Güneş Mardin'in dar sokaklarını aydınlatırken, odanın içindeki hava dışarıdaki soğuk taşlardan daha sertti. Gece boyunca aynı yatakta, aramızda koca bir uçurum varmış gibi sırt sırta yatmıştık. Ateş’in düzenli ama ağır nefes alışlarını dinlemiş, onun o sıcaklığını hemen arkamda hissetmeme rağmen elimi uzatamamıştım.
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Ateş yataktan bir hışımla kalktı. Hiç bakmadan banyoya girdi, kısa süre sonra giyinmiş bir şekilde çıktı. Üzerindeki siyah gömleği ve ceketiyle her zamanki heybetli, ulaşılmaz "Ateş Ağa" olmuştu.
Ben yatakta doğrulup ona bakarken, o aynanın karşısında saatini takıyordu. Göz göze gelmemiz için bekledim ama o, sanki odada yokmuşum gibi davrandı. Bakışları benden başka her yerde dolaşıyordu.
"Ateş..." diye seslendim kısık bir sesle.
Düğmesi
