ญาใจคนโฉด

6

“รออะไร” เสียงถามของพิพัฒน์พงศ์ดังอยู่กลางบ้าน

‘พิพัฒน์พงศ์’ เป็นพี่ชายคนก่อนหน้าของภูมินทร์ และเป็นพี่น้องพ่อเดียวกันกับเขาที่สามารถคุยกับเขาได้อย่างสนิทใจ โดยไม่เขม่น หรือเหม็นขี้หน้ากันเหมือนลูกคนอื่น ๆ ของพ่อ แม้พิพัฒน์พงศ์จะถูกใครต่อใครอิจฉาและค่อนขอดใส่ว่าที่พยายามเข้าหาภูมินทร์ ยอมเป็นลูกไล่ให้ ก็เพราะอยากมีเอี่ยวได้เป็นลูกรักของพ่ออีกคน

ภูมินทร์ได้ยินคำพูดนั้นแล้ว นึกโมโหที่มีอะไรในใจแล้วก็มักจะปิดบังพี่ชายคนนี้ไม่ค่อยได้ เลยหันไปมองด้วยสายตาไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาอย่างลืมตัว ตอบเสียงเรียบ

"ไม่ได้รออะไร"

พิพัฒน์พงศ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ เหมือนรู้อะไรมาแล้ว แต่ก็ทำเป็นแกล้งแหย่เขา "ถ้าไม่ได้รออะไร หรือรอใคร งั้นเย็นนี้เราไปกินโอมากาเสะกันก่อน อิ่มแล้วค่อยไปดื่มต่อที่..."

ภูมินทร์ตอบพร้อมกับเมินหน้าหนี "ไม่ล่ะ"

พอตอบออกไปแบบนั้นแล้ว เขาเดินหนีขึ้นไปชั้นบนของบ้าน โดยไม่พูดอะไร แม้ในใจจะสงสัยตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ไม่อยากแสดงอารมณ์ออกมาให้ใครเห็น เขาไปที่ห้องของตัวเอง เปิดประตูห้องอาบน้ำแล้วเข้าไปทันที

เสียงน้ำจากฝักบัวกระทบกับผิวกายเขา ทำให้ภูมินทร์พยายามข่มอารมณ์ตัวเอง เขารู้สึกประหม่าอีกครั้ง ความประหม่าระยำนี่เกิดขึ้นตอนคืนแต่งงาน และมันเพิ่งเคยเกิดขึ้นกับเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต หลายๆ ครั้งที่เขาพยายามคิดว่ามันเป็นแค่หน้าที่ แต่คืนนี้เขากลับไม่สามารถทำใจให้สงบลงได้เลย

หลังจากอาบน้ำเสร็จและนั่งอยู่บนเตียง คล้ายกับรออะไรอย่างที่พิพัฒน์พงศ์ถาม ก็พบว่าหัวใจของเขากำลังจดจ่ออยู่ที่โทรศัพท์และประตูห้อง จะมาไหม หรือจะโทร.มาแล้วบอกว่ามาไม่ได้ ความรู้สึกของภูมินทร์เริ่มแปลกไป

สิริญามาถึงบ้านภูมินทร์อย่างเงียบ ๆ ด้วยคนและรถของเขาเป็นคนไปรับ ลงจากรถได้ เธอเดินตามคนในบ้าน ที่พานำขึ้นไปชั้นบน จนมาถึงหน้าห้องของภูมินทร์ คนของเขาก็ค้อมตัวแล้วเดินจากไป เธอพบว่ามือของตัวเองชื้นไปด้วยเหงื่อ จึงหยุดตัวเองตรงนั้นก่อน เพื่อสงบสติอารมณ์ที่หน้าห้อง นานหลายนาที ค่อยหยิบมือถือขึ้นมากดอะไรดู ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ยกมือขึ้นจะเคาะประตู แต่ประตูตรงหน้าของเธอถูกเปิดออกเสียก่อน

สายตาสองคู่มองสบกันนิ่ง เธอกลืนน้ำลายและบังคับสายตาให้มองแค่ใบหน้าของเขา ท่าทางเลยตลกอยู่สักหน่อย เมื่อต้องแหงนเงยหน้าค้างเอาไว้อยู่แบบนั้น ก็เขานุ่งแค่ผ้าเช็ดตัว จะให้เธอมองที่อื่นนอกจากหน้าของเขาได้ยังไง ถึงแม้จะเคยเข้าหอกันมาแล้ว แต่เธอก็ยังอายอยู่ดี

"เข้ามา" ภูมินทร์พูดเหมือนสั่ง เสียงของเขานิ่ง ไว้ตัวแบบเดิมแทบไม่ต่างจากคืนนั้น แต่คล้ายว่าหางเสียงฟังดูอ่อนลงเล็กน้อยสิริญาเดินผ่านหน้าเขาเข้าไปที่ในห้อง มองหาที่วางกระเป๋า แล้วเดินตัวลีบเข้าไปวาง แล้วพูดเสียงเบาอย่างเกรงใจ

"เราต้อง...ทำอีกครั้งนะคะ"

ตอนที่หันไปพูดกับเขานั้น เธอเห็นว่าภูมินทร์ยืนมองเธออยู่แล้ว เขาตอบกลับมาสั้น ๆ แค่ "เอาสิ"

สิริญารู้สึกแปลกกับคำว่า ‘เอาสิ’ ที่ออกมาจากปากของภูมินทร์ มันฟังดูอ่อนลงจากคำพูดก่อนหน้านั้น แล้วมันก็เหมือนว่าเขาเองก็กำลังคอยเธออยู่

หลังจากประตูปิดลง ร่างสูงของเขาก้าวเข้ามาเธออย่างไม่ได้เร่งรีบ เป็นเธอเสียอีกที่ขาสั่นจนแทบจะล้มลงไปกองที่พื้น หากไม่ได้มือของเขาเข้ามาโอบทั้งตัวเอาไว้เสียก่อน ก่อนจะพาไปที่เตียงด้วยกัน

ภูมินทร์ทำทุกอย่างเหมือนคืนแรก แต่บรรยากาศต่างออกไป เขาอ่อนโยนและสัมผัสเธอมากขึ้น มันคล้ายกับการเป็นคนรักที่คอยโอบอุ้มกันและกัน ไม่คล้ายว่าเธอเป็นแค่เจ้าสาวที่ถูกเลือกมาเพื่อการแต่งงานในเชิงธุรกิจ

ภูมินทร์ดูเหมือนจะไม่อยากปล่อยให้เธอไปไหน หลังจากที่เขาทำเสร็จแล้ว แม้จะไม่มีใครพูดอะไรกันเลย แต่เธอและเขายังนอนข้างกันบนเตียงภายใต้ความเงียบ ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงลมหายใจที่หอบหนักและค่อย ๆ ผ่อนลงอย่างเป็นปกติ

ภูมินทร์ไม่ได้สะบัดตัวหนีหรือหันหลังออกจากห้องไป เขายังนอนอยู่ข้าง ๆ เธอ ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เธอค่อยรู้สึกว่าร่างกายของเขาขยับและพลิกนอนตะแคงหันมามองที่เธอ เธอนอนอยู่ข้างเขาในท่าทางที่ดูสงบ แต่ในใจของเธอเต้นไม่ปกติเหมือนกับท่าทาง

“จะนอนที่นี่?”

เสียงถามดังมาจากเขา แบบที่เธอคาดเดาความคิดไม่ได้ สิริญาไม่รู้ว่านี่เป็นการไล่ทางอ้อมหรือเปล่า

“ไม่หรอกค่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ดีกว่า” เธอตอบเสียงเบา ทุกอย่างในชีวิตเป็นไปในแบบที่แม่เป็นคนกำหนด และเธอก็ไม่ได้อยากทำให้แม่ไม่พอใจ

ไม่รู้ว่าทำไม ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นคนเอ่ยปากถาม แต่พอได้ยินว่าเธอจะกลับ ภูมินทร์ดันรู้สึกไม่พอใจ ร่างใหญ่ที่กินพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของเตียงพลิกไปนอนหงายแล้วพูดขึ้น

“เห็นพ่อบอกว่าเธอต้องอยู่ที่สามวัน”

สิริญาหันขวับไปมองที่เขา เท่าที่ได้รับสารมา เธอต้องอยู่ที่นี่สองวันไม่ใช่หรือ ไม่เป็นไร เอาไว้เธอจะโทร. ถามเลขาของแม่อีกที และเธอเองก็ไม่อยากมีปัญหาอะไร ให้อยู่หรือจะให้กลับ ก็มีค่าเท่ากัน