เมื่อสายลับกลายเป็นลูกสาวหุ่นเชิดยุค70

กิ๊บโลหะ

เย็นวันเดียวกันนั้นชิงซาบิดาของชิงหลิวเคาะประตูก่อนเดินเข้ามาในห้องนอนของลูกสาวตัวเองพร้อมกับในมือหยาบกระด้างจากการทำงานหนักถือถุงผ้าขนาดเล็กอยู่ในมือ ดวงตาของเขามองลูกสาวด้วยความสงบนิ่ง แต่ชิงหลินสังเกตเห็นแววตาที่มีความเป็นห่วงซ่อนอยู่

“มานี่สิ ลูกหลิน” ชิงซากล่าวเสียงเบา ขณะนั่งลงบนเตียงใกล้ชิงหลิน เขาเปิดถุงผ้าและหยิบยาทาแผลภายนอกออกมา “พ่อเอายามาทาแผลให้ลูก ดูเหมือนจะมีรอยขีดข่วนและแผลถลอกหลายจุด”

ชิงหลินหันมองร่างของตัวเองและเห็นรอยถลอกเล็ก ๆ ที่เกิดจากเหตุการณ์ร้ายเมื่อคืนวาน

ดูเหมือนพ่อเธอจะรู้ว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเธอแต่...ทำเป็นนิ่งเฉยไม่กล้าทักขึ้นตั้งแต่ในตอนเช้าที่เห็น

“ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ” น้ำเสียงตอบสงบนิ่งไร้ซึ่งความผูกพันธ์ระหว่างพ่อลูกใดใดทั้งสิ้นหากฟังให้ดีน้ำเสียงติดความเย็นชาเสียด้วยซ้ำไป

ชิงซาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม ชายชราเริ่มทายาให้กับลูกสาวอย่างใจเย็น มือของเขาทาแผลคล่องแคล่วราวกับว่าเขาเคยทำแบบนี้หลายครั้งมาก่อน

หลังจากทายาเสร็จ ชิงซาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าของเสื้อเพื่อหยิบกิ๊บโลหะตัวเล็กอันหนึ่งออกมา มันดูเหมือนกิ๊บติดผมธรรมดาแต่หากสังเกตให้ถี่ถ้วนจะเห็นว่าปลายมันคมกว่ากิ๊บปกติ และเมื่อง้างกิ๊บนั้นเปิดออกดีดีมันสามารถใช้เป็นอาวุธขนาดเล็กได้

“ลูกเอาไว้ใช้ป้องกันตัว” เขากล่าวพร้อมยื่นกิ๊บให้โดยไม่ได้บอกเหตุผลในการมอบของสิ่งนี้ให้ลูกสาวตัวเองอื่นเพิ่มเติม ชิงหลินรับมาโดยไม่พูดอะไรแต่ในใจของเธอยิ่งเต็มไปด้วยคำถามมากมายว่าทำไมคุณพ่อถึงเตรียมของแบบนี้ให้กับเธอ เขารู้อะไรเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เธอกำลังเผชิญอยู่บ้าง

“ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ” ชิงหลินกล่าวอีกครั้งแต่ครั้งนี้น้ำเสียงของเธอแฝงความรู้สึกสงสัยเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

ชิงซามองลูกสาวสักพักก่อนจะพูดขึ้น “คุณพ่อรู้ว่าช่วงนี้งานของพ่อไม่ค่อยได้กลับบ้านเร็ว แต่นั่นก็เพราะว่ามีงานมากมายที่แปลงเกษตรส่วนกลาง ช่วงนี้ต้องเก็บผลผลิตให้ทันกำหนดเวลาอาจไม่ค่อยได้มาดูแลลูก”

ชิงหลินพยักหน้า “คุณพ่อไม่ต้องห่วงค่ะ หนูเข้าใจ”

“ถ้ามีอะไรผิดปกติ หรือเกิดเรื่องอะไรที่ลูกคิดว่าไม่ปลอดภัย ก็อย่าลังเลที่จะบอกพ่อนะ” ชิงซาพูดเสียงเบาราวกับไม่มั่นใจแต่น้ำเสียงนั้นสื่อถึงความจริงใจ

ชิงหลินพยักหน้าอีกครั้งแต่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความสับสน

ครอบครัวนี้ดูเหมือนไม่สนใจเธอ แต่ในความจริงแล้วพวกเขารู้ทุกอย่างแต่เลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกแปลกใจและระวังตัวมากขึ้น

หลังจากพูดคุยกันสั้น ๆ ชิงซาก็ยิ้มให้ลูกสาวอย่างอบอุ่น ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ชิงหลินนั่งอยู่ในความเงียบกับความคิดของเธอ

“คุณพ่อคงรู้มากกว่าที่แสดงออกมา” ชิงหลินคิดในใจ พร้อมกับหมุนกิ๊บโลหะนั้นในมือ เธอไม่แน่ใจว่าคุณพ่อรู้อะไร แต่ตอนนี้เธอรู้ว่าครอบครัวของร่างนี้มีบางอย่างไม่น่าไว้วางใจ

คืนนั้นในห้องนอนขนาดเล็กมีเตียงไม้เก่าทั้งสามเตียงตั้งเรียงอยู่ ชิงหลินนอนเตียงข้างชิงเซียน ส่วนน้องสาวคนสุดท้อง ชิงอิ๋ง นอนอยู่ที่เตียงด้านในสุดของห้อง

ชิงอิ๋งเป็นเด็กสาววัยรุ่นที่มีความสนใจในความสวยความงามถอดแบบมาจากแม่ของเธอและมักจะถือหนังสือน***********กในมือเสมอ หญิงสาวมักใช้เวลาว่างในการเย็บผ้าตามที่เรียนมาซึ่งฝีมือการเย็บของเธอนั้นไม่ธรรมดา ผ้าทุกชิ้นที่เธอเย็บมีความประณีตอย่างมาก เธอมักได้รับคำชมจากผู้ใหญ่ในครอบครัวรวมทั้งคนอื่น ๆ ในชุมชนแถวนี้อยู่เสมอ แต่คืนนี้ชิงอิ๋งไม่ได้กำลังนั่งเย็บผ้าหรืออ่านหนังสือนิยายแสนโปรดของตนเองอย่างปกติทว่าไม่รู้ทำไมเธอจึงกำลังจ้องมองดูชิงหลินด้วยสายตาที่สะท้อนถึงความไม่พอใจบางอย่าง

“พี่หลิน” ชิงอิ๋งเอ่ยเรียกพี่สาวต่างมารดา เสียงของเธอแผ่วเบาแต่แฝงด้วยความต้องการที่ชัดเจน “พรุ่งนี้พี่ช่วยไปทำงานบ้านแทนหนูได้ไหมคะ หนูต้องเย็บผ้าให้ป้าบ้านข้างบนที่สั่งเอาไว้”

คนถูกเรียกที่ตอนแรกนอนเงียบในเตียงของตนเองอยู่เหลือบตามองน้องสาว ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงห่างเหินไร้อารมณ์ “พี่คงช่วยน้องทำความสะอาดให้ไม่ได้หรอก พี่มีงานของตัวเองที่ต้องทำ”

ชิงอิ๋งขมวดคิ้วความไม่พอใจเริ่มฉายชัดในแววตามากกว่าเดิม “พี่เคยทำให้หนูตลอด ทำไมคราวนี้ถึงปฏิเสธ”

ชิงหลินหันมามองน้องสาวเต็มตา การที่เธอไม่ยอมตามใจชิงอิ๋งเหมือนเดิมทำให้น้องสาวแสดงท่าทางเอาแต่ใจออกมาอย่างชัดเจน

เมื่อก่อนคงใช้ข้ออ้างนี้เอาเปรียบเธอบ่อยล่ะสิท่าเด็กคนนี้

“พี่มีงานที่ต้องทำเหมือนกัน และน้องควรจะรับผิดชอบงานของตัวเอง พี่จำได้ว่าคุณแม่ใช้หนูเช็ดพวกแจกันภายในห้องส่วนกลางนี่” ชิงหลินตอบเสียงหนักแน่นไม่มีทีท่ายอมความแม้แต่น้อย

ชิงอิ๋งกัดริมฝีปากนัยน์ตาสั่นไหวจ้องเขม็ง “พี่เคยบอกว่าหากหนูขอความช่วยเหลือเมื่อใดจะช่วยหนูทุกเมื่อนี่คะ ทำไมถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ !” เสียงของชิงอิ๋งเริ่มแข็งกร้าวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ชิงเซียนที่นอนอยู่เตียงตรงกลางเห็นสถานการณ์เริ่มตึงเครียดจึงรีบเอ่ยขึ้นเพื่อคลี่คลายความขัดแย้ง “ไม่ต้องทะเลาะกันหรอก หนูไปทำให้พี่เองก็ได้ พรุ่งนี้หนูหยุดงานพอดี พวกเธอไม่ต้องทะเลาะกัน”

ชิงหลินหันมามองชิงเซียน น้องคนนี้เป็นน้องร่วมสายเลือดของเธอยามนี้แสดงกริยาใจดีเกินไปจนเธอเริ่มรู้สึกเป็นห่วง “อย่าใจดีเกินไปเลยชิงเซียน” เธอเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังแม้ว่าชิงเซียนอาจไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ ของเธอทว่าอย่างน้อยก็เป็นน้องสาวของร่างเดิมที่เธอมาเกิดใหม่จึงเอ่ยด้วยความหวังดี “คนอื่นจะถือโอกาสใช้น้องเพราะคิดว่าน้องเป็นคนโง่ก็ได้นะ”

ชิงเซียนมองพี่สาวอย่างประหลาดใจ “พี่หลินพูดแปลกๆ นะวันนี้ ปกติพี่ไม่ค่อยพูดอะไรแบบนี้”

ชิงหลินนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอพูดอาจทำให้ชิงเซียนและชิงอิ๋งสงสัย แต่เธอเป็นคนตรงไปตรงมากับสหายของตนหากสิ่งใดสมควรตักเตือนเธอไม่กลัวโดนมองไม่ดีอยู่แล้ว

“พี่แค่ไม่อยากให้น้องถูกคนอื่นเอาเปรียบ” ชิงหลินตอบ “บางครั้งเราต้องรู้จักปกป้องตัวเอง และไม่ให้ใครมารังแกเราได้”

ชิงเซียนพยักหน้ารับทั้ง ๆ ที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกอีกทั้งยังไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สาวตัวเองถึงดูเข้มแข็งน่านับถือถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงแม้ว่าชิงเซียนจะยังคงงงอยู่บ้างแต่เธอก็เลือกที่จะไม่โต้เถียง “หนูเข้าใจแล้วค่ะพี่หลิน ขอบคุณที่เตือนหนู”

ชิงอิ๋งที่นั่งอยู่บนเตียงหันมองทั้งสองคนด้วยสายตาสับสน แต่เธอรู้สึกไม่พอใจอย่างมากกับการที่ถูกปฏิเสธ เธอเริ่มเข้าใจว่าพี่สาวคนรองคนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“หนูแค่อยากทำให้งานปักผ้าเสร็จเร็ว ๆ” ชิงอิ๋งบ่นพึมพำแต่พอเงยหน้ามาสบตาเยือกเย็นนิ่งสงบของพี่สาวที่เธอเคยคิดว่าหัวอ่อนเชื่อคำพูดของคนอื่นง่ายพลันปากไม่กล้าเถียงอะไรอีก จึงรีบเปลี่ยนเป้าหมายเป็นพี่สาวอีกคนและไม่กล้าหันกลับไปสบตากับชิงหลินอีกเลย “ถะ ถ้าพี่เซียนจะช่วย หนูก็ขอบคุณแล้วกัน”

ชิงหลินมองชิงอิ๋งด้วยสายตาที่อ่อนลง แม้เธอจะรู้ว่าน้องสาวคนสุดท้องของเธอมีนิสัยเอาแต่ใจเพราะเป็นน้องคนสุดท้ายที่อายุห่างกับลูกคนอื่นหลายปีจึงไม่แปลกที่มักถูกผู้ใหญ่โอ๋ตั้งแต่ยังเล็ก

ไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยาก

เด็กคนนี้ยังสั่งสอนให้ปรับปรุงตัวได้ทันเวลา

ชิงเซียนยิ้มให้พี่สาวและน้องสาว “ไม่เป็นไรนะทั้งสองคน พรุ่งนี้หนูจะช่วย งานแค่นี้สบายมาก”

ทั้งสามคนพี่น้องเงียบลงไปในที่สุด ความตึงเครียดจากก่อนหน้านี้คลี่คลายลง ดังนั้นค่ำคืนนั้นทั้งสามคนแยกย้ายกันนอนหลับไปอย่างสงบแม้ว่าความเปลี่ยนแปลงของชิงหลินยังคงอยู่ในใจของชิงเซียนและชิงอิ๋งก็ตาม

สี่