OFF Limits Daddy (SPG)

_BYE DADDY 😅

THIRD PERSON POV:

Kapwa nadismaya sina Ziri at Ace—nandoon na sila, halos nasa tuktok na ng lahat, pero biglang naputol ang lahat ng init at pagnanasa nila dahil sa isang importanteng tawag.

"God! I want you so bad, Ziri… damn!" mariing sambit ni Ace habang pinipigilan ang sarili.

"It's okay… sige na, puntahan mo na yung deal, sayang naman 'yun, Ace," mahinang sagot ni Ziri, kahit ramdam din niya ang matinding pagkadismaya.

"Pero paano ka? Are you sure, okay ka lang? s**t!" Talagang napapahilamos pa siya ng kanyang mukha gamit ang palad dahil.sa matinding pagkainis niya at pagkakabitin nilang dalawa.

"Kaya ko na ang sarili ko,"

Umiling siya nang dahan-dahan.

"No! I can’t just leave you like this—nabibitin ako," napatiim-bagang si Ace habang dahan-dahang hinahawakan ang kanyang bumubukol na harapan. Ramdam na ramdam niya ang hapdi at bigat ng pagkabitin, at sigurado siyang ganoon din ang nararamdaman ng dalaga.

"Damn it, James! Wala ka na namang ideya kung anong ginawa mo sa akin… f**k!" mura niya sa inis, bago maingat na inayos ang suot ni Ziri at siguraduhing maayos na muli ang kanilang itsura bago siya nito inalalayan palabas ng restaurant.

Mabilis silang naglakad papunta sa parking area, at sakto namang may huminto na taxi sa tapat nila. Doon ay sinabi na ni Ziri na doon na lang siya sasakay pauwi—hindi naman kalayuan ang apartment na tinitirhan nila.

"Sigurado ka ba? Kaya mong mag-isang umuwi?" tanong ni Ace, puno pa rin ng pag-aalala.

"Oo naman, sanay naman ako. Sige na, baka naghihintay na sila sa meeting ninyo," pagmamadali niyang sabi para hindi na maantala pa.

"Damn… if only I could, Ziri… if only pwede kitang iuwi agad," bulong ni Ace sabay halik nang malalim sa kanyang punong tainga.

At doon nga ay sasakay na dapat si Ziri ng taxi nang mahigpit na nagbilin si Ace sa driver:

"Iuwi mo siya nang ligtas ng walang kahit na anong galos. Kapag may nangyaring masama sa kanya, hahanapin kita at papanagutin ko—nauunawaan mo?" Sabay abot nito sa pamasahe ni Ziri. Natakot yata ang driver saka ito tumango-tango bago sumagot.

"Opo bossing, iuuwi ko po ng ligtas ang anak ninyo...makakaasa po kayo." Dito nanlaki ang mga mata ni Ziri, lalo na si Ace na agad umigting ang panga.

"What did you say? Anak?! Tarantado pala ito eh," inis na saad niya.

"Oppsss... Sandali," agad namang humarang si Ziri para hindi na lumaki pa ang gulo.

"Ace, narinig mo naman diba' akala niya anak mo ako.." bulong niya.

"Hayaan na natin na ganoon ang isipin niya, ikaw din.." saka siya ngumiti ng pilya.

Napaisip naman si Ace ng malalim..

"Valid point, pasalamat siya ang masarap ka, dahil kung hindi sasampulan ko na talaga ang driver na ito." Natawa na lamang din si Ziri. Siya ay naglakad na upang sumakay na sa taxi.

Inalalayan pa siya ni Ace hanggang sa siya ay makapasok na sa loob ng taxi.

"Pssst... Iuwi mo ito ng ligtas ah, nagkakaintindihan naman siguro tayo hindi ba?"

"Opo bossing," umandar na ang taxi at bago pa ito umusad palayo, muling lumingon si Ziri.

"Bye Daddy!" Sabay kaway pa niya dito at ngumiti ng pilya.

"Wa-what? She called me Daddy? Am I that too old to call Daddy?" Napapailing na bulalas niya.

__________

"Daddy? Hmm? Sounds good, I liked it my little girl.." napapangiting ulit niya nang tuluyan nang nakalayo ang sinakyang taxi ni Ziri.

Dali-daling sumakay si Ace sa kanyang itim na sports car, mahigpit na nakahawak ang mga kamao sa manibela habang mabilis itong pinaharurot papunta sa meeting place.

Kahit tumatakbo na nang mabilis ang sasakyan, ramdam pa rin niya ang init na naiwan ni Ziri—ang bango nito, ang lambot ng balat niya, at yung matinding pagnanasang hanggang ngayon ay hindi pa rin kumukupas sa sistema niya.

“Damn it…” bulong niya sa hangin, mariing ipinikit saglit ang mga mata bago muling ibinalik ang focus sa daan. Next time… walang sinuman ang makakaabala sa amin.

Ilang minuto lang ay nakarating na siya sa isa sa pinakamamahalin at pinaka-exclusive na restaurant sa buong Makati—yung mismong lugar na pinili para sa lihim na deal.

The whole place was surrounded by high fences and tight security; only invited guests were allowed inside.

Pagkababa niya, agad siyang sinalubong ni James sa may entrance, halatang kabado pero naganahan nang makita si Ace.

“Good thing you made it pare,” mabilis na sabi ni James habang sabay silang naglakad papasok.

“They’re already here—si Mr. Tan at yung ibang investors. And worse… the Laurentis are here too. Si Fabiano mismo ang dumating para kunin ang kontrata.”

Nanlaki ang mga mata ni Ace at lalong humigpit ang kanyang panga.

“Talaga? Mabilis silang kumilos kung ganoon.”

“Oo. Mukhang alam na alam nila ang every move natin. Kailangan nating ipakita kung bakit dapat tayo ang pagkatiwalaan.”

Pagpasok nila sa private function room, bumungad ang elegante at marangyang paligid—mga crystal chandeliers, mamahaling furniture, at soft music playing in the background.

Sa gitna ng mahabang mesa ay nakaupo ang tatlong lalaking naka-formal suit; ang pinakamatanda sa kanila ay si Mr. Tan, ang head representative ng Singaporean investors. Sa kabilang dulo naman ay nakaupo si Fabiano Laurenti kasama ang kanyang lawyer, nakangisi nang mapanghamon nang magtama ang kanilang mga mata.

“Well, well… the famous Ace Williams,” bati ni Fabiano puno ng pang-aasar ang tono...

“Akala ko hindi ka na makakarating. Sayang naman ang opportunity kung mawawala ito sa’yo.” sabay ngisi niya.

Hindi pinansin ni Ace ang pang-aasar nito. Diretso siyang lumapit kay Mr. Tan at inilahad ang kamay nang may buong kumpiyansa.

"Good evening, Mr. Tan. We apologize for the slight delay. Thank you very much for giving us the chance to show what our company can offer.” magalang pero matibay na panimula ni Ace.

Tinanggap ni Mr. Tan ang kanyang kamay at tumango nang bahagya.

“Please, have a seat, Mr. Williams. We are here to listen objectively to both proposals.”

Umupo si Ace sa tapat ng mga investors, katabi si James. Ramdam niya ang bigat ng sitwasyon—every word, every detail, matters a lot. Pero sa likod ng isip niya ay nandoon pa rin si Ziri at yung sandaling nagambala nila, at iyon ang nagtulak sa kanya na maging mas matalas at determinado.

“Mr. Tan,” panimula niya habang inilalatag ang mga dokumento sa mesa.

“For the past ten years, Williams Group has proven that we don't just keep our promise—we always deliver more than what is expected. Our project will bring stable returns, secure investment, and a strategic partnership that will last for years.”

Tumawa nang mahina si Fabiano mula sa kabilang dulo.

“It sounds good, but those are just words. The Laurenti Conglomerate has a solid reputation all over Asia. We have greater resources, our operations are faster, and success is always guaranteed.”

Diretso siyang tumingin sa mga mata ng karibal, walang bahid ng takot.

“Big resources don’t always mean right methods, Fabiano. The Laurentis are known for rushing and cutting corners just to get what they want. Our goal is long-term—for everyone’s benefit, not just for our own gain.”

Nagpalitan ng tingin ang mga investors, seryosong pinag-aaralan ang bawat punto nila. The tension inside the room was getting thicker, almost palpable.

“We see the dedication from both sides,” sabi ni Mr. Tan matapos ang mahabang talakayan.

“But for us, the most important things are trust and stability. This project is not just about money—it’s about who we can truly rely on.”

Tumahimik ang buong silid habang hinihintay ang final decision. Para kay Ace, this was more than just business—this was a test, and he was determined not to lose, lalo na’t ayaw niyang masayang lahat ng pagsisikap niya, pati na rin yung oras na nawala sa kanya kasama si Ziri.

Dumaan ang ilang mahabang segundong tila tumagal ng ilang oras.

Walang gumalaw, halos mahawakan na ang bigat ng tensyon sa paligid.

Nakatingin nang maigi si Mr. Tan sa dalawang panig bago dahan-dahang ibinuka ang kanyang bibig.

“After carefully reviewing both proposals… and looking not just at the numbers, but also at your integrity and long-term plans…” huminto siya saglit, nagpalipat-lipat ng tingin kina Ace at Fabiano.