เกิดใหม่ทั้งทีขอมีสามีที่ไม่ใช่คุณ

5เกิดใหม่ทั้งทีขอมีสามีที่ไม่ใช่คุณ

เฮือก!! ราวกับมีแสงสีขาววิ่งปราดบนท้องฟ้า สายลมเย็นพัดผ่านร่างกาย รู้ตัวอีกทีร่างกายของเธอถูกใครบางคนตระกองกอดเอาไว้ ก่อนที่เขาจะออกแรงกอดเพิ่มมากขึ้นเมื่อเห็นว่าดวงดาวที่นอนหันหลังแนบกับแผงอกแข็งแรงสะดุ้งตกใจ

“ตกใจเหรอที่ฉันรู้ว่ามีปานดวงดาวตรงนี้” ริมฝีปากหยักพรมไปตามแผ่นหลังเนียนเน้นย้ำรอบปานวงกลมสีดำที่เขาบอกว่าคือดวงดาวบนแผ่นหลังของเธอ ปลายนิ้วมืออุ่นลากไปบนแผนหลังเนียนเน้นย้ำบนปานดำของดวงดาว

“ดาวดวงนี้ยังสว่างเจิดจ้าเหมือนเดิม เหมือนเด็กสาวที่ฉันตกหลุมรักมาตลอด ฉันรอเธอมาตลอดเลยนะข้าวหอม ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ภาพของเด็กน้อยในวันนั้นก็ยังคงอยู่ในใจจนเก็บไปจินตนาการทุกครั้งว่าโตขึ้นมาเธอจะสวยขนาดไหน ฉันดีใจมากนะที่เราได้แต่งงานกัน” ความในใจของสามีดึงสติของดวงดาว ซ้อนทับกับภาพงานแต่ง รู้สึกรังเกียจคำพูดจอมปลอมของสามี คำพูดหวาน ๆ แบบนี้เป็นใครก็พูดได้ทั้งนั้น ช่างสวนทางกับการกระทำ เวลาไม่กี่วันถึงขั้นพาน้องสาวของเธอเข้ามาอยู่กินจัดงานแต่งยิ่งใหญ่

“ปล่อย” ตอนนั้นเองที่สติทุกอย่างเริ่มกลับคืนมา ราวกับเหตุการณ์ในอดีตเดจาวูย้อนกลับ หญิงสาวขยับตัวในอ้อมกอดของเขา ก่อนหยุดนิ่งเมื่อรู้สึกว่าทุกอย่างไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ในเวลานี้เธอต้องไม่อยู่ที่นี่สิ เธอต้องอยู่ในบ้านหลังเล็กท้ายไร่

แต่ทำไมกัน เธอมานอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาได้อย่างไร

เธอตายไปแล้วเหรอ จำได้ว่ากรีดข้อมือตนเองก็จริง แต่คงไม่ถึงตายหรอกมั้ง ยังไม่ทันได้ออกแรงอะไรเลย ภาพคืนนั้นในห้องน้ำย้อนกลับมาเช่นเดียวกัน หญิงสาวผุดลุกขึ้นสะบัดหัวไปมาด้วยความสับสน ก่อนจะเริ่มเข้าใจ

เธอกลับมาเกิดใหม่ในร่างเก่าของตนเอง และคำพูดเมื่อกี้ หมายความว่าเธอพึ่งเสียพรหมจรรย์ให้สามีใจโลเล สองมือกำชายผ้าห่มแน่นก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นก้มลงมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของตน ไม่เพียงเท่านั้นรอยพรมจูบและความเจ็บที่ใจกลางยังเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีถึงการเสียพรหมจรรย์ในครั้งนี้ หากจำไม่ผิดพรุ่งนี้เธอจะต้องไข้ขึ้นสูงนอนซมไปอีกสองวันและได้รับการดูแลจากสามี

เกิดใหม่ให้เร็วกว่านี้สักหน่อยก็ไม่ได้ คนที่พึ่งสูญเสียพรหมจรรย์ครั้งแรกทำหน้าเซ็ง ก่อนจะก้มลงมองเรือนร่างของตนที่เปลือยเปล่าของตนอีกครั้ง

“เป็นอะไรไปครับ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” เสียงทุ้มของสามีเอ่ยด้วยความเป็นห่วง มือหนายื่นมาแตะแก้มใสของภรรยาที่แดงก่ำ

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” ท่าทีเปลี่ยนไปของเธอทำเอาเขาชะงัก ไม่เพียงเท่านั้น ดวงดาวยังรีบลุกขึ้นแต่งตัว แต่เพียงแค่จะก้าวขาออกไป ภาพบางอย่างอันเลือนรางก็ได้ผุดเข้ามา

“ข้าวหอมเป็นอะไรบอกฉันหน่อย ไปโรงพยาบาลกันไหม” สามีแสนดีรีบปรี่เข้ามาหาดวงดาว มือข้างหนึ่งกำลังกดเบอร์โทรออก เพราะเห็นอาการไม่ดีของเธอ

“ไม่ต้อง/เพล้ง” หญิงสาวปัดมือของเขารุนแรง มองข้ามความห่วงใยจอมปลอมของสามี

“ฉันจะไปนอนห้องอื่น” หญิงสาวบอกเขาเสียงแข็ง ไม่สนใจเสียงคัดค้านด้านหลัง ดวงดาวปิดบานประตูเสียงดัง บ้านหลังนี้เธออยู่มาหลายเดือน รู้ดีว่ามีห้องสำรองที่กันต์ธีมักจะให้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดเสมอ เพราะฉะนั้นคืนนี้เธอจะเข้าไปนอนในห้องนั้น

เมื่อเข้ามาในห้องหญิงสาวล้มตัวลงด้วยความอ่อนแรง ในหัวตีกันมั่วไปหมดจากความคิดอันหลากหลาย มีเหตุผลอะไรที่เธอได้กลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้อีกครั้ง

ยิ่งคิดดวงดาวก็ยิ่งรู้สึกปวดหัวไปหมด คล้ายกับว่ามีเรื่องบางอย่างที่เธอต้องกลับมาจัดการให้ได้

เหอะ หญิงสาวแค่นยิ้มออกมา แต่จะมีอะไรกันนอกจากกลับมาเป็นดวงดาวคนใหม่ เธอจะไม่ยอมเป็นดวงดาวคนเดิมอีกแล้วความผิดที่เธอเคยโกหกจะชดใช้ให้ ส่วนความผิดที่เขาทำร้ายจิตใจทิ้งเธอเอาไว้อย่างเดียวดายแล้วไปแต่งงานกับน้องสาวเธออย่าหวังว่าเธอจะลืม

เธอมีความผิดที่โกหกเขาก็จริง แต่คนอื่นเล่าทำไมเขาถึงให้อภัยได้ง่ายดาย คำตอบง่าย ๆ เพราะเขาไม่ได้รักเธออย่างที่แสดงออก ดวงดาวเตือนสติตนเอง ต่อให้หลังจากนี้เขาแสนดีแค่ไหนเธอต้องจำเอาไว้ถึงวันที่เจ็บปวดเพราะเขา

ระหว่างคิดไปหัวก็เริ่มคิดคำนวณ ถึงเงินก้อนเล็ก ๆ ที่มีอยู่ หากเธอหนีออกไปนั่นเท่ากับว่าเป็นการชดใช้ความผิดที่โกหกเขา แล้วความผิดที่เขาใจโลเลล่ะ ส่วนไหนกันที่เขารับผิดชอบให้เธอ

กึก ปัง เสียงดังลั่นทำเอาดวงดาวสะดุ้ง มองไปยังบานประตูที่เปิดอ้าออก

“ขอโทษครับที่ข้ามากวนเธอ พี่เรียกเธอหน้าห้องนานแล้วคิดว่าเธอจะไม่สบายหรือเปล่า” กันต์ธีนั่งรถเข็นผ่านเข้ามาในห้อง แววตาของเขากังวลขณะเข้ามาหยุดข้างเตียง

เหอะ พี่งั้นเหรอทำมาเป็นเรียกสนิทสนม ได้ยินแล้วดวงดาวหน้าแดงก่ำ

“ถ้าเรียกแล้วไม่ตอบก็หมายความว่าฉันไม่อยากคุยกับคุณ” ไม่มีเหตุผลที่เธอต้องรักษาความรู้สึกของเขา ในเมื่อเขายังมองข้ามความรู้สึกของเธอ

“ข้าวหอม”

“อย่ามาเรียกฉันด้วยชื่อนี้” หญิงสาวปฏิเสธเสียงดัง เธอจะไม่ยอมเป็นข้าวหอมจอมปลอมอีกแล้ว

“พี่ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า” สามีทำหน้าเศร้า มือข้างหนึ่งเลื่อนมากุมมือภรรยาทางพฤตินัยหมาด ๆ หลังจบกิจหญิงสาวมีท่าทีเปลี่ยนไป ความมั่นใจของเขาหดลง

“พรุ่งนี้พี่จะให้คุณหมอมาตรวจร่างกาย ถ้าข้าวหอมไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นพี่สัญญาว่าจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก ถ้าเธอไม่เต็มใจ” สามีตอบเสียงอ่อยกดความเสียใจเอาไว้ ทว่ากลับได้ยินเสียงเหอะที่ถูกแค่นมาจากลำคอสวยของภรรยา

ดวงดาวมองท่าทางของสามี เขากำลังคิดว่าเซ็กส์ของตนเองห่วยแล้วทำให้เธอเปลี่ยนไปอย่างนั้นเหรอ ยอมรับว่าในชาติก่อนไม่ว่าจะเป็นตอนที่เดินได้หรือไม่ได้เธอพึงพอใจและมีความสุขทุกครั้ง นั่นเกิดจากความรักที่มีให้เขาเต็มเปี่ยม

แต่นั่นเพราะเธอไม่มีใครมาเปรียบเทียบเรื่องนี้นี่นา ตลอดชีวิตก็มีแค่เขาที่เป็นสามี ดวงดาวคิดไปเรื่อยเปื่อย

หญิงสาวไม่คิดจะคลายความกังวลของสามี ปล่อยให้เข้าใจผิดไปทั้งอย่างนั้น ดวงตาของเธอมองไปยังบานประตูที่เปิดอ้าทิ้งไว้

“พูดจบแล้วก็เชิญออกไปค่ะ ฉันง่วงแล้ว” หญิงสาวชี้มือไปทางบานประตู ปล่อยให้สามีหน้าหงอยกลับออกไป

ฝันไปเถอะว่าชาตินี้เธอจะยอมเป็นภรรยาของเขา เธอตัดสินใจได้แล้ว เธอจะไปจากที่นี่ ได้เมื่อได้ชีวิตใหม่กลับมาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร

เธอจะเป็นดวงดาวที่เป็นตัวตนของเธอ ไม่ใช่ดวงดาวที่อยู่ใต้เงาของใคร

ในเมื่อเกิดใหม่ทั้งที ชาตินี้สามีของเธอจะต้องไม่ใช่เขา