ตอนที่8เอาตัวรอดจากมาเฟียร้าย
1509 Words
เฟย์ : เออ ฉันรู้แล้วว่าพวกมันจะต้องหลอกฉัน
เฟย์ : นายรีบเอายาที่ฉันสั่งมาให้ด่วน!
กาย-กานต์กาย : ฉันเข้าไปหาเธอไม่ได้ ไอ้บอร์ดี้การ์ดมันไม่ให้เข้า มันไล่ฉันออกมาสองรอบแล้ว
เฟย์ : งั้น ตอนที่ฉันเดินออกจากห้อง นายก็แกล้งเดินมาหาฉันและแอบส่งยาเลยล่ะกัน
ในขณะที่อัญนิชากำลังก้มพิมพ์ข้อความอย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้น อยู่ดีๆ เสียงของนายมาเฟียใหญ่ก็ดังขึ้น ทำเอาร่างบางสะดุ้งตกใจทันที
“สรุปเธอจะเซ็นต์สัญญา หรือจะเล่นโทรศัพท์กันแน่”
“คะ?”
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับสายตาอันดุร้ายของนายมาเฟียใหญ่จ้องเธอ ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ อัญนิชารีบกดปิดมือถือในทันใด สถานการณ์คับขันแบบนี้ ไม่มีใครที่จะช่วยเธอได้อีกแล้ว นอกจากคิดหาวิธีช่วยตัวเองเท่านั้น
“ฉันทำตกลงว่าจะขาย The Las Vegas Club ให้กับพ่อเธอ แต่ฉันยังไม่พอใจกับก้อนเงินที่เธอเสนอมา”
“พ่อฉันต้องการซื้อ The Las Vegas Club และบาร์ย่านทองหล่อกับสุขุมวิทอีกสองแห่ง ทำไมคุณขายแค่ The Las Vegas Club ล่ะ”
“นี่พ่อของเธอคิดจะควบรวมกิจการทั้งหมดเลยหรือไง เงินมากมายมหาศาลขนาดนั้น พ่อของเธอไหวงั้นเหรอ...กระต่ายน้อย”
“คุณไม่ต้องสนใจเรื่องพ่อฉันหรอกค่ะ ถ้าเขาไม่ไหว ก็คงไม่เสนอขอซื้อหรอกค่ะคุณมาร์ติน”
“เธอกลับไปปรึกษากับพ่อของเธอก่อนดีมั้ย อีกอย่าง ฉันก็อยากจะให้โอกาสผู้เสนอรายที่สองด้วย เอาเป็นว่า วันนี้เราปิดจบข้อตกลงซื้อขายแค่ The Las Vegas Club ก็พอ”
“งั้น คืนนี้ฉันก็ไม่ตกลงค่ะ เราค่อยนัดมาเจอกันใหม่ก็แล้วกันนะคะ ในเมื่อคุณเองก็ยังไม่พร้อม”
อย่างน้อยก็มีเวลาให้อัญนิชาเตรียมตัว ถอยกลับไปตั้งหลักสักหน่อยก็ยังดี
“ฉันทำข้อตกลงจะขาย The Las Vegas Club ให้พ่อเธอไปแล้ว เพราะฉะนั้น อย่าเอามาเกี่ยวข้องกัน คืนนี้ เธอเองก็ต้องทำตามที่พูดไว้ เอาล่ะ งั้น ฉันจะรอเธอที่โรงแรม หลังจากนี้อีกครึ่งชั่วโมงถ้าเธอไม่มา ทุกอย่างสำหรับคืนนี้ ถือว่ายกเลิก”
พูดจบมาเฟียโหดก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินจากไปทันที โดยไม่สนว่ากระต่ายน้อยของเขาจะตอบรับหรือปฏิเสธ แค่เขาคุยกับเธอได้นานขนาดนี้ ก็ถือว่ามากพอแล้ว ปกติมาร์ตินไม่เคยเสียเวลากับใครได้นานเลยสักครั้ง ส่วนใหญ่คลานเข้ามาหาเขาทุกคน
“แต่ว่า...” ยังไม่ทันที่อัญนิชาจะพูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็เดินจากไปแล้ว คืนเลวร้ายของเธอยังไม่จบลงแค่นี้ใช่ไหม อัญนิชาจะต้องเผชิญเหตุการณ์อันน่ากลัวข้างหน้านี้อีก ‘ไอ้มาเฟียบ้า!’
“เชิญครับ” บอร์ดี้การ์ดรีบเดินเข้ามาหาเพื่ออาสาพาเด็กของนายไปยังโรงแรมห้องพักตามที่นายสั่ง
“เดี๋ยวฉันขอคุยกับพี่ชายสักห้านาทีได้มั้ย”
“ได้ครับ งั้น ผมรอตรงหน้าประตูแล้วกันนะครับ”
“ค่ะ”อัญนิชารีบเดินเข้าไปหาพี่ชายของเธอ ตามที่นัดหมายในแชทเมื่อครู่
“ตกลงเธอจะไปเหรอเฟย์”
“อือ พวกมันทำข้อตกลงซื้อขาย The Las Vegas Club แล้ว ส่วนเรื่องรายละเอียดซื้อขายเดี๋ยวให้ป๊ามาจัดการต่อก็แล้วกัน นายเตรียมของที่ฉันขอไว้หรือยัง”
“เอามาแล้ว เธอใช้แค่พอดีนะ มันเป็นยานอนหลับชนิดร้ายแรงมาก แล้วจะให้ฉันช่วยเธอยังไงเฟย์ ให้ฉันขับรถตามเธอไป แล้วรอจนเธอทำภารกิจเสร็จดีมั้ย บอกตามตรง ฉันไม่ไว้ใจได้พวกมาเฟียพวกนั้นเลยนะ”
“โอเค นายตามฉันไปก็แล้วกัน แต่อย่าให้พวกมันจับได้นะ ไม่งั้นฉันลำบากแน่”
“เธอระวังตัวด้วยนะเฟย์ นายมาร์ตินไม่ใช่มาเฟียธรรมดาที่เธอจะหลอกได้ง่ายๆ นะ”
“ไม่เป็นไร ฉันมีแผนว่าจะใส่ยาเข้าไปในเหล้า ไม่น่าจะยากอะไรนะ”
ก็แค่เปลืองตัวนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง หลังจากนั้นก็แสร้งทำเป็นเสียตัวให้ไอ้บ้าหื่นกามนั่นก็พอ
“อืม งั้นเธอก็ไปเถอะ ไอ้บอร์ดี้การ์ดมันเดินมาตามเธอสองรอบแล้ว โชคดีนะเฟย์ มีอะไรด่วนก็โทรเรียกฉันได้เลย”
“อือ...ฉันไปก่อนนะ”
15 นาทีต่อมา...
“นายรอคุณเฟย์อยู่ในห้องครับ เชิญคุณได้เลยครับ”
“ค่ะ...ฉันขอบรั่นดี ให้พนักงานเอาเข้ามาให้ฉันหน่อยนะ”
“เอ่อ แต่นายบอกไม่ดื่มแล้วนี่ครับ เมื่อครู่นายสั่งไว้ ว่าห้ามรบกวน”
“อ่อเหรอ...แต่ว่าฉันอยากดื่ม นายช่วยไปเอามาหน่อยได้มั้ย”
ไม่ง่ายเลยสำหรับมาเฟียอย่างนายมาร์ติน อยู่เหนือความคาดหมายของเธอตลอดเลยสินะ
“โอเค งั้นเดี๋ยวผมจัดการให้ครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
พูดจบอัญนิชาก็หันกลับ ดวงตากลมโตกำลังจ้องประตูบานใหญ่ตรงหน้า เธอกำลังรวบรวมความกล้าในการทำภารกิจครั้งใหญ่นี้ คืนนี้ ช่างเป็นค่ำคืนที่แสนยาวนานเสียเหลือเกิน การเผชิญหน้ากับเขานั้น ทำเอาเธอต้องสูญเสียพลังไปไม่น้อยเลย กลัว และตื่นเต้นไปหมด แต่ในขณะเดียวกันเธอเองก็ต้องมีสติ เธอพลาด ก็เท่ากับภารกิจล้มเหลวเลยทีเดียว
ก๊อก! ก๊อก!
อัญนิชาเคาะประตูเพื่อขออนุญาตผู้ที่อยู่ด้านใน แต่ภายในใจของเธอนั้นกำลังลุ้นระทึกจนหัวใจแทบหยุดเต้น มือไม้สั่นไปหมด เธอจะต้องตั้งสติให้ดี รวบรวมความกล้า ขอเพียงแค่เขาดื่มบรั่นดีแก้วเดียวเท่านั้น แล้วทุกอย่างก็จะจบลง
[เงียบ] ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน อัญนิชาจับลูกบิดประตูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก ความจริงมันถูกเปิดเอาไว้แล้วด้วยซ้ำ สงสัยคนของเขาเปิดไว้แน่นอน ช่างเหมาะสมกันดีแท้ ลูกน้องกับนาย
“ฉันจะเข้าไปแล้วนะ”
อัญนิชาส่งเสียงก่อนก้าวเข้าไปในห้องตามมารยาท มือบางกระชับกระเป๋าถือตัวเองเอาไว้แน่น สถานการณ์ตรงหน้านี้มันช่างน่าตื่นเต้นเสียจริง กลัว! แต่ก็ต้องกล้าเผชิญ เสร็จจากภารกิจนี้แล้ว เธอคงต้องขอรางวัลจากป๊าก้อนโตเป็นแน่
แกร๊ก! เสียงประตูห้องน้ำภายในห้องพักถูกเปิด พร้อมร่างกำยำสูงใหญ่ที่มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวก้าวออกมา ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึงอ้าปากค้าง ‘ผ้าขนหนูผืนเดียวเนี่ยนะ’ แล้วไล่ขึ้นไปด้านบนคือเรือนร่างอันแข็งแกร่งเปลือยเปล่า แผงอกกว้างมีหยดน้ำเกาะแพรวพราวตามเส้นขนอกสีน้ำตาลอ่อนที่ขึ้นประปรายพอประมาณ ร่างแกร่งนั้นอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อทุกสัดส่วน ไร้ซึ่งไขมันส่วนเกินใดๆ
มาเฟียใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืน พลางมองร่างอวบอิ่มตรงหน้าที่กำลังอยู่ในอาการตกใจ ปากอิ่มเผยอค้างเอาไว้ โดยที่เจ้าตัวเผลอทำมันอย่างไม่ตั้งใจ อายุเธอคงไม่เกินยี่สิบสินะ ช่างดูไร้เดียงสาเสียจริง ทำไมพ่อของเธอถึงได้กล้าส่งเธอมาเป็นเครื่องบรรณาการให้กับเขาได้นะ ส่งเข้าถ้ำเสือ มีหรือที่เสืออย่างมาร์ตินจะปล่อยออกไปได้
“อาบน้ำก่อนมั้ย”
เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างหู ทำเอาร่างบางสะดุ้งตกใจตื่นจากภวังค์ความคิดทันที
“เอ่อ...ฉัน” ไปไม่เป็นเลยไหมล่ะยัยเฟย์ แผนที่ตั้งใจเอาไว้อยู่ไหนหมด
“มีไรกระต่ายน้อย หรือเธอกลัวฉันจนอยากเปลี่ยนใจขึ้นมาล่ะ”
มือใหญ่เอื้อมไปสอดประคองพวงแก้มนวลเอาไว้ บังคับให้ใบหน้างามแหงนขึ้นมองเขา ปากสีชมพูเผยอค้างเอาไว้ เสียงลมหายใจหนักๆ ของเธอดังขึ้น ทำเอามาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ ‘เธอกำลังกลัวเขาล่ะสิ’
“ปะ-เปล่านี่คะ ฉันก็แค่ไม่ชินกับคนแปลกหน้า ที่แต่งตัวแบบนี้ค่ะ”
“ตามฉันมาถึงที่นี่ ขนาดนี้ จะให้ฉันเข้าใจว่ายังไงกันกระต่ายน้อย”
“ฉันรู้ค่ะ แต่ว่า ฉันแค่ตกใจก็เท่านั้นเอง เอาเป็นว่า คืนนี้ฉันจะอยู่กับคุณตามที่ตกลงกันไว้ค่ะ งั้น ฉันขออาบน้ำสักครู่ได้มั้ยคะ”
แผนของอัญนิชาเริ่มยืดออกไปอีกแล้ว ตอนแรกแค่จะเข้ามาชวนเขาดื่มเหล้าสักแก้วแล้วจบ ก็เท่านั้นเอง แต่ไม่คิดเลยว่านายมาเฟียนี่จะร้ายกาจไล่ต้อนเธอจนมุมขนาดนี้
“เอาสิ เชิญตามสบาย อย่านานนักล่ะ ฉันไม่ชอบรอ!”
********************
- Writer
