Işık Târumarı

Hilmi Yavuz - Annem ve Akşam

bir kapı açıldı, ansızın, baktık:

akşam!.. kimse benzemez oldu kendine;

kimbilir ne kadar hüzünlü artık,

bir odadan ötekine geçmek bile…

sen neysen o kadarsın, ey akşam!

annem içini çekiyor kimi ansa;

ürkü!.. biri ansızın bir gül koparsa;

şimdi uzak olandır neye ulaşsam…

ah, akşamdan bile ürküyor çocuk;

her yer alacakaranlık gurbet;

soldu annem, solarken goblen ve tülbent;

ve akşamın ucuna doğru yolculuk…

bir türkü söylendi, neyin tadı var?

akşam bile bitti, kalmadı çünkü…

çekildik, bir başına kaldı o türkü;

kapılar arkamızdan kapanmadılar.