ผมร้องไห้ออกไปตอนไหนไม่รู้เเต่ที่รู้เเน่ๆคือผมเจ็บเจ็บมากเจ็บจนร้องไห้ออกมาเขาดุเกินไปผมไม่เคยเห็นเขาดุเเบบนี้มาก่อนผมรู้ว่าเขาเป็นคนใจร้อนเเละขี้หวงเเต่ไม่รู้ว่าเขาจะขี้หวงขี้หึงจนทำผมเจ็บตัวขนาดนี้
ผมกอดคนตัวสูงร้องไห้ออกมาเจ็บไปทั้งร่างกายขาไม่มีเเรงเลยสักนิดนั่งพับลงกับพื้นเเถมตามเรียวขายังเปื้อนน้ำกามเต็มไปหมดเป็นภาพที่ทนดูเเทบไม่ได้เลยสักนิดเจ็บปากเจ็บตาไปหมดไหนจะเเสบบริเวณหน้าอกเพราะถูกกัดถูกดูดไม่กล้ามองเลยด้วยซ้ำว่าสภาพตัวเองตอนนี้ยังเป็นคนอยู่ไหม
ถามว่าดีใจไหมที่เขากล้าพูดว่าเขาหึงเขาหวงผมใครบ้างจะไม่ดีใจล่ะครับคนที่รักมากเขายังรักเราอยู่ ผมดีใจจนพูดไม่ออกเผลอเเอบคิดว่าตัวเองกำลังฝันไปด้วยซ้ำพอดูดีๆเเล้วผมช้ำขนาดนี้คงไม่ฝันเเล้วล่ะครับ เวลาผมเจ็บมากๆหรือไม่สบายผมจะกลายเป็นคนที่งอเเงงี่เง่าขึ้นมาทันที ซึ่งผมไม่ชอบตัวเองในตอนนี้เลย
“ฮือออเอินเจ็บ เจ็บมากๆ” ผมร้องไห้ออกมาในขณะที
