Ruthless Deception

Chapter 12

Nakaupo na kaming dalawa ni Lynch sa dining room. Kung si Chloe ay kamukha si Tita Lych, mas kamukha naman ni Lynch si Tito Lorenz. Akala mo pinagbiyak na bunga. Nakangiti ako sa harapan nila. Akala mo'y hindi ako pumatay sa anak nila na si Chloe.

"Nice to see you again, Gwen," si Tito Lorenz.

I smiled. "Likewise, sir."

"Drop the formality, hija. You'll be one of our family soon."

"Yeah..." uminom ako ng red wine habang nililingon si Lynch. Buong oras na kasama ako ay nakangiti siya sa akin. Mabait naman sa akin ang mga magulang niya. "It's so fun meeting you all. It's very nice to meet my in laws."

"Bukambibig ka sa amin ni Lynch. Nung una ay ayaw niya pa sa plano namin pero nang makita ay pumayag din," si Tita Lych.

"Mom!" si Lynch. Bumungisngis ako dahil nilaglag lang naman siya ng sarili niyang ina. "Anyways... Gwen is a doctor in Montepalma Hills Hospital."

"Oh really? Ang galing mo naman, hija," si Tita Lych. "Ganiyan din gusto ni Chloe pero wala na siya."

Palihim ako ngumisi. I just hit their weakness spot. "I've heard about Chloe. Kinukwento kasi sa akin ni Lynch ang kapatid niya."

"Kung nandito lang sana siya ay kumpleto na tayo. Kaya lang wala na siya."

"I'm sorry, Tita Lych," I said, softly. Sanay na sanay na ako magpanggap ng ganito. Dahil natuto na rin ako magpanggap dati at ayusin ang emosyon ko. Kaya hindi nila mahahalata na may alam ako sa nangyayari. "What does she look like? I bet she's beautiful."

Gusto ko sumuka sa sinabi ko. Of course nakita ko na sa personal si Chloe na nasa ibabaw ni Joshua. Nang maalala ko 'yun ay kinuyom ko yung kamao ko sa inis. s**t! Mas maganda pa ako sa babae na 'yun! Kahit pa sabihin na natin na kapatid niya si Lynch at kasama ko ang pamilya niya ngayon. Naubos ko na ang red wine sa goblet ko at kumilos si Lynch para lagyan 'yun ulit.

"She's very beautiful, hija," si Tito Lorenz habang bumubuntong-hininga. "You know... hanggang ngayon ay hindi pa rin kami makapaniwala na wala na ang unica hija namin."

"Hmm..." I crooned. "Ano ba sanhi nang pagkamatay niya? Okay lang naman sa akin kung 'di niyo po sabihin. I really understand."

"It's been a years na hija. Kaya naman namin siya pag-usapan. Palagi namin hindi siya nakakalimutan kapag may ganito," ani Tita Lych. "It was midnight when a policemen called and told us that Chloe got killed. There's no even trace of a killer. Someone found her naked in the midst of forest."

I just remembered what Damon and I did just to hide the evidence. He helped me to clean my own mess. Sinadya talaga namin na hubaran siya para magmukhang narape at tinapon nalang sa kagubatan ang katawan niya. Malinis namin ginawa ang krimen kaya hindi ako mahuli ng mga pulisya. Ginawa lahat ni Damon para maligtas ako. Ito na nga ako ay kaya ko na ang sarili ko. Kaya sinasadya ko tanungin sila tungkol kay Chloe para malaman din ang saloobin nila sa nangyari. Tahimik lang ako nakikinig at pinagmamasdan ang emosyon nila. Si Lynch ngayon ay walang imik tila iniisip kung sino ba talaga ang killer.

Your fiance is the killer of your sister.

"That's awful," I said, trying to sound concern at all. Kinuha ko na yung table napkin at pinunasan yung labi ko. "Masakit 'yun para sainyo. I'm sorry if I ask about her."

"It's okay, hija. We want to open for you since you're going to be my son's wife," si Tita Lych. "Later I'm going to show you what she looks like."

"Don't worry... we'll find justice for Chloe," ani Lynch. Bigla ako nanigas sa aking kinauupuan at dahan-dahan siya nilingon. Diretsyo ang tingin niya sa kaniyang magulang. Parang nangagako siya na hahanapin niya ang pumatay sa mahal nila sa buhay. 

"What you're going to do if you found the killer?" I asked.

Nilingon nila ako lahat. Nabitin sa ere ang pag-inom ng tubig ni Tito Lorenz. Kalmado ang ekspresyon ko. Kuryuso ako malaman kung ano ang gagawin nila. Para aware ako sa gagawin kong plano. Pinagsiklop ni Lynch ang kamay niya at tiningnan ako ng seryoso sa mata. Wala ako sa sarili napalunok dahil parang may dumagan sa dibdib ko na mabigat. Hindi ko alam kung bakit gano'n.

"Make that person suffer for taking one of my precious family from me," he replied, in a serious tone. 

For once in my entire life— I felt the shivers throughout my body. I clenched my jaw in nervousness. s**t! I have to calm myself. Mabilis ko inubos yung red wine para kumalma ako. Several minutes later, we're already finished eating our food. Tinawag ni Tito Lorenz si Lynch dahil may pag-uusapan sila tungkol sa business. Ngayon ay nandito ako sa sala nag-iikot at pinagmamasdan ang buong paligid. Hanggang sa napansin ko ang isang litrato.

Silang dalawa ni Lynch at Chloe noong bata pa. Nakayakap pa si Chloe sa kaniyang nakakatandang kuya. Kinuha ko yung picture frame at matagal ko tinititigan ang nakangiti na mukha ni Chloe nung bata pa siya.

Hindi siya mamatay kung 'di niya inagaw sa akin si Joshua.

"That's my daughter. I'm very glad that they got my eyes."

Nilingon ko si Tita Lych na walang gulat sa aking mukha. Hindi na ako nagugulat dahil nararamdaman ko naman na hindi lang ako tao rito sa sala. Alam ko na may susulpot din sa likuran ko. Nilapag ko rin pabalik yung picture frame.

"Yeah... blue eyes," I commented. 

"I don't understand everything that happened to my daughter. She's very kind to anyone. Wala siyang sinaktan na tao. Naniniwala ako na hindi rape ang ginawa sa anak ko. Regarding to the test... no semen has been found in her vagina."

I smirked. She's clever.

"But... what if she has done miserable to anyone that you don't know?"

There's a defeaning silence before she finally speak again. As if she's recollecting herself first before she give me her thoughts. I know that she knew that I'm a clever woman. 

"I don't know..." she responded while shaking her head. "Mabait siya na bata at hindi ako naniniwala na may magagawa siyang kasamaan sa iba."

I heaved a heavy breath. It's futile to tell her that she might did something wrong. She's being defensive though. Hindi nalang ako nagsalita. Iniisip ko rin yung mga binibitawan kong salita. Dahil kailangan ko mag-ingat dahil pinaglalaruan ko ang apoy na matagal ko ng pinatay pero muli kong siniliban.

"I have a question, Tita Lych. It's just a random question that popped into my head," I said. "What if Lynch was found guilty for having another woman. What will you do as a mother?"

Her forehead creased. "O-Of course I won't tolerate him as a mother. He needs to be in the right boat. No parents would like to see their own child having a mistake."

I nodded my head because I'm satisfied with her answer. That's very good, though. At least, pinapahalagaan niya ang fidelity. Ayaw ko kasi gawing example si Chloe baka kung ano pa isipin ni Tita Lych. Iniisip ko muna talaga yung sinasabi ko. 

One wrong word, everything is going down in my life.

After a few minutes, dumating na rin si Lynch. Inaantok na rin ako dahil marami ako ginawa kanina. Nagpaalam na ako sa magulang niya at ngayon ay nandito na kami sa sasakyan.

"That was fun. My parents really love you," he started.

"I'm very glad that they like me."

"Why wouldn't they like a woman like you? You're a package for me, sweetheart."

"Hmm..." I crooned. "When are we going to plan our wedding?"

He grinned. "You're so excited to live with me under the same roof."

"You're so full of yourself, Lynch," I commented. "Why? Aren't you excited to marry me?"

"I'm excited if you only know. Ngayon lang ako nagkaganito sa isang babae."

I pressed my lips together. I really don't know what to say. Sanay na ako na ganiyan sa akin ang mga lalaki. Dahil sa una lang naman sila magaling. They love to spit some rosy words that can make a woman swoon by their words.

"I'm sleepy, Lynch. I want to go home already," I said. Hindi ko na siya nilingon at naramdaman ko na nagvibrate ang phone ko. Pasimple ko tiningnan yung phone ko.

From: Lourd

Where are you? Let's go to underground now.

Shit. Nawala sa utak ko na may misyon pala kami. Pagod kasi ako sobra ngayon kaya siguro nakalimutan ko rin. Mabuti nalang ay nasa tapat na ako ng condominium. Tinanggal ko na yung seatbelt at nilingon ko na siya.

"I had fun, Lynch," I said, smiling.

"Thank you, sweetheart. You look so beautiful smiling. You should smile often," he replied. Namilog mata ko nung nilapit niya yung mukha niya sa akin. "I like you, Gwen."

I gulped. "L-Lynch..."

"That's why I'm eager to marry you. I want you to stay by my side. I like you so f*****g much."

The f**k! He likes me?

Napansin ko na nakasandal yung babae sa poste. Nakangiti siya sa akin parang pinagmamasdan niya ang gawi ko. Nalilito na ako sa gagawin ko dahil naiilang ako sa paraan na pagtitig sa akin ng babae.

"Hindi kita gusto, Lynch," I spat.

"You'll learn to love me. Trust me," aniya habang lumapit pa lalo sa akin para hagkan ang noo ko.

Ningitian ko nalang siya at bumaba sa sasakyan niya. Hindi ko pinapakita na bothered ako dahil nandiyan nanaman yung babae. Palagi nalang pinapanood ang mga kilos ko. Mabuti nalang ay umalis na yung sasakyan ni Lynch. Nararamdaman ko nanaman ang presensiya ng babae na 'yun. Nagpapanggap nalang ako na naglalakad at naglakad na ako sa madilim na parte. Dumaan siya sa harapan ko at mabilis ko sana siya sasakalin nung nakaiwas siya. Akala mo'y ineexpect niya 'yun mangyari. 

"I'm not just no one, Cypher," she said, in a monotone voice. "I'm always at your back."

"Who the f**k are you?" I replied, exasperatedly.

"It's too early for me to introduce myself," aniya habang mahina na tumatawa. Binitawan ko na siya. Medyo kinakalma ko ngayon ang sarili ko. May galaw siya at kaya niya ang sarili niya. "I know your fiance."

I stilled. "W-What?"

"I know him..." dahan-dahan siya naglakad papunta sa akin. "That's why you can't kill me, Cypher. You'll need me in the future."

"No. You're f*****g bluffing."

She let out a devious laughed. "I don't want to explain myself to prove you that I'm not wrong. I'll let you see it with your eyes. I just want you to get ready."

My forehead creased. "Ready for what?"

"He already hire someone. A skillful one to be exact. He is ready to hunt you."

I opted to say anything, I turn my back on her. Hindi ko naman kailangan matakot kung sino man ang bayaran ni Lynch para hanapin ako. Dalawang beses ko na napatay ang tauhan ni Lynch. Dapat wala ako ikatakot ngayon dahil kaya ko silang lahat. 

Nang makarating ako sa pad ko ay nagbihis na kaagad ako. Nawala yung antok ko dahil sa nangyayari. Kailangan ko na magpunta ngayon sa underground. Hindi ko pwede hayaan si Lourd na gawin niya ang misyon mag-isa.  Pagkatapos ko magbihis ay bumaba na kaagad ako sa pad ko para pumunta sa underground. Umangkas na ako kaagad sa big bike ko at pinaharurot na 'yun sa kalsada.

When I arrived at my destination, I already saw him standing near the post light. His right hand is inside his pocket. He is puffing his cigarettes until his eyes met mine. Dahan-dahan na ako naglalakad sa gawi niya. Magandang lalaki talaga si Lourd. Para siyang nerd na bad boy kung titingnan mo. Ngumiti ako sa kaniya pero mas lalo niya lang ako tinititigan.

"Smoking, huh?" I commented.

"I've been waiting for you..." sinuklay niya yung buhok niya gamit ng mahaba niyang daliri. Tinapon niya na yung sigarilyo at inapakan. Lumapit na rin siya sa akin habang ako ay nakatingala dahil masyado siyang matangkad. 

"I'm sorry. Lynch and I had a dinner with his parents."

"Hmm... you're going to play your game so damn hard."

I rolled my eyes. "Shut up. Someone might hear you."

Humalakhak lang siya habang napapailing ang ulo. Pumasok na kami sa undeground at halos lahat ng mga tao ay nakatingin sa amin dalawa. Wala naman ako pakielam sa presensiya nila basta diretsyo lang tingin ko. Binibigyan nila kami ng daan ni Lourd.

"He's already there," aniya sa mababang tono. Sabay pa kami nagkatinginan ni Lourd sa weapon shop ni Roberto del Vera. "We'll stick to our plan, okay?"

"I got it," I whispered.

Pumasok na kami sa weapon shop ni Roberto del Vera. Naghiwalay kaagad kaming dalawa at nagpapanggap ako tumitingin ng mga baril sa harapan ko. Nakita ko sa gilid ng mata ko ay lumabas na si Roberto. Masyadong seryoso ang mukha niya.

"Where the f**k is the other employee?" Roberto spat out. "Damn it. We need some people to deliver the f*****g guns!"

"Sir, I'm really sorry. We'll find someone to deliver it."

"Find someone! Pronto!"

I silently smirked. Naglakad na ako palapit sa kaniya. Seryoso niya ako tiningnan. Ningisihan ko siya habang naglapag ng pera sa harapan niya.

"You want people to deliver it?" I asked.

He crinkled his forehead. "Yeah, so?"

"I'm available, sir."

"No need. We'll find another one." tapos hindi niya na ako dinapuan ng tingin. Pasimple ko tiningnan si Lourd. 

Muling lumapit sa kaniya yung tauhan niya. "Sir! Wala na po talaga kami mahanap!"

Napangisi ako. "So... have you change your mind, sir?"

Matagal niya ako tiningnan. Parang pinag-aaralan niya kung ano ang tumatakbo sa isipan ko. Mabuti nalang ay marunong ako itago ang nararamdaman ko. My life is not really an open book. Narinig ko siyang bumuntong-hininga tila wala na siyang choice.

"Fine. We need one more person," Roberto said. 

"I can tag along my boyfriend if you want..." 

He arched his bushy eyebrow. "Where the hell is your boyfriend?"

I pouted to point out where Lourd is. Kaswal lang naglakad sa tabi ko si Lourd. Naramdaman ko na naglakbay ang kamay niya sa bewang ko para hapitin 'yun. 

"I'm right here," Lourd said, coldly. 

"You do your job properly! Or else... I'll kill you both," si Roberto.

Ngumisi ako sa kaniya. "I'm listening..."