“เธอมีอะไรมาตอบแทนให้กับการช่วยเหลือของฉัน” มาเฟียหนุ่มถามย้ำอีกครั้งเมื่อเด็กสาวเม้มปากแน่นก้มหน้าหลบสายตาเขา “หนูไม่รู้ว่าอะไรมันจะเหมาะสมสำหรับการช่วยเหลือในครั้งนี้ แต่ถ้าคุณออสตินอยากให้หนูทำอะไร…หนูจะทำทุกอย่างเลยค่ะ” แม้กระทั่งกลายเป็นคนรับใช้ของเขาเธอก็ยอม เพราะดีกว่าปล่อยให้บริษัทที่ผู้เป็นพ่อสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อพังลงไม่เป็นท่า ในขณะที่เธอทำได้แค่ยืนมองโดยไม่ได้ทำอะไรเลย เจ้าขาเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาขอร้องคนตัวสูงเมื่อเขาเงียบไป แววตายากจะคาดเดาของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างหมดความหวัง “เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำทุกอย่าง” “…ค่ะ” แววตาสีอำพันเข้มขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบของหญิงสาว เขาเอนหลังพิงพนักโซฟาแล้วยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “ตัวเธอ…น่าจะคุ้มค่ากับการแลกเปลี่ยนนะ” “หมายความว่ายังไงคะ” เจ้าขาถามราวกับไม่เข้าใจทั้งๆ ที่เข้าใจความหมายของมันดีและได้ยินมันอย่างชัดเจน “ฉันรู้ว่าเธอฉลาดมากพอที่จะไม่ถามฉัน” “คุณจะให้หนูนอนกับคุณใช่ไหมคะ” “มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าสำหรับนักธุรกิจอย่างฉันนะ และดูเหมือนเธอไม่ได้มีทางเลือกมากขนาดนั้น” มาเฟียหนุ่มแสดงสีหน้าเรียบเฉย แม้คนตัวเล็กจะทำท่าทางไม่พอใจกับข้อเสนอของเขา “ให้หนูทำอย่างอื่นไม่ได้เหรอคะ” “ฉันให้เธอเสนอแล้วไม่ใช่เหรอ…แต่เธอเป็นคนพูดเองว่าจะทำทุกอย่างที่ฉันต้องการ” “…” เจ้าขาเผลอกัดปากเต็มแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดทั่วริมฝีปากขณะครุ่นคิดอย่างหนักกับข้อเสนอของออสติน “แล้วหนู…ต้องนอนกับคุณกี่ครั้งคะ?” “…จนกว่าฉันจะเบื่อ”

“พะ…พี่จะเอาอะไรจากเพลงนักหนา” “ลองคิดดูสิว่าฉันต้องการอะไรจากเธอ” “ให้มันจบที่คืนนั้นไม่ได้เหรอคะ”

“ซินเทียมองหน้าผม” “ฮึก! คะ…คุณหมอ” “ลงจากเก้าอี้แล้วเดินมาหาผมได้ไหม” “ทะ…เทียทนไม่ไหวแล้ว ฮึก! เทียไม่อยากอยู่แล้ว”

“ได้เจอกันอีกแล้วนะ” “คะ? ฉันเคยเจอพี่ด้วยเหรอ” “จำฉันไม่ได้เหรอ…ลลินน์” “พี่รู้จักชื่อฉันได้ยังไง” “แล้วอะไรถึงคิดว่าฉันจะไม่รู้ชื่อของเธอล่ะ”

ไค : มาเฟียหนุ่มมาดนักธุรกิจ น่าเกรงขาม ถูกเปิดโปงด้านมืด โดยหญิงสาวที่เขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นเธอ... ANNA อันนา : แฮกเกอร์สาวที่มีไอคิวสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบ แต่เธอกลับใช้ความฉลาดของตัวเองเพื่อทำลายใครอีกคน...

‘เอวา’ สาวน้อยสู้ชีวิตคนหนึ่งที่บังเอิญโชคร้ายไปเหตุการณ์ที่ไม่ควรเห็นของมาเฟียหนุ่มอย่าง ‘คิง’ เพราะความลับที่เธอกุมเอาไว้และถูกใจทำให้คิงเลือกที่จะเข้าหาเอวาด้วยวิธีร้ายๆ ซึ่งมันสร้างบาดแผลให้กับนางเอกของเราเป็นอย่างมาก ต่อให้เธอคิดจะหนีเขาก็หนีไม่พ้นเลยเลือกที่จะอยู่กับเขาในสถานะ ‘ผู้หญิงของเขา’

ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน ทำให้เขาต้องกระวนกระวายใจกับการหายไปของหญิงสาวให้คำสัญญากับเขาไว้ และสุดท้ายพรหมลิขิตก็พัดพาให้ทั้งคู่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งหนึ่งในฐานะ เจ้านาย กับ ลูกน้อง “ไม่คิดว่าฉันจะได้เจอเธอที่นี่...” “...I’ m your first man :)” “ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเจอคุณในสถานะนี้...” “...Thanks for SEX that night ;) ”

พรึ่บ! ร่างบางหยัดตัวลุกจากเตียงแล้ววิ่งไปคว้าชุดคลุมอาบน้ำขึ้นมาสวม เดินออกมานอกระเบียงเพื่อสูบบุหรี่ระบายความเครียดในหัวสมองของตัวเอง “อึก...” เธอยกมือแนบกับหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองแล้วตบมันเบาๆ เมื่อหัวใจดวงน้อยเต้นราวกับจะหลุดออกมานอกเบ้า เธอมองใบหน้าหล่อเหลาของแฟนหนุ่มผ่านกระจกใสด้วยความรู้สึกบางอย่าง เธอรู้ว่าโนอาห์กำลังโกรธเคืองที่เธอขัดจังหวะเขาในเวลาที่เขาต้องการจะมีเซ็กซ์กับเธอ “โนอาห์” หญิงสาวเดินเข้ามาด้านในก่อนจะเอ่ยเรียกแฟนหนุ่มด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “...” เจ้าของชื่อช้อนสายตามองแฟนสาวด้วยแววตานิ่งเรียบและมันคาดเดาอะไรกับสายตาของเขาไม่ได้เลย “เราเลิกกันเถอะ” ความเงียบงันเกิดขึ้นครู่ใหญ่ก่อนที่ควีนจะเอ่ยบางอย่างที่ทำให้โนอาห์ถึงกับโพล่งถามเสียงดัง “เธอว่ายังไงนะ” “ฉันบอกว่าเราเลิกกันเถอะ” “เธอกำลังล้อเล่น?” มันเป็นคำถามอยู่ภายในหัวของชายหนุ่มว่าเธอกำลังล้อเล่นหรือพูดจริงกันแน่ “ฉันพูดจริงและนายต้องทำตาม” “เพราะอะไร...หรือว่าเพราะเซ็กซ์เมื่อกี้” ชายหนุ่มถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ เพราะมันไม่มีเหตุผลไหนเลยที่จะทำให้ควีนบอกเลิกเขาแบบนี้ “เพราะฉันเบื่อนาย...ฉันเบื่อผู้ชายอย่างนายแล้ว”

"ถ้าเธอจะสารภาพรักกับฉัน..." "...ก็ไสหัวไปให้พ้นเพราะฉันไม่มีวันชอบเธอ" ร่างเล็กแข็งทื่อเมื่อได้ยินคำพูดเสียดแทงจิตใจที่ออกมาจากปากเขา "พะ...พี่มีคนที่ชอบอยู่แล้วหรอคะ" เสียงสั่นเครือของเด็กสาวดังอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นแววตาของเขา แววตาที่เขามองเธอกับแววตาที่เขามองผู้หญิงอีกคนมันช่างต่างกันเหลือเกิน "..." ความเงียบเป็นคำตอบ กายไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะปัดมือเด็กสาวที่จับเสื้อเขาอยู่ออกอย่างแรง "พะ...พี่ชอบพี่มีนาหรอคะ" ฝุ่นถามออกมาอีกครั้งเมื่อไม่ได้รับคำตอบที่อยากได้ยิน "ถ้าใช่แล้วทำไม อยากจะมาแทนมีนางั้นหรอ" "ทำไมถึงเป็นฝุ่นไม่ได้" ฝุ่นเงยหน้ามองคนตัวสูงด้วยแววตาสั่นระริก เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาด้วยความรู้สึกอัดอั้น "เธอจะให้ฉันบอกอีกกี่ครั้ง ความหมายมันก็เหมือนเดิม..." "...คือฉันไม่มีวันชอบเธอ! " เสียงตวาดของกายทำให้ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ทำตาที่กลั้นในตอนแรกพลันไหลออกมาอย่างพรั่งพรู "ฮึก...พี่จะใจร้ายกับฝุ่นไปถึงไหน" เสียงสะอื้นและน้ำตาที่ไหลรินของเด็กสาวไม่ได้ทำให้กายรู้สึกอะไรกับมัน "เธอไม่มีวันมาแทนมีนาได้ ไม่มีวัน! "

“นี่มึงจะเล่นตัวท็อปของคณะบริหารเลยเหรอ” “ตัวท็อป?” เขาทวนขึ้นมาอีกครั้ง เพราะไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน หากเป็นตัวท็อปอย่างที่กวินว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้รอดสายตาไปได้แน่นอน “เออดิ ทิชานี่คือของดีพรีเมียมคณะบริหารเลย ไม่เคยมีใครได้คบสักคน” “ชื่อทิชาเหรอ” “เออ นี่มึงไม่รู้จักจริงดิ” “อือ” ไม่ใช่แค่หน้าตาที่เขาไม่เคยเห็น ชื่อเธอเขาก็ไม่เคยได้ยินเลยด้วยซ้ำ “คงเป็นโชคดีของทิชาที่รอดเงื้อมมือมารอย่างมึงมาได้ตั้งสี่ปี” “หึ” ลูแปงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ กับคำพูดของเพื่อนสนิท ถึงสี่ปีที่ผ่านมาทิชาจะรอดมาได้…แต่หลังจากนี้ล่ะ ยังจะเป็นแบบนั้นอยู่อีกหรือเปล่า “มองตาไม่กระพริบเลยนะไอ้สัด มึงอยากได้เขาขนาดนั้นเลยเหรอ” “มึงลองทายดูว่ากูอยากได้มากขนาดไหน” “สายตามึงคือลงไปขย้ำเขาได้คือมึงไปแล้วอะ” สิ่งที่เพื่อนของเขาพูดมันคือความจริงทุกประการ หากเขาอยากได้ใครหรืออะไร เขาต้องได้และต้องเอามาเป็นของเขาให้ได้ “แต่กูมีวิธีที่มึงจะทำความรู้จักกับเขาง่ายขึ้นนะ” “วิธีไหน?” “ก็ถ้า…มึงถูกใจก็ไปสมัครเรียนว่ายน้ำกับเขาสิ” “เรียนว่ายน้ำ?” ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อยให้กับคำพูดของเพื่อนสนิท ก่อนที่จะได้คำตอบในประโยคถัดมา “ก็ทิชาเป็นครูสอนว่ายน้ำไง แต่เขาสอนเด็กนะ อย่างมึงน่าจะไม่มีสิทธิ์แล้ว” “ถ้ากูอยากได้ เดี๋ยวกูก็ทำให้มีสิทธิ์เองนั่นแหละ หึ” สิทธิ์ง่ายๆ ที่เขาดีดนิ้วทีเดียวก็ได้มันมาครอบครองแล้ว มากไปกว่านั้นการทุ่มเทเพื่อครอบครอง…มันก็คงเป็นความท้าทายใหม่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นในความรู้สึกของเขา

เพราะอดีตแสนเลวร้ายที่ฝังใจมานานทำให้ \'มารียา\' ไม่กล้าก้าวผ่านความรู้สึกเพื่อรับรักเพื่อนสนิทอย่าง \'วินซ์\' แม้ทั้งสองคนจะเกินเลยมากกว่าจะเป็นเพียงแค่เพื่อนสนิทกันแล้วก็ตาม ทว่ายิ่งใกล้ชิดยิ่งทำให้เธอถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น... รักมาก แต่รักไม่ได้ ความรู้สึกนี้มันกัดกินหัวใจของเธอจนทรมานเจียนตาย

“พี่แว่นครับ…” “…” สรรพนามใหม่ที่พระพายใช้เรียกเฮร่า ทำให้เธอหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ “จะเมินผมไปถึงไหนครับ” ร่างสูงจอดรถแล้วดับเครื่องสนิท ก่อนจะลงจากรถแล้วเอ่ยพูดขึ้นมาอีกครั้ง “เมินผมเก่งจังนะครับพี่แว่น” “พูดอะไรของนาย เรารู้จักกันถึงขนาดเรียกฉันแบบนี้แล้วเหรอ” เฮร่าขมวดคิ้วแล้วถามชายหนุ่มกลับไปด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเธอกำลังเริ่มไม่สบอารมณ์กับเขา แม้แต่สรรพนามที่เคยใช้เรียกรุ่นน้องก็เปลี่ยนไป “ลืมผู้ชายคนแรกของตัวเองหน้าตาเฉยได้ยังไง” “…” คำพูดของพระพายทำให้เฮร่ากัดปากแน่น แล้วหันมองไปรอบๆ เพราะกลัวว่าจะมีใครเดินมาได้ยินคำพูดของเขาแล้วเอาไปพูดต่อกันจนทำให้เกิดเรื่องซุบซิบน่ารำคาญตามมา “อะไร…พูดอะไร” “ผมรู้ความจริงแล้วนะ…ว่าพี่คือผู้หญิงชุดดำในวันนั้น” เจ้าของร่างสูงเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ก่อนจะโน้มตัวพร้อมกับกระซิบที่ข้างใบหูเล็กเบาๆ “คิดว่าผมจะจำคุณไม่ได้เหรอ…เฮร่า” “…” “พูดไม่ออกเลยเหรอ คงคิดไม่ถึงใช่ไหมว่าผมจะจำพี่ได้…ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าพี่จะตบตาคนอื่นได้เนียนขนาดนี้”

นักศึกษาวัย 21ปี ผู้ถูกหมายหัวโดยมาเฟียหนุ่ม ถึงคราวซวยที่แท้จริงเมื่อเธอไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น... “ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลยสักนิด...ทำไมต้องเป็นฉัน” “ ฉันว่าจะปล่อยเธอไปแต่มาคิดๆดูแล้ว...” “...เลี้ยงเธอไว้ดูเล่นก็น่าสนุกดี”

“อย่ามาแตะต้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตสิคะ” หญิงสาวปัดมือหนาออกจากผมตัวเองอย่างแรง ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ใส่ “ยังดื้อเหมือนเดิมเลยนะ” ไมเคิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนซึ่งเขารู้ว่ามันไม่ใช่สีตาที่แท้จริงของเธอ แม้จะผ่านมานานหลายปีแต่ก็ยังจำสีของมันได้อย่างชัดเจน “…” วีร่าถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างหงุดหงิดเมื่อคนตัวสูงโน้มหน้าลงมาใกล้กว่าเดิม “ทำเป็นไม่รู้จักกันมันจะตายเหรอคะ” “ยังชอบทำร้ายจิตใจคนอื่นไม่เปลี่ยนเลยนะ” “ช่วยไม่ได้…” วีร่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอำพันพลางยิ้มเย้ยหยัน “…ก็พี่เป็นคนอยากเข้ามาเอง วีผิดเหรอ?” “ไม่เห็นต้องทำท่าทางรังเกียจใส่พี่เลยนะ พี่แค่อยากมาทักทายก็เท่านั้นเอง” “วีบอกแล้วไงคะว่าไม่อยากรู้จัก” “น่าเสียดาย พี่อยากรู้จักเรามากกว่าเมื่อก่อนนะ” ไมเคิลพ่นควันบุหรี่ลอยขึ้นไปบนอากาศ โยนทิ้งมันลงบนพื้นแล้วดับขยี้มันด้วยรองเท้าหนังราคาแพง ก่อนจะยกมือเกี่ยวปลายผมของวีร่าขึ้นมาสูดดมเบาๆ “พี่ไมค์” วีร่าเค้นเสียงลอดไรฟันเมื่ออีกฝ่ายกำลังทำท่าทีคุกคามเธอ แม้เธอจะไม่ได้หวาดกลัวกับท่าทางของเขา แค่รู้สึกไม่พอใจเพราะเธอไม่ได้ต้องการให้เขาทำแบบนี้ “ได้ยินเราเรียกชื่อพี่อีกครั้งแล้วรู้สึกดีจังเลยนะ อย่างน้อยก็ควรเรียกอดีตแฟนลับๆ ให้มันน่ารักกว่านี้หน่อย”

พระเอกเรื่องกันบ้างดีกว่า ‘โชแปง’ มาเฟียหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ที่ถูกใจสาวน้อยน่ารักตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน แต่ว่ามันจะดีกว่านี้ถ้าเขาไม่มองเธอด้วยสายตาดูถูกตั้งแต่แรก ฮ่าๆ ขอบอกว่านางไม่ได้เลวเหมือนเพื่อนในแก๊ง ‘มาเฟีย’ คนอื่นๆ แต่ขอบอกว่าความดุและความร้ายกาจของนางก็ยังมีมากอยู่ดี ในเมื่อมีพระเอกแล้วก็ต้องมีนางเอกใช่มั้ยล่ะคะ สำหรับสาวน้อยวัยยี่สิบต้นๆ อย่าง ‘เพตรา’ การที่จู่ๆ เธอเข้าไปพัวพันในชีวิตของมาเฟียขี้เอา(แต่ใจ) มันก็คงน่าปวดหัวอยู่ไม่น้อย และเมื่อเธอไม่รู้ว่าจะเอาตัวเองออกมาจากจุดนั้นยังไง สุดท้ายก็เอาหัวใจลงไปเล่นซะเลย... มาเอาใจช่วยทั้งคู่เปลี่ยนให้คืนร้ายที่น่าเจ็บใจเป็นคืนร้ายที่น่าจดจำกันนะคะ