Resignation

KABANATA VIV

“The greatest happiness of life is the conviction that we are loved; loved for ourselves, or rather, loved in spite of ourselves.” – Victor Hugo

KABANATA 9

ROSEE

Each day is an opportunity to live your life the way you choose. And our biggest hope is that you can find the inspiration you need to live the life you truly deserve.

10 days laters... I did all I can do just to be fine.

"It's important to get it diagnosed and treated early. Aneurysms often have mild symptoms or none at all, so routine exams can help your doctor check for warning signs."

I was diagnosed with aneurysm. I know it for the first place but I manage not to tell everyone. Just me, mama and dad and Lucas also know about my case. That's why I understand them.

Mas pinili ko ang hindi pumasok dahil narin sa pinilit ako nila Kendie at Baste na mag pagamot kaya naman ay wala akong nagawa kundi ang sumunod sakanila. Bawat araw at papalit palit silang nag babantay saakin. Si Lucas ang tunay na nag babantay pero syempre kailangan parin niya ng kapalit para makapag pahinga kahit papano.

Ngayon ay papasok nako dahil alam ko namang babagsak ako kapag nag patuloy parin ako sa pag absent.

"Rosee!" Napa tingin ako sa likod ko ng may tumawag sa pangalan ko. It was Alfred running fast. Nang maka lapit siya saakin ay natawa ako sa itsura niya dahil sa pag habol ng hininga niya. Muka siyang aso.

"Oh bat ka kase tumatakbo?" Tanong ko sakaniya.

Nang tuluyan siyang maka hinga ng maayos ay agad niya akong hinarap " san ka galing ang tagal mong nawala" sagot niya dahilan para mawala ang mga ngiti ko sa labi.

Hindi nga niya alam.

"Wala may inasikaso lang kung saan" sagot ko na siyang kina tango niya.

"Ahhh, you are the highest in the heart and soul activity natin" sabi niya na kina tango ko.

"Good to hear" tipid na sagot ko.

"May good news ako sayo" aniya sabay akbay saakin. "Kristine and I are back together" wika niya na siyang kina tigil ko at hinarap siya.

"Kaylan pa?" Tanong ko

"5 days ago. So that I just want to say thank you to you" aniya na siyang kina kunot ng noo ko.

"Huh? Bat ako?" Taka kong tanong.

"Kristine told me that you said to her that don't leave me so thank you" he said and I nodded.

"Ang desperado mo sa part nayon" natatawang sabi ko kahit hindi naman talaga ako natatawa. I was hurt... again.

"If she truly loves you she will not leave you and she will stay at you" seryoso kong sabi sakaniya habang nag lalakad kami palabas ng school dahil sa uwian nanamin.

"So you don't love me because you left me too" bigla niyang baling sa nakaraan namin kaya naman ay napa tigil ako.

"Bumalik naman ako diba" sagot ko sakaniya. "But it's too late. Kase hindi na ako kase may iba na diba" dagdag kopa.

"But you still left"

"Pero bago pako umalis ay may iba ka ng karelasyon" sagot ko parin sakaniya.

"And besides I don't have any choice but to leave you... Mas ok nga yon kesa naman mag mukang akong tanga kakaisip na mahal mo parin ako kahit may kasabay ako" sabi ko na kina tahimik niya. Hanggang sa maka labas kami ay walang nag salita saamin kaya naka rating ako sa kotse ko na walang naririnig maski isang salita sakaniya.

"Una nako" sabi ko at tuluyan ng pina andar ang sasakyan pauwi sa condo. Wala pa man ay agad akong napa hinto sa isang restaurant dahil sa mga nakikita ako. Hindi ko maiwasan na mandiri at magalit dahil sa mga ginagawa ng babaeng hinayupak nato.

Agad akong bumaba sa kotse ko at pumasok sa isang restaurant at nakinig sa mga pinag sasabi nito.

"Hindi na siya mahal, i just need something from him" sabi niya sa kausap niya.

"Like what?" Tanong ng lalaki na siyang kayakap niya kanina ng maka pasok siya dito sa restaurant.

"Money? Alam mo naman ang estado ng buhay ko diba, I need money in order to live"

"Ngayon palang ay mag hanap kana ng trabaho" sabat ko sakanila. Gulat na napa tingin saakin si Kristine at agad na tumayo. "You're at acting kahit ako ay napa ikot mo sa mga pang international na drama mo"

"Please don't tell Alfred about this I'm begging you" pag mamakaawa niya.

"At sino ka naman para sundin ko? Hindi ako sing tanga mo para itago lahat ng mga narinig ko"

"Hindi ka niya papakinggan dahil mahal niya ako!" Biglang sigaw niya dahilan para mapunta lahat saamin ang atensyon ng mga tao.

"Maybe he love's you but that love can't stand all alone" mahinahon na sabi ko sakaniya. "isa ka lang namang babaeng desperada at mukang pera" dagdag ko at akma niya akong sasampalin ng unahan kong ipadapo ang kamay ko sa pisnge niya.

"What the f**k Rosee!" Agad akong napa tingin kay Alfred na siyang kakadating lang at agad na hinila si Kristine palayo saakin. "Ano sa tingin mo ang ginagawa mo!?" Galit na sigaw niya saakin.

"Babe she slaps me" mangiyak ngiyak na sumbong ni Kristine na siyang kina ngisi ko.

"I will slap you again and again if you keep doing this" seryoso kong sabi sakaniya na siyang kina laki ng mata nila alam ang kaya kong gawin sa mga oras na seryoso na ako mag salita. I have this attitude na mabilis mag bago ang mood.

"Ano ba Rosee! Ano bang problema mo!" Sigaw ni Alfred saakin.

"Yan!" Turo ko kay Kristine " yan ang problema!" Sigaw na pabalik ko sakaniya.

"Manahimik ka! Ex kalang ni Alfred kaya wala kang karapatan na siraan ako!" Sigaw ni kristine saakin na mas kina ngisi ko.

"Kaylan pa nasali ang pagiging ex ko sa pagiging manloloko at pagiging mukang pera mo" sabi ko sakaniya ng bigla may dumapo na palad sa pisngi ko. Hindi palad ni Kristine kung palad ni Alfred.

Sinampal niya ako...

"O my god" rinig kong sabi ni Kristine pero mas pinili ko siyang wag pansinin at tiningnan ko si Alfred ng masama. Bakas ang gulat sa muka niya dahil sa pag bubuhat ng kamay niya saakin.

"I-I'm s-sorry—"

Pinutol ko ang sinasabi niya ng padapuin ko din ang palad ko sa pisnge niya.

"You will regret about this. Ako ang nasa tabi mo at mas kilala moko kesa sa pinag mamalaki mong girlfriend pero ako ang mas pinili mong saktan at hindi pagka tiwalaan. Sabagay parehas naman kayong desperado at desperada and ping kaiba niyo lang ikaw nag papaloko habang siya naman ay nang loloko." Sabi ko sakaniya saka pabagsak na nilagay sa mesa ang cellphone ko.

"Kung gusto mo malaman lahat ng katotohanan pakinggan mo lang lahat ng iyan kung ayaw mo naman at mag papatuloy ka sa katangahan mo sa buhay itapon mona lang" seryoso kong sabi saka mabilis silang iniwan doon. Gusto ko matawa dahil sa tapang na ipinapakita ko. Maski ang luha ko ay hindi nag tangka na lumabas dahil sa takot. Siguro nga ganon ang pag mamahal. Handa mong gawin ang lahat para lang mapanindigan mo ang nararamdaman mo kahit na mag muka kang tanga sa mata ng ibang tao ay wala kang pakeelam basta masabi at mapa tunayan mo lang sa sarili mo na mahal mo siya at handa mo siyang ipag laban kahit alam ko naman sa sarili mo na sa simula palang ay talo kana.

Pero paano mo mamahalin ang isang tao kung ang sarili mo ay hindi mo magawang mahalin...

Kahit kailan ay hindi ka makakapagmahal ng ibang tao ng bukas-loob hangga’t hindi mo minamahal ang iyong sarili kasama na dito ang mga nakaraan at mga pagkakamali. Walang perpektong tao. Pero ang kagandahan sa pagkakamali, kapag mas pinili mo na pag-aralan, at matuto, makakatulong ito sayo upang mas maging isang ganap na tao. Kapag mahal mo ang sarili mo, saka ka matututo magmahal ng ibang tao.

Nang maka dating ako sa condo ay agad akong sinalubong ni Lucas.

"San kaba galing? Tita keeps calling you but you didn't answere your phone" aniya.

"Nawawala" tipid na sagot ko sakaniya.

"Here, talk to her" sabi niya sabay lahad saakin ng cellphone niya. Agad ko naman iyong kinuha at sinagot ang tawag ni Mama.

Umakyat ako sa kwarto ko at doon nag simulang sumagot kay Mama.

"Anak kamusta na ang lagay mo?" Tanong ni mama.

"Magiging maayos din po ako " sagot ko.

"Naka pag decide na kami ng papa mona dito ka nalang o-operahan sa Canada dahil mas maganda ang pamamalakad ng hospital dito kesa jaan sa Pilipinas and ang Ninong mo mismo ang mag o-opera sayo. Approval nalang ang kailangan namin galing sayo para maasikaso namin ang plane ticket mo" sabi ni Mama. Napa tahimik ako dahil hanggang ngayon ay diko parin alam ang desisyon ko.

"Anak alam kong ayaw mo iwanan ang buhay jan sa pilipinas pero kung pag pipilitan mo ang ganyang kalagayan mo ay baka kung anong mangyari sayo kaya please bumalik kana dito at mag pagamot" dagdag pa ni Mama. Napa hinga ako ng malalim bago ako sumagot.

Sagot na sigurado nako, sagot na walang atrasan, at sagot kung saan sarili ko naman ang uunahin ko.

"Paki ayos napo ang plane ticket pagka dating na pagka dating non saakin ay uuwi agad ako jaan sainyo" sagot ko. Bakas naman ang kasiyahan sa boses ni Mama. Kahit na labag sa loob ko ang umuwi ay wala akong nagawa kundi ang sumunod at sarili ko naman ang unahin ko. Dahil sa tanang buhay ko ay puro ibang tayo na ang inuuna at inaasikaso ko hindi ko alam na ang sarili ko ay napapa bayaan ko.

Some birds are not meant to be caged, that's all. Their feathers are too bright, their songs too sweet and wild. So you let them go, or when you open the cage to feed them they somehow fly out past you. And the part of you that knows it was wrong to imprison them in the first place rejoices, but still, the place where you live is that much more drab and empty for their departure.If people refuse to look at you in a new light and they can only see you for what you were, only see you for the mistakes you've made, if they don't realize that you are not your mistakes, then they have to go.Once you realize you deserve a bright future, letting go of your dark past is the best choice you will ever make.

Dahil ang tunay na pag mamahal ay nasa pag papaubaya. Hindi sa lahat ng oras ay kailangan lumaban ka lalo na at alam mo sa sarili mo na wala ng dahila para lumaban pa.