Uncle Brix (SSPG)

Chapter 9

Brix POV

“Why did I do that to Sofia?”

Paulit-ulit na umuugong sa isip ko ang tanong na iyon habang nakaupo ako sa head chair ng conference room.

Sa harap ko, halos lahat ng members ng board of directors ng Siaco Holdings ay naroon. Nasa malaking screen ang presentation tungkol sa isang deal na pinag-uusapan namin nitong mga nakaraang linggo.Isang five-billion-peso investment deal na puwedeng magkaroon ng malaking epekto sa expansion ng kumpanya.

Normally, I would be completely focused.

Numbers,Projections,Risks,Contracts.Iyon ang mundo ko.Pero ngayon, kahit anong pilit kong makinig, ibang mukha ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko.

Si Sofia.

Napapikit ako sandali at napahawak sa noo ko.

What the hell was wrong with me?

Hindi ko dapat hinahayaan na makaapekto sa trabaho ko ang personal na nangyari kagabi sa pagitan naming dalawa.

“Mr. Siaco, are you listening to our proposal?” Bigla akong natauhan.

Napatingin ako sa investor na nagsasalita sa harap.

“Yes.” Mabilis kong inayos ang postura ko.

“I’m listening.” Bahagyang nagkatinginan ang ilang directors.

Alam kong napansin nila ang pagiging tahimik ko buong meeting.

The presentation continued.

“The initial investment will be released in three phases. The first phase will cover the expansion of our international operations, while the second phase will focus on--”

“Wait.” Pinutol ko ang presentation.

Napatingin sa akin ang lahat.

“Go back to the projected returns.” Agad na bumalik ang slide.

I studied the numbers carefully.

At least, iyon ang dapat kong ginagawa.Pero kahit nakatitig ako sa screen, parang may bahagi ng isip ko na wala rito.

Five billion pesos.

A deal this important should have my full attention.

Pero ang nasa isip ko lang ay--

'Bakit ko iyon nagawa kay Sofia?'

Huminga ako nang malalim bago nagsalita.

“The projected return is too optimistic.” Tumahimik ang buong room.

“If the overseas market fluctuates within the next twelve months, we could lose a significant portion of the projected revenue. I want another risk assessment before we sign anything.” Tumango ang isa sa investors.

“That can be arranged, Mr. Siaco.”

“Good.” I leaned back in my chair.

“Then we’ll review the revised proposal next week. No final signatures until I approve the numbers.”

After nearly two hours, finally ended ang meeting.Isa-isang nagsimulang lumabas ang mga directors at investors.

I stayed in my seat for a few seconds.

Tahimik pagod and still distracted.

“Coffee?” Napatingin ako sa pintuan.

Nakatayo roon si Alvise, hawak ang phone niya habang nakangisi.

“Hindi.”

“Are you sure?”

“Yes.” Lumapit siya sa table at umiling.

“You look like you need three cups.”

Napairap ako.

“Alvise.”

“Okay, okay. One cup.”

Umupo siya sa kabilang side ng table.

Pero bago pa man ako makapagsalita, biglang nagbago ang expression niya.Tinitigan niya ang leeg ko.Then he smirked.

“What?”

“Nothing.” Alam kong may iniisip siya.

“Say it.” He pointed toward my neck.

“May hickey ka.” Nanigas ako.

For a moment, hindi ako nakapagsalita.Napahawak ako sa collar ng polo ko.

'Damn!' I forgot about that.

“Don't tell me…”

“Alvise!”

“Wait.” Napangisi siya.

“Isn't Ingrid still abroad?” Tumahimik ako.Alam naman nilang nasa ibang bansa si Ingrid. Matagal na siyang wala rito.

“So…” Alvise raised an eyebrow.

“Who exactly gave you that?”

I gave him a cold stare.

“None of your business.”

Napatawa siya.

“That's exactly what someone says when it is definitely my business.”

“It's not.”

“Brix.”

“Alvise.”

“Five-billion-peso deal and you spent the entire meeting looking like you hadn't slept.” He leaned closer, still amused.

“And now you have a hickey on your neck.” I stood up and fixed my suit.

“I'm going back to work.”

“Ah.” He nodded dramatically.

“So that's your answer.” I stopped.

“What answer?”

“The answer to why you couldn't concentrate.” I looked at him.

He only smiled.

“Coffee?” I sighed.

“Fine. Coffee.”

“Two cups?”

“One.”

“Three.”

“Alvise!” He laughed as we walked out of the conference room pero bago pa siya nakalabas ay lumingon siya.

"sa pagkakaalam ko wala pa yan nung hinatid kita kagabi sa suite mo" tinaliman ko siya ng tingin

"shut up"

"hmm menor de edad na pala trip mo ngayon bro tsssk! tssk! choks lang yan bro atleast nasa iisang bahay lang kayo" sabay halakhak niya.

"get out!" makapigil hinginga kong sigaw sa kanya and while I headed toward the executive lounge, mas lumalim pa ang pag iisip ko

Because beneath all the teasing, I knew there was only one person I couldn't stop thinking about.

Sofia.And the question I still couldn't answer--

'Why did I do that to her?'

PAGKATAPOS ng trabaho, imbes na umuwi, dumiretso kami sa bar na pag-aari ni Alvise, pinsan ko siya at anak ni Tito Hugo.

Pagdating namin, nandoon na si Dave, ang isa ko pang pinsan na anak ni Tito David. Nasa counter siya, may hawak na baso at abala sa pakikipagkwentuhan sa bartender.

“Finally,” bati niya nang makita kami.

“I thought you guys were never coming.” Umupo ako sa tabi niya.

“Traffic.”

Iyon lang ang isinagot ko.

Hindi ko naman talaga gustong umuwi agad. Simula kaninang umaga, iniiwasan ko nang maunang magising si Sofia kaya inunahan ko na siya. Hindi ko pa alam kung paano ko siya haharapin, lalo na pagkatapos ng nangyari sa amin.

At kahit nakainom ako kagabi, alam kong hindi sapat na dahilan iyon para kalimutan ang lahat.

May mga bagay na kahit gaano kalasing ang isang tao, alam pa rin niyang mali o tama.

“Brix.” Napalingon ako kay Dave nang marinig ko ang tawag niya.

“How's Ingrid in Paris?”

Napatingin ako sa basong hawak ko bago sumagot.

“She’s fine.”

Ingrid.

My long-time girlfriend.

Sa loob ng maraming taon, siya ang babaeng nakikita kong makakasama ko habang-buhay. Nang sabihin niyang gusto niyang tanggapin ang opportunity na maging model sa Victoria’s Secret, hindi ako agad pumayag.

I wanted her to stay.

Gusto ko na kasing magpakasal kami. Settling down with her had always been one of my biggest dreams.

Pero alam kong matagal na niyang pangarap ang career na iyon. Kaya kahit ilang beses kaming nagtalo, sa huli, hinayaan ko siyang pumunta sa Paris.

She asked me to give her two years.

Pagkatapos noon, uuwi raw siya at saka kami magpapakasal.

I agreed.

Kaya dapat simple lang ang lahat.

May plano na kami.May hinaharap na kami.

Pero hindi ko inaasahan na may isang babaing biglang makakapasok sa eksena at magpapagulo sa lahat ng bagay na matagal ko nang pinaniniwalaang sigurado.

Sofia.

Ang batang inampon ko,pinaaral,at binihisan lingid sa kaalaman ng aking pamilya,dahil may dugo itong Suarez. Subalit sa isang gabi lang tila ang lahat ng galit ko sa pamilya niya ay biglang nilamon ng isang gabing pagkakamali ko.

'damn!' Napailing ako at muling uminom.

“Still planning to marry her?” tanong ni Dave.I looked at him.

“Yes.” Diretso ang sagot ko.

Walang pag-aalinlangan kahit may bigat na hindi ko maikakaila sa dibdib ko, hindi noon kayang baguhin ang desisyon ko tungkol kay Ingrid.

Hindi ko ipagpapalit si Ingrid.

I knew her long before Sofia ever entered my life.

I had built years of memories with her.

At higit sa lahat, siya ang babaeng nakita ko sa hinaharap ko.

Kaya kahit masakit ang dalawang taong paghihintay, handa akong gawin iyon para sa kaniya.

Dahil ang pagmamahal ay hindi naman palaging tungkol sa kung sino ang pinakamalapit.

Minsan, tungkol ito sa kung sino ang pinili mong panindigan kahit may pagkakataong sumuko.Pero habang sinasabi ko iyon, may kung anong bigat na muling bumalik sa dibdib ko.

Si Sofia....

I closed my eyes for a moment.

Kahit anong gawin ko, hindi ko kayang alisin sa isip ko ang nangyari kagabi.

Mas madali sanang sisihin ang alak.

Sabihin na hindi ako nasa tamang pag-iisip.

Na hindi ko alam ang ginagawa ko.

Pero alam kong hindi iyon ang buong katotohanan.

At iyon ang kinamumuhian ko sa sarili ko.

Because somewhere between the alcohol, the confusion, and the moment everything went too far, I had crossed a line.

At si Sofia ang kailangang magdala ng bigat ng pagkakamaling iyon

I took a slow breath.

Ang nangyari kagabi...

Ayokong pag-isipan nang sobra dahil alam kong may mga bagay akong kailangang harapin at panagutan.

Pero isang bagay ang malinaw sa akin.

Hindi magiging dahilan si Sofia para sirain ko ang mga pangarap na matagal ko nang binuo kasama si Ingrid.

Hindi ko hahayaang ang isang gabing puno ng kalituhan ang magdikta sa buong buhay ko.

Napatingin ako sa baso ko.

Ingrid was the woman I chose.

Iyon ay hindi nagbabago