Nigel’s POV
The first time I saw Samirah, I thought I saw myself in her. She was struggling to get the folder that the bullies were passing on. Parang ako lang noong bata, ang kaibahan lang ay bag ko ang pinagpapasa-pasahan noon. But the rest ay similar sa naging sitwasyon ko, the place, uniform, and even her expression like she was controlling herself from crying.
“Ganito na ba talaga mga elementary ngayon? Mga bakla ba kayo at nangbu-bully kayo ng babae?” nakangising tanong ko nang hatakin ko ang tainga ng isa sa mga batang lalake. Late na ako sa meeting nila Tristan but I can’t turn a blind eye, in the endㅡtinulungan ko pa rin ang batang babae.
“What do you mean it’s okay? Bullying isn’t okay.” sabi ko matapos ko siyang kausapin kung lagi bang nangyayari sa kanya ginagawa ng mga lala
