The SEDUCTION Of A Husband

ULAN

Arliyah Villareal

I STARTED WALKING upstairs, napapabaling ako sa aking likod ko kung nasaan nakasunod roon ang bagong may-ari ng mansyon. Naabutan ko itong pinasadahan ng hawak ang railings ng hagdan at tumingala sa ceiling kung nasaan ang malaking chandelier.

Ang Adam’s apple niya ay mas tanaw ko ngayon sa pagtingala nito. Maski ang panga niyang pakiramdam ko ay matigas kung hahaplusin.

“You can get some of your furniture in the house. Have you packed your valuable things that need to be taken out in the mansion?” kaswal niyang tanong habang nakasunod sa akin.

Nakarating kami sa pangalawang palapag ng bahay. Nauna siyang maglakad ng kaunti para suriin ang paligid. May iilang pintuan at hallway papunta sa master’s bedroom, malaki na ang bahay kahit hanggang dalawang palapag lang. Pero umabot ito ng tatlong palapag kung kaya sa sobrang laki ay natawag na nilang mansyon. And this one couldn’t just be called that way dahil lang sa malaki, kundi magarbo at mamahalin ang pagkakagawa. Kahit ang mga muwebles ay sinadyang ipagawa sa iba’t ibang bansa.

“Nasa stocked room ang ibang gamit. There are not much valuable things left, nabenta na ang ibang mamahaling bagay. Tanging mga portrait na lamang ng parents ko ang mayroon ako… at iba pang gamit na hindi ganun kamahal.”

He turned around to look at me. When our eyes met I automatically looked away and continued speaking.

“Expensive paintings and portraits were also sold for the payment of my father’s debt,” I added and my throat ran dry.

“What is on the third floor?”

“Dad’s office, library, stocked room, may guest room din doon. Do you want to see the balcony? Malaki ang balkonahe sa taas.” Nginitian ko siya pero tamad lang itong tumango.

“Where is the mater’s bedroom?” his gaze shifted as if looking for it. Hindi ko mapigilang simangutan ito, such a bossy guy! Kung kausapin ay tila walang interes, kung magtanong ay tila obligado ng mabilisang sagot.

“Go straight, you’ll see the master’s bedroom.” Tinuro ko sa kanya ang hallway na may beige carpet papunta sa nag-iisang pinto at kuwarto.

“Can you lead the way?”

Napanguso ako nung sulyapan niya ako. Tumango naman ako. I walked in front of him, leading him the way towards the room. Binuksan ko iyun at pumasok tsaka siya nilingon. He slowly closed the door of the room so my eyes grew a bit bigger.

“Sorry. Am I not supposed to do that?” he prompted and chuckled like I was looking funny at that moment. Binuksan niya ang pintuan kahit naroon pa rin ang ngisi sa labi.

Of course! You’re a stranger, I don’t know you. And you’re locking the door while we are both inside.

He inserted his both hands inside his pocket and walked around the room. Pinasadahan niya ng haplos ang kutson.

“Kasali ba ito sa kukunin mo?” hindi niya ako tinignan sa tanong niya at nasa kama lang ang atensyon.

“Of course, but I can sell that.”

“I’ll buy everything that is left in the house, kunin mo lang kung ano ang gusto mong dalhin. Ang mga iiwan mong gamit ay babayaran ko sa halagang nararapat para sayo.” He leaned on the bed and examined it. “Matibay ba ‘to?” umangat ang tingin niya sa akin.

“Oo naman!” I answered enthusiastically. Bibilhin niya ang mga ito, may pera na rin akong maitatabi kahit papaano.

Umayos siya ng tayo at napanguso.

“You sure it won’t break easily? What if I move rapidly, it won’t still break?” There is something on his sound that I cannot identify, hindi ko mawari kung nanghahamon, nanunudyo, o may iba pa.

“Ganun ka ba matulog? I don’t think that it will break easily if you’re just going to sleep in the bed.” Kinunutan ko siya ng nuo at napalunok. “Unless you do heavy exercises or stuff in your bed which will probably break it.” Sinundan ko iyun ng marahan na tawa.

He licked his lower lip and crossed his arms with a smirk on his lips. He turned around to examine the room.

“There are a lot of things you do in bed other than sleeping,” he mumbled and opened the glass sliding door. “Do you sleep here? Whose room is this?”

“My parents.”

“Where’s yours?” his jaw clenched and he swallowed hard.

Humarap siya sa akin at tinitigan ako sa mga mata. His eyes were captivating. If this man is not looking formal and respected, presenting himself telling me that he is a former apprentice of my father, pwedi kong isipin na interesado siya sa akin at may pag-asa kami. I groaned and bit my lower lip at those playful thoughts.

Feeling ka naman, Liyah. Older guys aren’t into young women like you!

“Why are you moaning?” he chuckled which made me flush. “I’m only asking your room to see it.” Mas umangat ang gilid ng labi nito kaya mas dumiin din ang kagat ko sa pang ibabang labi ko sa pagkakapahiya.

I’m not moaning. It was a groan sound. But never mind, no need to defend and argue with that.

Napalunok ako at kumurap sa tanong niya. I suddenly felt a bit unease on my spot as I lifted my palm to lead the way. Nauna siyang naglakad na tila isang hari at pag-aari lahat ng nakikita, naabot at natatapakan. This mansion is already his property.

Hinawakan ko ang hamba ng pintuan at nauna sa paglabas ng kuwarto. May kalayuan ang kuwarto ko sa master’s bedroom dahil sa hallway na dinadaanan. Ang noong nakasabit na mga mamahaling paintings ay ngayon wala na. The walls eventually looked dull and plain without anything on it.

​

“This is my room!” I show him inside. Malinis iyun dahil wala na ang mga gamit ko.

“Cute,” he commented after he noticed the baby pink theme blended with a beige color. Palihim ko siyang sinulyapan at ngayon ay nasa drawer na ang pag-abala niya sa sarili.

“This house is big for you. May pamilya kana ba?” I don’t want to keep on flushing from all his statements and comments knowing that this man might be married.

“Hindi pa. Wala pa,” mabilis niyang sagot at nagpatuloy sa paglalakad papasok sa walk-in-closet na wala ng laman pa. “I’m still pursuing her to marry me.”

I suddenly felt the heavy thing on my shoulder. Napanguso ako at naabutan niya iyun nang sulyapan ako kaya sa labi ko agad bumagsak ang tingin niya kaya mabilis at tumikhim.

“Ah… girlfriend,” I nodded like I understand it. Hindi siya nagsalita at nagpatuloy sa pagsuri ng silid. He is not single, understandable lalo na at may ipagmamalaki na siya. Para mabili itong mansion namin, paniguradong nabibilang siya sa mayamang angkan. And he is handsome. Sa ganyang edad ay hindi mawawalan ng nobya.

Pursuing the woman to marry him. Hmm… Ayaw ba nun na makasal sa kanya? O baka hindi pa handa? Sa bagay, hindi rin biro ang pagpapakasal.

NAGMAMADALI KONG hinila ang maleta ko at binitbit ang iilang bag. Abala na ngayon si Mr. Ciejo, the owner of the house, to arrange his things. May mga tauhan na roon na nag-aayos ng gamit niya. Napalunok ako at walang oras o espasyo para magdrama sa aking pag-iwan ng mansion.

“You sure you’re going to be fine? Just contact me if we need to settle the things inside the mansion and name your price.” Mula sa pagkakabulsa ng dalawang palad niya ay gamit ng kanang kamay ay inabot sa akin ang maliit na card kung saan ko siya pweding makontak. “We can talk here, para hindi na tayo mahirapan pang magkita. You know the address house, it will be accessible for you to come here.”

Tumango ako at pilit na ngumiti sa kanya. I was about to say goodbye but he was called by the men arranging some of his things. Hindi ganun kadami, ngunit marami siyang gamit na mukhang para sa opisina.

“Una na ho ako, pakisabi na lang kay Mr. Ciejo na umalis na ako,” paalam ko sa Ginang at hinila ang maleta ko palabras ng mansion.

Dahil kumakalam ang sikmura ko at naglilikha na ng ingay ang aking tiyan ay dumiretso ako sa pinakamalapit na restaurant. May perang binigay si Mr. Ciejo para sa iilang gamit, ngunit pag-uusapan pa namin ito sa susunod na pagkikita.

It was expensive, but I didn’t know where to find the cheapest place to eat. Kung kaya ay kahit wala na akong pera ay gumastos pa rin ako ng malaking halaga para sa pagkain ko.

HAPON NA NUNG matapos akong kumain. Dumungaw ako sa labas at nakita ko ang makulimlim na kalangitan. Ang ihip ng hangin ay nagbibigay dahilan para ang mga tuyong dahon mula sa puno ay unti-unting sumasabay sa ihip ng hangin hanggang sa mahulog sa lupa.

Halos tatlong oras din ako sa restaurant. Sinadya kong bagalan ang pagkain ko rito para may matutuluyan bago magbook ng kuwarto sa hotel, sayang ang oras kung didiretso ako roon. Lalo na at oras ang babayaran ko.

When I went out and started walking on the road. The thunderstruck and made a loud noise, I jumped from shock and gasped in fear. Napahawak ako sa dibdib ko at huminga ng malalim. Mas binilisan ko ang paglalakad, this is a private place. I have to go out on the main road to find a taxi or transpo where I can ride on. Dahil ang mga sasakyan dito ay pribado, halos lahat ng nandito ay may sariling sasakyan nila.

“Oh no…” I mumbled like ready to cry when the rain started pouring from the sky. Natuliro ako kung saan pupunta para makasilong. Nakikisabay sa lungkot ko ang panahon. Sa sobrang pagkataranta ay dinala na lamang ako ng paa ko pabalik ng mansion.

Sa gitna ng problema na hindi inaasahan. Ang mga paa mo na ang magbabalik sa iyo sa tahanan at kinasanayan mong lugar. Kahit hindi na maaari. The only home I have… belongs to somebody else. At hindi ko alam kung saan ako pupunta maliban sa mansion.

“Mr. Ciejo! Mr. Ciejo!” sigaw ko sa kalagitnaan ng malakas na ulan. Tumatalon pa ako sa malaking gate para matignan ang bintana kung may bakas ba roon na naririnig ako sa loob. “Mr. Sandro Dy Ciejo!”

My plan is to book a hotel, pero dahil sa hindi inaasahan na pagbagsak at malakas na ulan ay ang mansion lamang ang pinakamalapit sa akin ngayon na puweding masilungan.

Nanginginig ang labi ko sa lamig. Paniguradong basa na ang laman ng gamit ko sa loob. These are not waterproof. Maybe my luxury bag where my phone and wallet is. I’m not sure on my language. Tumingkayad ako at nabuhayan nung makita na bumukas ang malaking entrada ng pintuan.

Lumiwanag ang mukha ko nang marinig ang tunog ng gate para sa tao. Sa malaking gate namin ay mayroon entrada para sa sasakyan gayundin para sa mga tao. At ang pagbukas sa sasakyan ay de remote control.

“Mr. Ciejo…” lumiit ang boses ko. Nanginginig ang labi. Yakap-yakap ang sarili. I can taste the coldness of the rain and breeze from my lips. Ang balahibo ko ay tumataas na sa lamig.

“What the f**k?” he muttered while holding the umbrella. His jaw dropped and automatically pulled me closer to him, para makasakob sa payong niya kahit basa na rin naman ako. Kunot ang nuo ng pinasadahan ang gamit ko. He wasn’t wearing anything, hindi na nakapagbihis sa pagmamadaling lumabas sa sigaw ko kanina pa. “What the f**k are you doing here?!” hindi makapaniwala niyang tanong.

My arms were on my chest as I lifted my head at him. I am shivering from coldness. At sa pagkakataong ito ay kahiya hiya ang aking sitwasyon, lalo na ang itsura ko. I felt his palm behind me. Sa lamig ko ay hindi ko na napigilang dumikit sa kanyang katawan sa paghahanap ng init. Especially that he is half naked, pero mukhang hindi siya natatablahan ng lamig kahit walang suot pang itaas.

Naramdaman ko ang pag-angat ng palad niya mula sa likod ko papunta sa aking braso. Humaplos doon ang mainit niyang palad. I suddenly feel that his touch were illegal, wrong and inappropriate. For someone who already have a girlfriend. Hindi rin, nauna kong ginawa ang paglapit ng katawan ko sa dibdib niya. Wala akong ibang intension kundi ang humihingi ng tulong at matutuluyan pansamantala.

Sinubukan kong lumayo at humakbang paatras. Pero pinigilan niya ako sa pagbabalik ng palad sa aking likod. Napalunok nang pumungay ang titig niya.

“Let’s get you inside, Liyah…” he whispered and took my laggage. Hawak ang payong at hila-hila ang maleta ko. Ang bag ko naman ay nasa handle ng maleta kung kaya wala akong bitbit. Tanging ginawa ko ay yakapin ang sarili sa panginginig.

Nakakahiya ang ginawa mo, Liyah! Nakakahiya ang ayos mo ngayon!