok na pinupuntahan ko, palaging may bakas niya. Minsan isang pamilyar na halakhak sa malayo, minsan isang sulyap na parang aksidenteng nagtagpo ang tingin namin, minsan isang balikat na dumaan nang masyadong malapit kaysa sa nararapat.

Pilit kong sinasabi sa sarili kong wala ‘yon. Na normal lang ‘yon sa mga magkaklase — lalo na’t may group project kaming tinatrabaho. Pero kahit ilang beses kong ulitin ang dahilan sa utak ko, hindi nababawasan ang kiliti sa dibdib ko tuwing nararamdaman ko ang presensya niya.

At mas lalong hindi ko maintindihan kung bakit kahit ang pinakamatagal na tahimik sa pagitan namin ay parang mas malakas pa sa kahit anong ingay.

Sa huling araw ng library session namin para sa project, nauwi kami sa parehong mesa. Parang scripted. Wala akong balak umupo sa tabi niya, pero parang lahat ng silya sa paligid ay sinadyang okupado. Tanging sa tabi niya may bakanteng espasyo — espasyong parang matagal nang nakalaan para sa akin.

Tahimik akong naupo. Walang batian. Walang kahit anong small talk. Pero sa ilalim ng mesa, halos magdikit ang siko namin. Sa bawat galaw ko, nararamdaman ko ang init ng braso niya — sapat para gumuhit sa balat ko ang awareness sa pagitan namin.

Sa harap namin, ang parehong libro — ang librong minsan naming pinag-awayan, pinaghatian, at ngayon, pinag-uugnay. Sa bawat pahinang binabasa ko, hindi ko alam kung kwento sa libro ang naiintindihan ko o ang kwento naming dalawa.

At sa dulo ng araw, nang magsara ang library at isa-isa nang lumabas ang mga estudyante, kami na lang dalawa ang natira sa parehong mesa. Walang nagsalita. Walang gumalaw. Hanggang sa maramdaman ko ang pagkalas niya sa upuan, at sa dahan-dahang hakbang niya palayo — iniwan na naman niya akong nag-iisa sa katahimikan na puno ng mga tanong.

At bakit sa bawat layo niya, parang may hinihila rin siyang piraso ng sarili ko?

Sa librong sinara niya at iniwan sa mesa, nakita ko ang bookmark na naiwan niya — isang simpleng papel na may sulat kamay:

“See you sa next chapter, Miss Beautiful.”

Hindi ko mapigilan ang ngiti sa labi ko — isang ngiti na pilit kong itinatanggi pero hindi ko rin kayang itago.

Kahit hindi ko gustuhin, alam kong nagsisimula na ang kwento naming dalawa.

To be continued......