Chapter 3
1505 Words
Chapter 3
Raven’s Po
Pinasok ko ang aking kamay sa kanyang skirt saka ipinasok ang aking daliri sa loob ng kanya panties saka ipinasok sa kanyang basang ari.
“s**t! Raven! Ahhhhh..Ahhhh..Ahhhh..”Ungol niya habang nasasarapan siya sa ginagawa ko sa kanya.
Napa paliyad na si Cassandra sa tuwing isasagad ko ang aking daliri sa pinakaloob ng kanyang kweba.
“Ahhhhh Ahhhhh…ughhhhh…Babe…Ahhhh.” Ungol niya habang sarap na sarap siya sa ginagawa ko .
Animo’y nagdedeliryo siya habang labas pasok ko ang aking daliri sa kanyang kweba. Inilabas ko ulit ang daliri ko saka tinanggalan ko na siya ng saplot pang ibaba. Nang natanggalan ko ay nagtanggal na din ako ng pantalon saka inilabas ang aking tayong sandata.
Inangat ko ang kanyang isang hita saka ipinasok ko agad ang galit at tayong ari ko sa kweba niya.
“s**t babe! Ahhhhh…Ahhhh…Ahhhh..” napahawak siya sa sofa agad.
Binayo ko siya at sinagad ko sa kaloob looban niya ang aking galit na ari.
“Ahhh..Ahhh..Ahhhh…” Ungol ko habang binabayo ko siya habang nakahiga siya sa sofa hawak ang isang hita ni Cassandra.
Kitang kita ko sa kanyang itsura na ginaganahan siya sa ginagawa ko sa kanya. Napapatirik na siya sa kanyang mata habang sinasagad ko na sa loob ng p**e niya.
Nang nakaramdam na ako ay binilisan ko na ito sa pagsagad saka pinutok sa labas ni. Cassandra.
Hingal na hingal ako sa ginawa ko sa kanya saka napa habol hininga na din si Cassandra.
“Babe bakit saglit lang?” Parang hindi na tayo tulad ng dati na sabi na sabik ka sa akin.” Patanong ni Cassandra sa akin.
“Mag bihis ka na Cassandra saka umuwi na gumagabi na baka hanapin ka pa ng magulang mo.” Wika ko sa kanya agad habang sinusuot ko ang boxersshort ko at pantalon.
“Alam mo Raven hindi na kita maintindihan nagbago ka na talaga. Pakiramdam ko lumalamig ka na sa akin.” Wika ni Cassandra sa akin.
“Sadyang pagod ako at wala ako sa ayos Cassandra. Diba sinabi ko sayo na ayoko munang makipag usap pero pinilit mo ako Cassandra.” Wika ko sa kanya.
“Ganun, ganun na lang na Raven. Pano pinagsamahan natin?” Tanong ni Cassandra na napapaluha.
“Sinabi ko na sayo tapos na tayo gusto kong mapag isa pero makulit ka pinupuntahan mo pa rin ako. Last na itong pagkikita natin lubayan mo na ako at wag ng magpakita pa.” Wika ko sa kanya.
“Magbihis ka na kailangan sa pagbalik ko wala ka na dito. Patawarin mo ako Cassandra pero gusto ko na talagang mapag isa muna.” Wika ko sabay alis at pumunta sa dalampasigan.
Iniwanan ko si Cassandra habang umiiyak. “Bakit kasi ganun siya sa akin? Dati hindi naman ganun pero nag iba ang ugali niya talaga.” Sambit ni Cassandra habang naka upo sa sofa.
Ang hanging galing sa dagat ay malamig, ngunit may kakaibang init na nagbibigay ng pakiramdam ng kalayaan sa dibdib ko. Tahimik ang paligid, tanging alon lang ang maririnig na humahampas sa mga bato sa gilid ng dalampasigan. Ang liwanag ng buwan ay sumasalamin sa tubig, tila isang paalala na kahit sa dilim, may liwanag pa ring natitira.
Naglalakad ako mag-isa sa tabing-dagat ng Costa Fuego. Iniwan ko muna si Cassandra sa mansion. Wala akong balak makipag-away, pero alam kong darating din ang oras na kailangan kong tapusin ang lahat sa pagitan namin. Hindi ko alam kung bakit ko pa siya pinatulan noon marahil dahil gusto kong may karamay, may kasama sa mga gabing nakakulong ako sa sarili kong mga alaala. Ngunit ngayon, ramdam kong wala nang natitirang koneksyon sa pagitan naming dalawa.
“Bakit pa kasi pinatulan ko siya?” bulong ko sa sarili, habang sinusundan ng mga paa ko ang mga bakas sa buhangin.
Alam ko sa sarili kong matagal na akong wala sa kanya. Hindi ko na siya mahal. At sa totoo lang, hindi ko alam kung minahal ko ba talaga siya, o baka ginamit ko lang siya bilang takasan sa mga bangungot.
Ang dalampasigan ng Costa Fuego ay tila may sariling buhay. Sa araw, puno ito ng mga lokal na nagtitinda ng isda, ng mga batang naglalaro sa buhangin, ng mga bangkang nakahilera sa pampang. Ngunit sa gabi, nagiging tahimik itong parang simbahan ng kalikasan walang ibang naririnig kundi ang paghinga ng dagat.
Dito ako nakatagpo ng kapayapaan. Dito ko nararamdaman na hindi ko kailangang maging anak ng isang makapangyarihang lalaki, hindi ko kailangang maging Monteverde na puno ng lihim at kasalanan. Dito, isa lang akong taong naghahanap ng kalayaan.
Hinayaan kong dumampi ang tubig sa aking mga paa. Ang alat ng dagat ay parang nagpapaalala ng pait ng nakaraan, ngunit sa bawat hampas ng alon, para bang may dinadala itong kapatawaran.
“Kaya ko ‘to. Hindi ko kailangang bumalik. Hindi ko kailangang makita silang muli.”
Ang mga alon ay sumasabay sa bawat t***k ng puso ko. Gusto kong lumayo sa lahat, sa Maynila, sa ama kong walang puso, at sa babaeng hindi ko man lang natulungan noon. Pilit kong kinakalimutan ang mukha ng babaeng iyon, pero sa tuwing pipikit ako, nakikita ko pa rin ang luha niya, ang takot sa mga mata niya.
Bumalik ako sa mansion matapos ang ilang oras ng paglalakad. Madilim ang paligid, tanging mga lampara sa veranda ang nagbigay ng ilaw sa lumang tahanan. Pagpasok ko, naabutan ko si Cassandra sa sala, nakaupo sa sofa habang hawak ang isang baso ng alak.
“Raven, saan ka na naman galing?” tanong niya, malamlam ang tinig, halatang pagod na sa paulit-ulit naming katahimikan.
“Sa dalampasigan,” sagot ko, habang tinatanggal ang suot kong sapatos. “Kailangan ko lang mapag-isa.”
“Mapag-isa?” Napangiti siya, ngunit may halong pait. “Ganyan ka na naman. Lagi mo akong itinutulak palayo. Hindi mo ba naiintindihan na gusto lang kitang samahan?”
Tumigil ako saglit, tinignan ko siya, pero hindi ko nasagot agad. May mga salitang gustong lumabas sa bibig ko, pero hindi ko alam kung alin ang tama. Ang tanging lumabas ay,
“Cassandra, ayoko nang ganito.”
Napayuko siya, halatang pinipigilan ang luha. “Ibig mong sabihin… tapos na tayo?”
Tahimik lang ako. Hindi ko kailangang sabihin nang direkta. Alam kong alam na niya.
Tumayo siya at lumapit sa akin, pilit na hinahawakan ang kamay ko. “Raven, mahal kita. Alam ko, may pinagdadaanan ka, pero huwag mo naman akong itulak palayo. Nandito ako.”
Umiling ako. “Hindi mo alam, Cassandra. Hindi mo alam kung gaano kabigat ang mga nakaraan ko. Ayokong madamay ka. Ayokong saktan ka tulad ng kung paano ako sinaktan ng nakaraan.”
Tumulo ang luha niya. “Hindi ko alam kung ano ba talaga ang iniisip mo, Raven. Pero kung ‘yan ang gusto mo, hindi na kita pipilitin.”
Lumapit siya sa pinto, pero bago siya tuluyang lumabas, huminto siya sandali at nagsabi,
“Balang araw, sana matutunan mong magmahal muli. Hindi lahat ng tao ay katulad ng ama mo.”
Pagkasabi niya noon, tuluyan na siyang lumabas ng bahay. Naiwan akong mag-isa sa lumang mansion. Tahimik. Wala nang boses na kumakalansing, wala nang halakhak ni Cassandra, wala nang kahit ano kundi ang kaluskos ng hangin at hampas ng alon sa malayo.
Lumipas ang mga oras, at naupo ako sa veranda ng mansion, hawak ang isang tasa ng kape. Ang hangin mula sa dagat ay malakas, pinapagaspas ang mga kurtina sa loob. Pinagmamasdan ko ang dilim sa dulo ng dagat, at doon ko naisip kung gaano katahimik ang buhay ko ngayon.
Tahimik pero hindi payapa.
Tahimik pero puno ng bigat.
Ang lumang mansion ng Monteverde ay puno ng mga lihim. Pader na nakarinig ng iyak ng mga babaeng ginamit ng ama ko. Sahig na nakakita ng dugo ng mga taong pinilit manahimik. At ako… ako ang anak na walang lakas para labanan siya noon.
“Karma ito siguro,” bulong ko sa sarili. “Karma sa katahimikan ko noon.”
Pumikit ako at huminga nang malalim. Gusto kong makalimot. Gusto kong maging malaya sa bigat ng nakaraan. Pero paano kung ang nakaraan mismo ang bumabalik sa’yo sa panaginip gabi-gabi?
Kinabukasan, maaga akong bumangon at bumalik sa dalampasigan. Doon, sa pagitan ng araw at dagat, doon ko lang nararamdaman na buhay pa ako.
Habang tinatamaan ng sikat ng araw ang dagat, para bang sinasabi nito sa akin:
“Raven, kahit anong dilim ng nakaraan, may liwanag pa ring darating.”Ang hanging galing sa dagat ay malamig, ngunit may kakaibang init na nagbibigay ng pakiramdam ng kalayaan sa dibdib ko. Tahimik ang paligid, tanging alon lang ang maririnig na humahampas sa mga bato sa gilid ng dalampasigan. Ang liwanag ng buwan ay sumasalamin sa tubig, tila isang paalala na kahit sa dilim, may liwanag pa nakatira.
Ayuko munang umuwi hannggat nandoon pa siya." Samit ko sa kanya.
Nanalagi ako sa dalampasigan. Ilang oras din.
Sapaghihintay ko niligo ko na lng muna,
"Sana wala na si Cassandra doon." sambit ko agad
Nanatili muna ako sa tubig para maka gaan ng narararamdaman .
- Writer
