3. สายเปย์
1514 Words
เช้าวันต่อมา...
แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ใบข้าวค่อยๆ ลืมตาตื่นแต่ยังไม่ทันจะขยับตัว หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน
“เพราะคนที่ฉันอยากได้…ยังเด็กเกินไป”
ใบหน้าหวานร้อนผ่าวทันที
“บ้าไปแล้ว…”
หญิงสาวรีบลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำ หวังให้สายน้ำเย็นๆ ช่วยลดความฟุ้งซ่านในหัวลง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ใบหน้าคมหล่อของพี่ซันก็ยังวนอยู่ในหัวไม่หยุด
เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง กลิ่นอาหารเช้าก็ลอยมาแตะจมูก ใบข้าวชะงักเล็กน้อยเธอไม่คิดว่าคนอย่างซันจะทำอาหารเช้าเอง ร่างสูงในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวดูดีจนเหมือนหลุดออกมาจากปกนิตยสาร
“ตื่นแล้ว” เสียงทุ้มดังขึ้นโดยที่เขาไม่ได้หันมา
“คะ…ค่ะ”
“มานั่งกินข้าว”
ใบข้าวเดินไปนั่งตรงโต๊ะเงียบๆไข่ดาว ขนมปัง แล้วก็สลัดถูกจัดไว้อย่างสวยงาม หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะยิ้ม
“พี่ซันทำเองเหรอคะ”
ซันวางแก้วกาแฟลง ก่อนเงยหน้ามองเธอ
“มีปัญหา”
“เปล่าค่ะ แค่ไม่คิดว่าพี่จะทำอาหารเป็น”
คิ้วเข้มเลิกขึ้น
“ฉันทำได้หลายอย่างกว่าที่เธอคิด เดี๋ยวถึงเวลาเธอก็รู้เอง”
น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทำไมใบข้าวถึงรู้สึกว่ามันมีความหมายแปลกๆซ่อนอยู่ในนั้นกันนะ หญิงสาวรีบก้มหน้ากินอาหารทันทีพอทัั้งสองกินเสร็จพี่ซันก็ไปทำงาน ส่วนเธอก็นอนดูหนังทั้งวัน
เข้าวันที่สองของเธอที่ต้องมาอยู่ที่นี่ ใบข้าวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
"แปดโมงแล้ว!"
หญิงสาวรีบลุกจากเตียง ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดลำลองสีครีมเรียบง่าย แล้วเดินลงมาชั้นล่าง กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูก ซันนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะอาหารในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ แม้จะเป็นวันหยุด แต่พี่เขาก็ยังดูเนี้ยบเหมือนกำลังจะไปโรงพยาบาล
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
ซันเงยหน้าจากเอกสาร ก่อนพยักหน้าเบาๆ
"นั่งกินข้าว"
ใบข้าวนั่งลงตรงข้าม ก่อนมองอาหารเช้าที่จัดไว้เรียบร้อย
"วันนี้พี่ซันไม่เข้าโรงพยาบาลเหรอคะ"
"เข้ามั้ง"
"อ้าว"
"ถ้าธุระเสร็จเร็วก็อาจจะเข้า"
หญิงสาวเอียงคออย่างสงสัย
"ธุระอะไรเหรอคะ"
ซันยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ก่อนตอบสั้น ๆ
"พาเธอไปซื้อชุดนักศึกษาไง"
ช้อนในมือใบข้าวแทบร่วง
"จริงเหรอคะ" เธอนึกว่าจะได้ไปซื้อเองซะแล้ว
"อืม"
รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าทันที
"หนูนึกว่าจะต้องไปซื้อคนเดียว"
ซันมองรอยยิ้มสดใสนั้นนิ่งๆก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างแทบสังเกตไม่เห็น
"เธออยู่กับฉัน ก็ไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยให้ไปคนเดียว"
"ค่ะ" เธอขานตอบยิ้มๆ อย่างน้อยพี่เขาก็ใจดีกว่าวันแรกที่เจอกันมาก
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้าศูนย์การค้าขนาดใหญ่ ใบข้าวมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตื่นเต้น
"คนเยอะจัง"
ซันดับเครื่อง ก่อนหันมามองเธอ
"ลงได้แล้ว"
"ค่ะ"
ทันทีที่ลงจากรถ ใบข้าวก็เดินตามซันเข้าไปภายในห้างด้วยความที่ซันรูปร่างสูง หน้าตาหล่อสะดุดตา ทำให้มีคนแอบมองตลอดทาง พนักงานหลายคนถึงกับยิ้มให้ ส่วนใบข้าวก็แอบเดินช้าลงนิดหนึ่ง
"เดินช้า"
เสียงทุ้มดังขึ้น หญิงสาวรีบเร่งฝีเท้า
"รอด้วยสิคะ"
ซันเหลือบมอง ก่อนยอมชะลอฝีเท้าให้เธอ เมื่อมาถึงร้านชุดนักศึกษา พนักงานรีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที
"สวัสดีค่ะ รับชุดนักศึกษาใช่ไหมคะ"
ซันพยักหน้า "สำหรับเธอ"
พนักงานยิ้มกว้าง "เชิญน้องวัดไซซ์ทางนี้เลยค่ะ"
ใบข้าวกำลังจะเดินตามพนักงานไป แต่เสียงทุ้มก็ดังขึ้น
"เดี๋ยวก่อน"
ทุกคนหันมองซันพร้อมกันเขาหยิบกระโปรงตัวอย่างขึ้นมาดู ก่อนพูดเสียงเรียบ
"เอาความยาวคลุมเข่า"
ใบข้าวกะพริบตาปริบๆ
"แต่ยุคนี้เขาใส่เหนือเข่ากันทั้งนั้นนะคะ"
ซันหันมามองอย่างเอาเรื่อง
"มีปัญหา"
"ปะ...เปล่าค่ะ" ให้ตายสิยัยข้าวทำไมพอเธอเจอสายตาดุพี่เขาเธอก็ต้องยอมทุกครั้งด้วยวะ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ
"งั้นก็ใส่แบบคลุมเข่า"
หญิงสาวทำปากยื่นนิด ๆ
"ก็ได้ค่ะ"
พนักงานแอบอมยิ้มกับบทสนทนาของทั้งคู่ หลังจากวัดตัวเสร็จ ใบข้าวก็เข้าไปลองชุด ไม่นานนักม่านห้องลองชุดค่อยๆเปิดออก หญิงสาวในชุดนักศึกษาปีหนึ่งเดินออกมาอย่างเขินๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัว กระโปรงสีดำยาวคลุมเข่า ผมยาวปล่อยสลวย ดูสดใสสมวัย
"เป็นยังไงคะ"
ใบข้าวหมุนตัวช้าๆ ซันเงยหน้าขึ้นมองแล้วนิ่งไปเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเด็กผู้หญิงที่เคยวิ่งตามเขาเมื่อหลายปีก่อนโตเป็นสาวแล้วจริงๆ พนักงานยิ้มอย่างชื่นชม
"น้องน่ารักมากเลยค่ะ ใส่แล้วเหมาะสุดๆ"
ซันยังคงมองเธอไม่ละสายตาก่อนจะพูดเสียงเรียบๆ
"เอาหลายชุด"
"คะ?"
"ซื้อไว้ให้พอใช้"
ใบข้าวรีบส่ายหน้า "ไม่ต้องเยอะก็ได้ค่ะ เปลือง"
ซันมองเธอแวบหนึ่ง "เรื่องเงิน ไม่ใช่หน้าที่เธอคิด"
"แต่..."
"หน้าที่ของเธอ" เขาหยุดพูด ก่อนส่งบัตรให้พนักงาน
"คือเรียนให้จบ"
ใบข้าวยิ้มกว้างอย่างอบอุ่น สายเปย์ว่างั้นสินะ ต้องแบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นคุณพ่อคนที่สองหน่อย
"ขอบคุณนะคะ"
ใบข้าวยิ้มกว้างอย่างอบอุ่น ก่อนจะยกมือไหว้พนักงานที่ยื่นถุงใส่ชุดนักศึกษามาให้
"ขอบคุณนะคะ"
ซันรับถุงทั้งหมดไปถือไว้เองโดยไม่ปล่อยให้เธอช่วย ต่างจากวันแรกที่เจอกันจริงๆ
"เดี๋ยวหนูถือเองก็ได้ค่ะ"
"หนัก"
"แต่นั่นตั้งหลายถุงเลยนะคะ"
"ฉันถือไหว"
เขาตอบสั้น ๆ ก่อนเดินนำออกจากร้านเหมือนเดิม ใบข้าวได้แต่วิ่งเหยาะๆตามอยู่ด้านหลัง พลางอมยิ้มดีใจ ถึงปากดุแต่การกระทำกลับใจดี
ทั้งสองเดินผ่านโซนเสื้อผ้า ก่อนที่สายตาของใบข้าวจะสะดุดเข้ากับร้านเครื่องเขียน
"พี่ซัน..."
"หืม"
"หนูขอแวะซื้อสมุดกับปากกาได้ไหมคะ"
ซันหันไปมองร้าน ก่อนพยักหน้า
"ไป"
ใบข้าวรีบเดินเข้าไปเลือกของด้วยความตื่นเต้น
"อันนี้น่ารักจัง" เธอหยิบสมุดลายเรียบสีครีมขึ้นมาดู ก่อนหยิบปากกามาเทียบ
"ถ้าใช้สีนี้จดน่าจะสวย"
ซันยืนมองเธอเลือกของเงียบๆรอยยิ้มสดใสของหญิงสาวทำให้ใบหน้าคมที่มักเรียบนิ่งอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว
"เอาแค่นั้น?"
ใบข้าวหันมา
"พอแล้วค่ะ"
"แน่ใจ"
"แน่ใจ"
ซันเดินไปหยิบแฟ้มใส กระเป๋าเอกสาร และชุดเครื่องเขียนอีกหลายอย่างวางลงในตะกร้า ใบข้าวเบิกตากว้าง
"พี่ซัน!"
"อะไร"
"เยอะไปนะคะ"
"จำเป็น"
"แต่หนูใช้ไม่หมด"
ซันปรายตามองเธอ
"เหลือก็เก็บไว้"
หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ
"พี่ซันชอบเปย์แบบนี้ตลอดเลย"
มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นนิด ๆ
"ก็เธอเป็นเด็กของฉัน"
คำพูดนั้นทำให้ใบข้าวชะงักหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
"หมายถึง..."
ซันรับบัตรเครดิตคืนจากพนักงาน ก่อนหันมายิ้มบาง ๆ
"เด็กที่ฉันต้องดูแล"
ใบข้าวแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกแต่ลึกๆในใจก็มีความรู้สึกแปลกๆผ่านเข้ามา ไม่รู้ว่าผิดหวังหรือโล่งใจมากกว่ากัน
หลังจากซื้อของเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินออกจากร้านระหว่างทางกลับลานจอดรถ เสียงท้องของใบข้าวก็ดังขึ้นเบา ๆ
จ๊อก~!! จ๊อก~!! หญิงสาวรีบเอามือกุมท้องทันที
"เอ่อ..."
ซันหันมามอง ก่อนหัวเราะเบาๆในลำคอ
"หิว"
"นิดหน่อยค่ะ" ใบข้าวหน้าแดง
"เมื่อกี้กินข้าวเช้าไปแล้ว"
"ก็เดินตั้งนานนี่คะ"
ซันส่ายหน้าอย่างเอ็นดู
"งั้นไปหาอะไรกินก่อน"
"จริงเหรอคะ"
"อืม"
ดวงตาคู่สวยเป็นประกายทันที
"หนูอยากกินชาบู!"
ซันเลิกคิ้ว
"เมื่อกี้บอกนิดหน่อย"
"ตอนนี้หิวมากแล้วค่ะ"
ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมา
"ไป"
ใบข้าวยิ้มกว้าง รีบเดินเคียงข้างเขาโดยไม่ทันสังเกตว่าซันค่อยๆชะลอฝีเท้าให้พอดีกับเธอเหมือนทุกครั้งและในจังหวะที่คนเดินสวนกันจำนวนมาก มือใหญ่ก็ยกขึ้นแตะเบาๆที่กลางหลังของใบข้าว คอยกันไม่ให้เธอชนกับผู้คนเป็นการดูแลที่แสนเป็นธรรมชาติจนหญิงสาวไม่ทันสังเกต แต่คนรอบข้างกลับมองออกอย่างชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้กำลังทะนุถนอมผู้หญิงข้างกายมากแค่ไหน
- Writer
- chap_listContents
- likeADD