ญาใจคนโฉด

3

เมื่อคืนภูมินทร์นอนที่ห้องชุดห้องที่ใกล้ผับที่สุด และไม่ได้กลับไปที่ห้องหอนั่นอีก พอช่วงสายของวันนี้ ค่อยตรงมายังบ้านหลังที่ตั้งอยู่ตรงย่านชานเมือง กินพื้นที่พอสมควร หรูหราสมฐานะ

ที่นี่อยู่กันแบบครอบครัวใหญ่จริง ๆ พ่อของเขา ก็อย่างที่ใคร ๆ รู้จัก ท่านเคยเป็นรัฐมนตรีมาหลายสมัย แต่ตอนนี้เป็นแค่อดีตรัฐมนตรีที่ยังพอมีบารมีอยู่บ้าง และภูมินทร์ก็เป็นลูกชายจากเมียคนสุดท้อง ที่ใคร ๆ ก็บอกว่าพ่อรักนักรักหนา แต่ภูมินทร์รู้ว่าเปล่าเลย ไม่ใช่แบบนั้นสักนิด พ่อไม่ได้รักเขาเหมือนอย่างที่คนอื่นเข้าใจ ท่านก็แค่ใช้งานเขาง่ายกว่าลูกชายคนอื่น...ก็แค่นั้น

ภูมินทร์เดินเข้าไปในห้องรับแขกที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา แต่บรรยากาศในบ้านกลับเหงาหงอย มันทำให้เขาอึดอัดใจทุกครั้งที่กลับมา เพราะมันจะเต็มไปด้วยความคาดหวังจากพ่อและแม่ ทุกครั้งที่เขาก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้

"ลูกกลับมาแล้วหรือภูมิ"

เสียงของแม่ดังแหวกอากาศมาจากด้านในของห้องไหนสักห้อง ในเมื่อมีคนไปรายงานท่านแล้วว่าเขาเข้ามา แม่จะส่งเสียงถามออกมาอีกทำไม

"กลับมาแล้วครับ" ภูมินทร์ตอบเสียงเอื่อยติดเรียบเฉย ขณะที่เขาถอดแจ็คเก็ตออกและมีแม่บ้านเข้ามารับไป

‘โฉมฉัตร’ แม่ของเขาเดินเฉิดฉายออกมาจากห้องห้องหนึ่ง ท่านมองจ้องมาที่เขาด้วยท่าทางหยั่งเชิง "แล้วเป็นยังไงบ้าง คืนเข้าหอของลูก...เป็นที่น่าพอใจหรือเปล่า"

มันไม่ใช่คำถามที่เขาต้องการฟัง ภูมินทร์เลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาและเอนหลังพิง พาดหัวไปกับขอบหนา ๆ ของหนังชั้นดีสีน้ำตาลเข้ม

"แค่ทำตามหน้าที่ ไม่มีอะไรพิเศษนี่ครับ ทำไมต้องถามผมด้วยว่าพอใจหรือไม่พอใจ" เขาตอบและถามแม่กลับแบบไม่อยากสนใจเรื่องที่แม่ยกขึ้นพูดถึงในทันทีที่เห็นหน้าเขา

โฉมฉัตรยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดต่อ "ดีแล้ว ที่ลูกยังรู้ว่าอะไรคือหน้าที่ แต่ก็อย่าลืมนะ...ว่าหนูสิริญาคนนั้น คือผู้หญิงที่พ่อและแม่เลือกไว้ให้ลูก อย่าให้ความรู้สึกต่อต้านของลูก ทำลายความคาดหวังของพ่อได้ล่ะ"

การแต่งงาน เข้าหอและมีลูก ทุกคนเข้าใจว่านี่คือคำสั่งจากสามี ทั้ง ๆ ที่จริงแล้วเป็นความต้องการของโฉมฉัตรเอง

ภูมินทร์นั่งเงียบ เขารู้ว่าแม่พูดถูก แต่เขาก็ไม่สามารถข่มความรู้สึกที่มันแปลกใหม่ในใจของเขาได้ มันไม่ใช่แค่การทำตามหน้าที่ แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เขาไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ซ่อนตัวอยู่ภายใน

ภูมินทร์ไม่ได้คุยอะไรกับแม่ของเขาต่อ ตัดสินใจลุกออกจากตรงนั้น เข้าห้องของตัวเอง ก่อนจะออกไปจัดการกับงานชิ้นใหม่ที่พ่อของเขาสั่งให้ทำ ผ่านทางข้อความที่เพิ่งส่งมาหาก่อนที่เขาจะกลับถึงบ้าน