Arliyah Villareal Ciejo
GABI NA NUNG makauwi ako at pagbukas ko ng pintuan sa sala ay naabutan ko roon si Sandro na nakahilig sa couch, his arms are resting on the back of the chair, extending both arms. Bukas ang buttones ng polo at ang necktie na suot ay nasa tabi ng upuan nito.
Ang ulo niya na nakahilig sa couch ay napabaling sa akin sa pagdating ko.
“Tapos na ang project niyo?” malamig niyang tanong at tumayo.
“Ta-tapos na. Pasensya na at ginabi ako—”
“Who was with you again?” he straightened up and crossed his arms. “Vien, Enzo, and Jacob?”
Taka akong tumango at kumunot ang nuo.
“Well I saw your friend Jacob. We bumped into each other in the same fine dining restaurant. With our families, Liyah.” Mabibigat na hakbang niya akong nilapitan at bigla akong nanigas sa kinatatay
