
“อย่ามาแตะต้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตสิคะ” หญิงสาวปัดมือหนาออกจากผมตัวเองอย่างแรง ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ใส่
“ยังดื้อเหมือนเดิมเลยนะ” ไมเคิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนซึ่งเขารู้ว่ามันไม่ใช่สีตาที่แท้จริงของเธอ แม้จะผ่านมานานหลายปีแต่ก็ยังจำสีของมันได้อย่างชัดเจน
“…” วีร่าถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างหงุดหงิดเมื่อคนตัวสูงโน้มหน้าลงมาใกล้กว่าเดิม “ทำเป็นไม่รู้จักกันมันจะตายเหรอคะ”
“ยังชอบทำร้ายจิตใจคนอื่นไม่เปลี่ยนเลยนะ”
“ช่วยไม่ได้…” วีร่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันพลางยิ้มเย้ยหยัน “…ก็พี่เป็นคนอยากเข้ามาเอง วีผิดเหรอ?”
“ไม่เห็นต้องทำท่าทางรังเกียจใส่พี่เลยนะ พี่แค่อยากมาทักทายก็เท่านั้นเอง”
“วีบอกแล้วไงคะว่าไม่อยากรู้จัก”
“น่าเสียดาย พี่อยากรู้จักเรามากกว่าเมื่อก่อนนะ” ไมเคิลพ่นควันบุหรี่ลอยขึ้นไปบนอากาศ โยนทิ้งมันลงบนพื้นแล้วดับขยี้มันด้วยรองเท้าหนังราคาแพง ก่อนจะยกมือเกี่ยวปลายผมของวีร่าขึ้นมาสูดดมเบาๆ
“พี่ไมค์” วีร่าเค้นเสียงลอดไรฟันเมื่ออีกฝ่ายกำลังทำท่าทีคุกคามเธอ แม้เธอจะไม่ได้หวาดกลัวกับท่าทางของเขา แค่รู้สึกไม่พอใจเพราะเธอไม่ได้ต้องการให้เขาทำแบบนี้
“ได้ยินเราเรียกชื่อพี่อีกครั้งแล้วรู้สึกดีจังเลยนะ อย่างน้อยก็ควรเรียกอดีตแฟนลับๆ ให้มันน่ารักกว่านี้หน่อย”

