Ateş, arabayı babamın evinin önünde sert bir frenle durdurdu. Yol boyunca o kadar derin bir sessizlik vardı ki, motorun sesi kulaklarımda uğulduyordu. İndiğimde kapımı bile açmadı; direksiyona sıkıca tutunmuş, karşıya bakıyordu. Sadece "Akşam üzerine doğru gelip alırım," dedi buz gibi bir sesle.
Kapı açıldığında tüm ailemi avluda gördüm. Annem, babam, abim ve abimin eşi olan Ateş’in kız kardeşi Berivan... Herkesin yüzünde kocaman bir tebessüm vardı. Arabadan indiğimi görünce annem kollarını açarak bana doğru koştu.
"Evin! Keça min, cana min!" (Evin! Kızım, canım!) diyerek beni bağrına bastı. Babama sarıldım, o ağır vakur duruşunun altında gözlerinin dolduğunu gördüm. Abime sıkıca sarıldım; o kaçışın, o bedelin yükü aramızda bir anlık bir sessizliğe sebep olsa da sevgi galip geldi. En s
