เกิดใหม่ทั้งทีขอมีสามีที่ไม่ใช่คุณ

4แค้นรักสามี

ดวงดาวเชื่อแล้วว่าความลับไม่มีในโลก เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ภรรยาตัวปลอมอย่างเธอก็ต้องเดินออกไป ทว่าทุกอย่างไม่ได้ง่ายขนาดนั้นเมื่อสามีไม่ปล่อยให้เธอจากไป

หญิงสาวถูกพาตัวมาเรือนหลังเล็กตั้งอยู่ท้ายไร่โดยสามีซึ่งบัดนี้เขากลับมาเดินได้คล่องแคล่ว

“เธอกล้ามานะที่หลอกฉัน ดวงดาว” เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวได้ยินชื่อจริงของเธอดังออกมาจากริมฝีปากสามี หญิงสาวยิ้มหยันให้ตนเอง สิ่งที่เคยวาดหวังไว้ในอดีตคือการเอ่ยเรียกชื่อนี้ด้วยความรักไม่ใช่ความเกลียดชัง

“ฉันขอโทษ คุณกันต์อย่าเกลียดดาวเลยนะ ปล่อยดาวไปได้ไหม” ดวงดาวอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร ใบหน้าหวานที่กันต์ธีเคยรักเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา สองมือของหญิงสาวคว้าแขนของเขาเอาไว้พร้อมกับเอ่ยคำขอร้อง

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันข้าวหอมที่เธอเห็นฉันเป็นคนโง่ เหอะ ไม่สิ ดวงดาว” กันต์ธีชินกับชื่อนั้นของเธอหัวเราะหยันให้กับความโง่เขลาของตนเอง

“ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยสักครั้ง” กลับกันเป็นเธอเองเสียมากกว่าที่โง่งมเห็นแก่บุญคุณไม่ยอมพูดความจริงออกไป

“งั้นก็อยู่ที่นี่เพื่อชดใช้ความผิดของเธอ” ไม่ว่าเปล่าแต่กันต์ธียังโยนกระเป๋าที่ดวงดาวเตรียมหอบหนีไปอยู่ที่อื่นลงบนพื้นรุนแรง

ทำไม หญิงสาวช้อนตามองเป็นคำถาม

“คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ”

“ฉันรู้ค่ะว่าทำผิด เห็นแก่ความรักที่เรามีให้กันคุณปล่อยฉันไปเถอะนะ”

“ความรักที่มีให้กัน เหอะ เธอคิดว่าฉันจะยังเชื่อคำพูดจอมปลอมอย่างนั้นเหรอ”

“ให้อภัยฉันได้ไหม” หญิงสาวอ้อนวอนทั้งน้ำตา เธอรู้ว่าผิดที่หลอกลวงเขา แต่แล้วความรักที่มีให้กันล่ะหายไปไหน เขารักที่ตัวตนของเธอบ้างหรือเปล่า หรือรักเพราะเข้าใจว่าเธอคือข้าวหอม เด็กสาวจากตระกูลผู้ดีเก่าแก่

“ฟังให้ชัด ๆ นะดาว ทางเดียวที่เธอจะชดใช้ให้ฉันคือการที่เธอต้องอยู่ที่นี่” กันต์ธีประกาศกร้าวด้วยความโมโห น้ำเสียงทุ้มดังจนดวงดาวสะดุ้งเพราะไม่เคยเห็นเขาอยู่ในอารมณ์นี้มาก่อน

ปกติแล้วชายหนุ่มแสนดีและใจเย็น เขาไม่เคยหงุดหงิดใส่เธอเลยสักครั้ง

“ถ้านี่คือทางเดียวที่ดาวจะชดใช้ให้คุณได้ ดาวก็จะทำ แต่คุณก็ต้องให้น้องสาวของฉันออกไปอยู่ที่อื่น” หญิงสาวยื่นข้อต่อรอง ไม่ว่าจะให้เธออยู่ในฐานะอะไรเธออยู่ได้ทั้งนั้น แต่ต้องไม่ใช่การที่เขาพาน้องสาวเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันอย่างนี้

“ดี จำคำพูดของตนเองไว้ให้ดี ๆ ถ้าเธอหนีไป หรือตายห่าตายเหวไปที่ไหนฉันคนนี้เนี่ยแหละที่จะตามไปลากเธอกลับมา” กันต์ธีไม่สนใจคำต่อรองของเธอ สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการชดใช้จากดวงดาว

พลัก พูดจบชายหนุ่มจับแขนทั้งสองข้างของเธอออกให้หลุดพ้นก่อนจะปิดประตูเสียงดังลั่น ดวงดาวปล่อยโฮทันที ร่างบอบบางของหญิงสาวทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ภายในห้องสี่เหลี่ยมจึงมีเพียงเสียงร้องไห้ของดวงดาว

ร้องไห้เนิ่นนานจนหลับไป ตื่นมาอีกครั้งดวงดาวอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว สองมือไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว ก่อนจะลองเปิดบานประตูที่กันต์ธีปิดลงเมื่อหลายชั่วโมงก่อน

น่าแปลกที่ประตูบานนี้ไม่ได้ถูกล็อกเอาไว้ หากแต่ความผิดที่ทำเอาไว้ก็ทำให้ดวงดาวก้าวขาหนีไม่ออก

“ไม่กี่ชั่วโมงก็คิดจะหนีแล้วเหรอ” เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลังของตัวบ้าน กันต์ธีอยู่ในเสื้อผ้าตัวใหม่ ในมือของเขามีข้าวกล่องยื่นให้เธอ

“กินให้หมด” ความหวังฉายชัดบนใบหน้า สามียังคงรักและห่วงใยเธอ ดวงดาวคว้ากล่องข้าวเข้ามาถือไว้ด้วยสองมือด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะกลับไปนั่งลงบนโต๊ะด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

อ้วกก!! เพียงแค่เห็นอาหารตรงหน้าดวงดาวรีบยกมือขึ้นมาป้องริมฝีปาก

หนูนาตัวอวบอ้วนซึ่งถูกย่างมาอย่างดี ทว่าเป็นสิ่งที่ดวงดาวไม่ชอบเอาเสียเลย จำได้ว่าสัปดาห์ก่อนเข้าไร่ไปพร้อมกัน เห็นเหล่าคนงานกำลังล้อมวงกันกินหนูหนาด้วยความอร่อย กลิ่นนี้แหละที่ทำให้เธออาเจียนไม่หยุด

ดวงดาวอาเจียนขย้อนเอาอาหารเก่าออกมาจนหมด โดยไร้ความห่วงใยของสามีที่ยืนกอดอก ความอ่อนโยนที่เคยมอบให้เธอมลายหายไปหมดแล้ว ดวงดาวทรุดตัวลงกับพื้น มองแผ่นหลังของเขาเดินหายออกไปจากตัวบ้าน

ตั้งแต่วันนั้นบานประตูหน้าบ้านถูกลงกลอนเอาไว้ มีอาหารส่งมาให้ทุกสามมื้อ ทว่าหญิงสาวกลับกลืนไม่ลง

“กินหน่อยนะคะคุณดาว” ฝ้ายคนดูแลเธอเอ่ยเรียกขานด้วยชื่อจริงหลังจากที่ความจริงปรากฏในวันนั้นและคงมีเพียงฝ้ายที่ยังคงปฏิบัติต่อเธอเช่นเดิม พลางคะยั้นคะยอให้ดวงดาวกินอาหารสักหน่อย

“จริงเหรอฝ้ายที่คุณกันต์ให้ข้าวหอมเข้ามาอยู่ในบ้าน” ดวงดาวเอ่ยถามสาวใช้น้ำตาคลอ เมื่อคืนเขากลับมาหาเธอและหลับนอนกับเธอ แต่ในวันนี้หลังจากจี้ถามฝ้ายจึงได้รู้ว่าชายหนุ่มให้ภรรยาตัวจริงย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว

“โถคุณดาวขา อย่าอยู่ที่นี่เลยนะคะ ฝ้ายจะช่วยให้คุณดาวหนีไปเอง” สาวใช้มีสีหน้าลำบากใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร ทว่าดวงดาวส่ายหน้ารัว นอกจากสามีที่แสนดีอย่างกันต์ธีแล้วดวงดาวนึกไม่ออกเลยว่าเธอจะหนีไปที่ไหนได้

ที่พยายามจะหนีไปในวันแรกก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ เธออยากได้สามีแสนดีกลับคืนมา

หลังจากวันนั้นสาวใช้ที่คอยส่งข้าวส่งน้ำกลับไม่คุ้นหน้าเสียเลยเธอมาพร้อมกับข่าวร้าย

“ฝ้ายเสียแล้ว” ข่าวนั้นทำเอาดวงดาวเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดหญิงสาวกอดเข่าน้ำตาคลอมองอาหารต่าง ๆ ที่ถูกส่งมาในแต่ละวันเธอกลืนกินอะไรไม่ลงทั้งนั้นเอาแต่นั่งซึม กลิ่นอาหารเหล่านี้เหม็นคาว ทำได้เพียงกินน้ำเปล่าให้พอประทังชีวิต

“คุณกันต์ธีเรียกพบ” ในวันหนึ่งสาวใช้ซึ่งเห็นหน้ากันมาหลายวันปลดกลอนจากด้านนอกให้เธอ

“คุณกันต์อยากเจอฉันเหรอ ไปสิรีบพาฉันไป” ตอนนี้เธออยากเจอกันต์ธีมากที่สุด หญิงสาวจะใช้เวลานี้อธิบายเหตุผลและบอกว่ารักเขา ยินดีที่จะชดใช้ให้เขา

เขาเคยบอกว่ารักเธอมาก ตกหลุมรักเธอตั้งแต่เด็ก ถึงขนาดหมั้นหมายกันไม่ใช่แค่เพราะต้องการรับผิดชอบ แต่เขาต้องการผูกมัดเธอไว้เพื่อที่วันหนึ่งที่เธอโตขึ้นจะต้องกลับมาแต่งงานกับเขา

ดวงดาวคิดถึงคำพูดของสามีด้วยความหวังขอเพียงแค่เขายอมรับเธอเป็นภรรยาแต่เพียงผู้เดียว ไม่ว่าต้องใช้เวลาชดใช้ความผิดนี้ไปอีกนานแค่ไหนดวงดาวก็ยินดียอมรับ

“ตามมา” สาวใช้ก้มหยิบชามข้าว วูบหนึ่งที่รู้สึกผิดสายตากวาดมองชามข้าวที่ไม่พร่องลงไปเลยสักนิด

ดวงดาวเดินตามไปอย่างมีความหวังอย่างเต็มเปี่ยม กว่าจะรู้ตัวก็เมื่อตอนที่เห็นสามีของเธอสวมชุดเจ้าบ่าวเคียงคู่กับเจ้าสาวที่อยู่ในชุดสีขาวสะอาดตา ข้างกันนั้นมีคุณแม่เข็มทองกำลังฉีกยิ้มกว้างด้วยความสุข ไม่เพียงเท่านั้นชื่อบนเวทียังเป็นชื่อของสามีกับน้องสาว

ชื่อภรรยาข้าวหอมผู้เป็นภรรยาของกันต์ธี ใคร ๆ ในที่นี้ต่างก็เคยได้ยินและจะมีสักกี่คนที่รู้ว่าคนที่ยืนข้างชายหนุ่มคือผู้หญิงคนละคนกับเมื่อหลายเดือนก่อน

ฮึก ดวงดาวปล่อยโฮอีกครั้งเพราะไม่อาจมองภาพตรงหน้าได้ เขารังเกียจที่เธอโกหกเสแสร้ง แล้วคนอื่นเล่าทำไมเขาถึงให้อภัยได้ง่ายดาย

ดวงดาวกลับมาที่บ้านพักหลังเดิมด้วยหัวใจที่แตกสลาย ร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนกระทั่งดวงตาเหลือบเห็นหนังสือแสนรักที่พี่ชายใจดีมอบให้

“คนโกหก” มือเล็กทุบตีไปบนปกหนังสือราวกับว่านี่คือตัวแทนของกันต์ธี พอแล้วกับความรักและความทุ่มเทที่เธอมอบให้ทุกคนรอบตัว

ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อ คุณแม่ ที่เธอเพียรทำดี ขยันตั้งใจเรียนมากแค่ไหนกลับไม่เคยได้รับคำชม เป็นเธอเองที่ยัดเยียดตนเองอยากเป็นคนสำคัญของครอบครัว ทั้งที่จริงตนเองเป็นแค่เด็กกำพร้าที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเพราะความเวทนาเท่านั้น

โดยเฉพาะสามีใจโลเล ช่วงเวลาไม่นานหัวใจเขากลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างง่ายดาย เพราะแววตาและการกระทำของสามีบ่งบอกว่าเขารักเธอแต่เพียงผู้เดียว ดวงดาวจึงมีความหวังว่าความรักของเราจะช่วยให้เธอปรับความเข้าใจกับเขาได้

ฮึก หญิงสาวสะอื้นจนตัวโยนเมื่อมองภาพบรรยากาศอันแสนหวาน เธอเข้ามาอยู่ที่ไร่แห่งนี้ได้หลายเดือนแล้ว แต่กลับไม่เคยมีงานแต่งอย่างยิ่งใหญ่ ในแต่ละวันใช้ชีวิตอยู่กับสามีอย่างเรียบง่าย คอยปรนนิบัติและให้กำลังใจเขา เพราะต้องการให้ชายหนุ่มกลับมาเดินได้อีกครั้ง

กระทั่งวันนี้วันที่สามีกลับมาเปล่งประกาย พร้อมกับหญิงข้างกายที่ไม่ใช่เธอ แต่คือน้องสาวผู้เป็นภรรยาตัวจริงของเขา

ฮึก อึก ดวงดาวสะอื้นขณะพาตนเองเข้าไปในห้องน้ำ ร่างบอบบางทรุดตัวลงกับพื้นทิ้งหนังสือร่วงหล่นบนพื้นจนสันแข็งเป็นรอยบุบ ทว่าเธอกลับไม่สนใจ ดวงตาเลื่อนลอยมองคมมีดที่ค่อย ๆ กรีดลงบนข้อมือตนเอง ไม่ต้องเจ็บปวดอีกแล้วนะดวงดาว พอกันทีในชาตินี้ ขออย่าได้มีสามีอย่างเขาอีกเลย