ญาใจคนโฉด

2

ภูมินทร์ออกจากห้องที่จัดให้เป็นเรือนหอไปอย่างเฉยชา ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองคนที่ยังคงนิ่งอยู่บนเตียง แต่ในใจลึก ๆ ของเขารู้ดีว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้น่ารังเกียจเหมือนอย่างที่คาดคิดไว้ในตอนแรก กลับกันด้วยซ้ำ

“สัตว์นรก! เชี่ยระยำ!”

เสียงสบถลอดผ่านปากของเขาออกมาอีกหลายคำ ก่อนที่ขายาว ๆ จะพาเจ้าของร่างกายสูงใหญ่ตรงไปที่ผับหรูที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมในเครือเท่าไรนัก

โคตรอยากจะหนีออกไปจากความรู้สึกที่มันอั้นอยู่ในใจ เขาต้องการอะไรสักอย่างที่ทำให้ลืมความรู้สึกที่ไม่คาดคิดนั่น

ผับตรงหน้า เปิดให้บริการทั้งวัน นอกจากจ่ายให้ผู้เกี่ยวข้องแบบที่ใครหน้าไหนก็ไม่กล้าเข้ามายุ่มย่ามด้วย ยังมีเจ้าของเป็นถึงลูกชายอดีตรัฐมนตรีคนดังอีกด้วย แม้ว่าพ่อของภูมินทร์จะกลายเป็นแค่อดีตรัฐมนตรีไปแล้ว แต่ตอนนี้พ่อของเขายังกุมบังเ**ยนคนในฟากของรัฐอีกหลายกลุ่ม และมีคอนเนคชันกับหลายองค์กร ไม่ว่าจะสีไหน ๆ ก็ตามที

เสียงดนตรีกระตุ้นแรงเต้นให้เร้าอกเร้าใจ บรรยากาศรอบผับเต็มไปด้วยแสงสีต่าง ๆ สว่างจ้าพร่าดวงตา ภูมินทร์เดินเลยไปนั่งที่บาร์ แล้วมองเด็กคนที่ประจำตรงนั้น แทบไม่ต้องสั่งออกมาเป็นคำพูดว่าต้องการอะไร เด็กนั่นแม่งรู้งานดี ส่งเครื่องดื่มแก้วหนึ่งที่เขาโปรดปรานมาให้ตรงหน้า รู้งานกว่าคนที่นอนแบให้เขาเมื่อครู่นี้เสียอีก

เสียงสบถดังลอดไรฟันออกมาอีกหลายคำ เมื่อจับผิดตัวเองได้ว่าคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว

มือหนารับแก้วมาแล้วคลึงไปมาเบา ๆ ความรู้สึกอุ่น ๆ จากโพรงเนื้อสาวยังคงตามมาราวีเขาอยู่ ไม่รู้ว่าอีกนานไหมความรู้สึกนั่นมันถึงจะจางหายไป ภูมินทร์เอนหลังพิงกับขอบเก้าอี้ตัวสูงพลางดื่มแบบเงียบ ๆ คนเดียว

คืนนี้เขาไม่ต้องการใคร

แต่ความต้องการกลับไม่เป็นผล ไม่นานหลังจากที่เขากระดกเหล้าแก้วที่สาม เพื่อนสนิทของเขาก็ตามเข้ามาในร้าน ร่างกายสูงใหญ่พอฟัดพอเหวี่ยงกันกับเขาเปล่งเสียงทักอย่างที่พยายามตีซี้ แต่ก็เต็มไปด้วยความเกรงใจอยู่ในที ขณะทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ

"โอ้โฮ คืนเข้าหอ ก็รั้งเฮียภูมิไว้ไม่ได้อีกหรือครับ ทำไมครับ เจ้าสาวไม่เร้าใจหรือไง"

เพื่อนพูดเสียงกระเซ้า ขยับมือไปรับเบียร์จากเด็กที่ประจำตรงเคาน์เตอร์ ภูมินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเงียบ คล้ายกับจะไม่ตอบคำถามพวกนั้น แต่แล้วก็เปล่งเสียงขึ้น

"ก็...ตามหน้าที่" ภูมินทร์ตอบเสียงแห้ง ก่อนจะยกแก้วดื่ม เพื่อนหัวเราะขำ ๆ ก่อนจะยักไหล่ "หน้าที่งั้นหรือ ดูพูดเข้า เรื่องเสียว ๆ พี่กูพูดซะเป็นเรื่องไม่น่าจะสนุกเลย...แต่ก็นะ อย่างน้อยก็ได้เอากับสาวสวยล่ะวะ ดูอย่างไอ้โต๋ดิเฮีย โดนจับแต่งกับลูกสาวเจ้าสัวไช้ ตัวยังกับช้างน้ำ หน้าอย่างเ**ยก ผมเห็นเมียมันแล้วยังนึกสยองแทนมันเลย"

ใบหน้าของภูมินทร์ปรากฏรอยขรึมและเคร่งเครียดขึ้น เมื่อกี้นี้เขาแทบไม่ได้สนใจพวกมันด้วยซ้ำว่ากำลังซ้ำเติมใครหรืออะไรให้ฟัง แต่หงุดหงิดเมื่อได้ยินคำว่า ‘สาวสวย’

เขาอุตส่าห์ข่มความคิดตัวเอง ไม่ให้รู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนั้น เขาออกจากห้องที่ถูกใช้เป็นห้องหอมาร่วมชั่วโมงแล้ว และพยายามห้ามใจไม่ให้นึกถึงผู้หญิงคนนั้น ที่ชื่ออะไรนะ...สิริญาใช่ไหม

เสียงสบถดังออกมาจากปากอีกชุดใหญ่ ว่าทำไมเขาถึงจำชื่อผู้หญิงคนนั้นได้ แล้วทำไมถึงได้รู้สึกแปลก ๆ ที่จู่ ๆ ใบหน้าสวยหวานซึ่งนั่นก็ลอยเข้ามาในหัวของเขา

เสียงถอนลมหายใจดังเฮือกท่ามกลางเสียงคุยกันเบา ๆ ของคนในวงสนทนา ภูมินทร์หลับตาลงชั่วขณะ พยายามคิดถึงเรื่องอื่น ๆ แทน

"อย่าให้มันเกินไปกว่านี้นัก เลิกคุยเรื่องเวรนั่นได้แล้ว"

ภูมินทร์ปรามด้วยเสียงแหบต่ำ รู้สึกถึงความปรารถนาที่ค้างคาอยู่ภายใน และมันก็รบกวนเขาจนมากเกินควบคุม กรามหนาบดอัดกันจนเห็นเป็นสันนูนขึ้น ข่มกายและใจไม่ให้ลุกขึ้นแล้วกลับไปที่ห้องหอนั่นอีกครั้ง มือใหญ่กำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน เขาข่มตาปิดลง เมื่อกายนึกอยากกดผู้หญิงคนนั้นอีกซ้ำ ๆ และเขาไม่เคยรู้สึกอยากซ้ำกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน

ไอ้พวกเวรนั่นคงไม่รู้สึกถึงความเครียด และมันยังคงพยายามพูดปลอบใจเขา "เอาน่าเฮีย ติดลูกแล้วก็จบ ๆ ไป จะต้องมานั่งเครียดทำไมครับกับอีแค่น้ำเสียวไม่กี่น้ำ"

ภูมินทร์ไม่ได้พูดอะไรกลับ เขากระดกเหล้าในแก้วสาดน้ำสีอำพันเข้าคอจนหมด พูดเสียงเบา "ใช่ ให้แม่งจบ ๆ ไป"

ความรู้สึกที่ขัดแย้งในใจของเขากำลังแผ่ซ่านทีละน้อย และเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าเขาจะสามารถหนีออกไปจากมันได้ไหม

แม้ว่าความสัมพันธ์ที่เขามีร่วมกันกับสิริญาจะเป็นแค่การทำตามหน้าที่ตามที่ครอบครัวจัดสรร แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าไอ้สิ่งที่มันกำลังก่อตัวและเริ่มกวนใจ มันแผ่ขยายออกช้า ๆ และทำท่ามากกว่านั้นอีกหลายเท่าตัว หากต้องใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่านี้ เสียงสบถดังขึ้นอีกครั้ง หวังว่าแค่ครั้งเดียวติดลูกก็จบ เขาจะได้ไม่ต้องทำเรื่องระยำนั่นอีก