Puno ng pag-iingat kong pinunasan ang mukha ni Carl Wayne upang kahit paano ay maginhawaan ang kaniyang pakiramdam.
“Alam mo ba mahal, malikot na rin si baby sa loob ng tiyan ko. Marunong na siyang manipa at kagaya ng Kuya Charlie niya, nagpapasikat din siya sa akin upang pansinin ko.”
Nag-uunahan sa pagpatak ang mga luha mula sa’king mga mata. Hindi ko maiwasang muling maalala ang araw na nabaril siya.
Sabay na kumuyom ang mga kamao ko kasabay ng muling pag-ahon ng galit sa loob ng aking dibdib.
Pitong buwan na ang nakalilipas at sariwa pa rin sa alaala ko ang mukha ng lalaking babaril sana noon kay papa Samuel.
Sa loob ng pitong buwan ay nanatiling nakaratay lang din sa kama si Carl Wayne at tanging ang machine lang ang nagbibigay buhay sa kaniya, ayon sa mga doctor.
Hindi matangg
