09 มายารัก

3825 Words

อ่ะอึ้งไปสิเมียกูมันจะอึ้งอะไรขนาดนั้น พอใจร้ายใส่ก็ร้องไห้พอทำไม่ดีใส่หน่อยก็นอยด์เเล้วทีงี้เป็นไงพอพูดความจริงหน่อยทำเป็นอึ้งอารมณ์ไหนของมนุษย์เมียวะ ผมยืนมองคนตัวเล็กที่ยืนกัดปากกระชับเสื้อคลุมไว้จนเเน่นคิดว่ามันปิดมิดหรือไงกางเกงก็รัดขนาดนี้ ใส่เเบบนี้ต่อไปเเม่งก็ไม่ต้องใส่อะไรมาหรอกเเม่งเอ้ยจะบ้าตายอย่าให้ถึงบ้านนะกูจะจับถอดให้หมดเเล้วโยนทิ้งเลยคอยดู กล้าใส่ออกมาได้ไงผัวไม่หวงมากมั้งห่าเอ้ยเเค่เดินเข้ามาคนก็มองกันเต็มเเล้วมั้งเเล้วเเบบนี้กูจะควักลูกตาใครให้ไหววะคนมองเมียกูเยอะขนาดนี้ “นะนี่เอินไม่ได้ฝันไปใช่ไหม” คนตัวเล็กพูดเสียงสั่นกัดปากตัวเองเเน่น เฮ้อเมียผมนี่บทจะโง่ก็โง่จริงจัง ผมหันกลับไปเตะหน้าท้องผู้ชายคนเดิมที่นอนอยู่อีกครั้ง พลั๊กก!! “พี่คาร์ล!!” คนตัวเล็กเรียกด้วยความตกใจ “เจ็บไหม?” “อึกกเจ็บสิวะ!!” ผู้ชายคนนั้นตอบด้วยทั้งๆที่เลือดกลบปาก “งั้นเมียกูก็ไม่ได้ฝันไป” ผมหันกลับมามองน้องต่อคนตัวเล็กดูตกใจนิดหน่อยกับสิ่งที่ผมทำ “ทำไมทำแบบนี้ล่ะครับ?” “ทำให้รู้ไงว่าไม่ได้ฝัน” “ทำไมไม่บอกเอินดีๆล่ะครับ ทำไมต้องทำเเบบนี้ด้วย” “ห่วงมันหรือไง?” ผมชักจะโมโหขึ้นมาอีกเเล้วนะทำไมกับคนอื่นมันทำไมต้องปกป้องนักผัวอยู่นี่ทั้งคนเเม่งเอ้ย “เอินจะห่วงทำไมไม่ได้รู้จักเขาสักหน่อย เเค่ไม่อยากให้พี่เอาอารมณ์ไปลงกับคนอื่น” คนตัวเล็กตอบด้วยเสียงจริงจัง “เเล้วถ้าไม่ให้พี่ลงกับมันเเล้วจะให้ไปลงกับใคร?” “....” “เอิน?” “พี่คาร์ล..” น้องเรียกผมเสียงเบา “หรือจะให้พี่ลงกับคนไหนชี้เลยสิ พี่ก็ไม่อยากให้เอินเจ็บตัวเหมือนกัน” ผมพูดออกไปพร้อมกับจ้องหน้าน้อง “....” “ไม่เลือก? ให้พี่เลือกเองเอาไหม คนนี้เป็นไงสาวชุดดำหรือสาวชุดเเดง?” ผมพูดพร้อมกับใช้นิ้วชี้ไปยังสาวชุดดำที่มองมาทางผมเเละสาวชุดเเดงที่ยิ้มให้ผมอยู่ “มะไม่เอา อย่านะพี่คาร์ล” น้องพูดออกมาเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง “ทำไม หวง?” ผมถามน้องกลับน้องพยักหน้าเบาๆพร้อมกับกัดปากตัวเองเเน่นกลั้นน้ำตา “อือ” “คิดว่าหวงเป็นคนเดียวหรือไง คิดว่าพี่ไม่หวงบ้างหรือไงอย่าพูดอย่าใจดีกับคนอื่นถ้าไม่ใช่พี่ อย่าทำเเบบนี้อีกอย่าเเต่งตัวเเบบนี้อีก อย่าให้ใครเข้าใกล้เอินอีก เพราะทั้งตัวเอินเป็นของพี่อย่าให้ใครมาเเตะเด็ดขาด ถ้าพี่เห็นเมื่อไหร่มันได้ตายเเน่” ผมพูดออกไปเสียงเข้มพร้อมกับจ้องหน้าน้อง “ไม่เอาเเล้วไม่ทำเเล้ว พี่คาร์ลไม่ไปได้ไหมรักเอินคนเดียวนะ หวงเอินคนเดียวนะ เอินยอมเเล้วพี่คาร์ลทำเอินเลยพี่จะทำอะไรกับเอินก็ได้อย่ามีใครที่ไม่ใช่เอินได้ไหม ฮืออ” คนตัวเล็กพูดพร้อมกับร้องไห้ออกมา “หยุดร้องเอิน” “ไม่ไปได้ไหมอ่ะ อึก!” “ไม่ได้ไปไหนมาตามเมียกลับบ้านเนี่ย จะให้ไปไหนอีก” ผมถอนหายใจพูดออกมา “งะงั้นเรากลับบ้านกันนะ นะพี่คาร์ลเอินอยากกลับเเล้ว” น้องพูดพร้อมกับเดินมากอดเเขนผมเเน่นพอได้ใจเเล้วกล้าเเตะกล้าทำเลยนะ “กลับเเน่เพราะมีเรื่องต้องเคลียร์อีกเยอะ” ผมพูดออกไปก่อนจะจูงมือน้องเดินออกมาเเต่ก็มีเสียงเพื่อนสนิทดังขึ้นก่อน “มึงห้ามทำอะไรน้องนะไคท์!!” “หุบปากไป กับมึงกูจะคิดบัญชีให้หนักเลย” ผมชี้หน้าพร้อมกับพูดเสียงเข้มมันรีบหุบปากทันที บอกเลยว่าอารมณ์ผมไม่คงที่ตอนนี้ผมยังโมโหอยู่ยิ่งหันไปมองคนข้างๆก็ยิ่งโมโหอยากจับให้ถอดเสื้อผ้าออกไม่ให้เหลือสักชิ้นเห็นเเล้วหงุดหงิดชิบหาย ผมรู้เเหละว่าตอนนี้ผมอารมณ์ร้อนเเละผมกำลังขับรถเร็วซึ่งน้องเป็นคนที่กลัวการขับรถเร็วมากอาจจะเพราะเห็นผมอารมณ์ไม่ดีเลยไม่กล้าทักท้วงเเต่หน้าเเม่งซีดไปหมดเเล้ว ร้องไห้เก่งด้วยนะเเม่งตัวเเค่นี้ “พี่คาร์ลขับช้ากว่านี้ได้ไหม” น้องพูดออกมาเสียงเบาเพราะกลัวผมดุ “ทำไม?” “เอินกลัว” “ตอนมายังไม่เห็นจะกลัว” ผมถามกลับไปเสียงเข้มน้องกัดปากเเน่น “...” “เอินตอบ” “พูดดีๆกับเอินไม่ได้เลยเหรอ” “เเล้วที่ทำอยู่มันสมควรพูดดีด้วยไหม?” ผมเป็นคนมีเหตุผลไม่ใช่อะไรก็ใช้เเต่อารมณ์ผมอารมณ์ร้อนก็จริงเเต่น้องเเม่งก็ทำไม่ถูกที่หนีออกมาไม่บอกเเบบนี้ “ก็เอินอยากให้พี่คาร์ลหวงเอินบ้าง” “เเล้วอย่ามาโวยวายก็เเล้วกัน รู้ใช่ไหมว่าถ้าพี่ได้หวงเเล้วจะเป็นยังไง?” “พี่คาร์ล” น้องพูดเสียงสั่น “ไม่ต้องเเอบทำหรอกต่อไปเดี๋ยวจัดให้เอง” ผมพูดเเค่นั้นก่อนจะเร่งเครื่องพุ่งทะยานบนท้องถนนอย่างรวดเร็ว ผมจอดรถไว้ที่เดิมก่อนจะลากคนตัวเล็กขึ้นห้องเพราะผมทนไม่ไหวกับไอ้ชุดนี้จริงๆไหนจะกลิ่นที่ไม่ใช่ของผมติดมาด้วยผมยิ่งไม่ชอบ “พี่คาร์ลช้าหน่อยเอินเดินไม่ทัน” น้องบอกออกมาเมื่อผมลากน้องขึ้นบ้านโดยไม่สนอีกคนจะตามทันไหม “เย็นไม่ไหว” ผมเปิดห้องก่อนจะลากน้องเข้ามาให้ห้องน้ำน้องดูงงนิดหน่อยก่อนจะพูดออกมา “พี่คาร์ล” “อย่าเรียกเยอะเอิน มือข้างไหนที่ชนเเก้วกับมัน?” ผมถามออกไปด้วยใบหน้าติดดุ “ข้างขวา” น้องพูดเเค่นั้นผมลากตัวน้องมาที่อ่างล้างมือก่อนจะเปิดน้ำใส่มือเล็กพร้อมกับถูเเรงๆจนคนตัวเล็กโวยวายออกมาด้วยความเจ็บ “พี่คาร์ลเอินเจ็บนะเบาหน่อยได้ไหม” “เงียบสักทีเอิน” ผมพูดออกไปเสียงเข้มคนตัวเล็กหุบปากทันทีพร้อมกับทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ “พอเเล้วเอินเจ็บ มือเอินจะเปื่อยหมดเเล้ว” น้องพูดออกมาเสียงสั่น “ชอบไหม?” “ไม่ชอบเลย” น้องส่ายหน้าไปมา “ไม่ชอบก็อย่าทำอีก อย่าให้มีเเบบนี้อีกเด็ดขาด” ผมสั่งเสียงเรียบก่อนจะลากน้องมาเช็ดมือเเล้วพาออกมาข้างนอก “มือเอินเเดงไปหมดเเล้ว” น้องยกมือตัวเองขึ้นมาดู น้อยไปด้วยซ้ำเเม่งเอ้ยอยากเอาเเอลกอฮอล์มาล้างชิบหาย “ถอดเสื้อผ้าออก” “ห๊ะ? พี่คาร์ลเดี๋ยว..” “ถอดออกเดี๋ยวนี้ กองมันลงตรงพื้นนี่เเหละ” ผมสั่งพร้อมกับชี้ไปที่พื้น “งั้นเอินขอไปเปลี่ยนในห้องน้ำ” “ถอดออกมาเอินอย่าให้พูดซ้ำ ถอดออกมาเดี๋ยวนี้ตรงนี้” ผมพูดเน้นย้ำทีละคำพร้อมกับมองหน้าน้อง “ไม่เอาพี่คาร์ลเอินไม่กล้า” น้องพูดออกมาเบาๆพร้อมกับก้มหน้า “ใส่ยังกล้า ถอดต่อหน้าผัวทำไมจะไม่กล้า ถอดออกมาเอิน” ผมกอดอกพูด เเม่งเอ้ยตอนใส่ไม่คิดทีตอนเเก้ผ้าต่อหน้าผัวทำมาอายเห็นจนไม่รู้จะเห็นอะไรเเล้วจะอายอะไรนักหนา น้องเม้มปากเเน่นก่อนจะค่อยถอดชุดที่น่าหงุดหงิดออกมากองกับพื้น ผมใช้เท้าเขี่ยมันมาใกล้ผมทันที “พี่คาร์ลทำอะไร” “อย่าใส่อีกเข้าใจไหม เคยห้ามเเล้วใช่ไหมชุดเเบบนี้!” ผมพูดพร้อมกับใช้เท้าขยี้เสื้อผ้าราคาเเพงไปมา “พี่คาร์ลมันเเพงมากนะ อย่าทำเเบบนั้น!” “เเพงเเล้วทำมาได้เเค่นี้ก็อย่าซื้อใส่เปลืองเงิน!” ผมพูดพร้อมกับใช้เท้าขยี้ไม่หยุด “พอเเล้วพี่คาร์ลเอินขอ” น้องพูดออกมาเสียงสั่นเพราะคงรู้สึกเสียดาย “ไม่ต้องขอเดี๋ยวได้เเน่ ตอนนี้ขอจัดการชุดเฮงซวยนี่ก่อน” ผมพูดพร้อมกับขยี้ไปมาผมเขี่ยมันไปที่ระเบียงก่อนจะโยนออกไปนอกระเบียง พร้อมกับโทรสั่งยุทธ์ “เอาชุดที่ฉันโยนทิ้งไปเผาให้หมด อย่าให้ฉันเห็นเเม้เเต่ซาก” ผมสั่งออกไปเสียงเรียบก่อนหันไปมองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นเพราะไม่คิดว่าผมจะใจร้ายขนาดนี้ กายเล็กเปลื่อยเปล่าตัวขาวตามตัวมีทั้งรอยกัดรอยดูดเต็มไปหมดคนตัวเล็กยืนตัวสั่นตามองผมอย่างสั่นไหว “ไม่อยากเห็นพี่เป็นเเบบนี้ก็อยากให้มันมีอีก” ผมบอกออกไปเสียงเรียบก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเดินเข้าไปใกล้คนตัวเล็กช้าๆคนตัวเล็กตัวสั่นจนถอยหลังหนี “พะพี่คาร์ล” “ต่อไปก็เอิน จะให้พี่ทำยังไงกับเราดีคะ?” ผมพูดออกไปพร้อมกับถอดเสื้อออกเเล้วโยนลงบนพื้น “พะพี่คาร์ลเอินกลัว” น้องพูดเสียงสั่น “กลัวอะไรคะ?” ผมขมวดคิ้วถามพร้อมกับจ้องหน้าคนตัวเล็ก “อะเอินกลัวเจ็บ” “มันมีครั้งไหนที่เอินไม่เจ็บด้วยเหรอ?” คนตัวเล็กถอยหลังจนล้มลงกับเตียงผมรีบคร่อมตัวขึ้นทับทันที เเขนเเกร่งเท้าไว้กับเตียงกั้นไม่ให้คนตัวเล็กหนีทั้งสองข้าง “พี่คาร์ล อย่าดุมากได้ไหมเอินกลัว” “เเบบไหนที่ดุ บอกพี่มาสิคะ?” ผมจ้องหน้าคนตัวเล็กน้องกัดปากเเน่นก่อนจะพูดออกมา “พี่คาร์ลชอบทำเอินเเรง เอินเจ็บมากพี่เบาหน่อยได้ไหมมันเจ็บอ่ะ” น้องพูดออกมาเบาๆพร้อมกับใบหน้าที่เเดง ชิบหายเเบบนี้กูจะรักยังไงให้ไม่เจ็บวะ “วันนี้เอินต่อรองพี่ได้ด้วยเหรอ?” “กะก็เอินรู้ไงว่าเอินผิดเลยอยากให้ อะเอ่อพี่ช่วยเบากับเอินหน่อย เอินยังเจ็บไม่หายเลย ฮืออย่าให้เอินพูดได้ไหม” ไอ้สัดเอ้ยอยากขย้ำชิบหาย “รู้ไหมว่าถ้าโกรธจะดุเเค่ไหน” น้องส่ายหน้าไปมาเพราะผมไม่เคยโกรธน้องเเบบนี้มาก่อนไง ผมทำเเรงทุกครั้งก็จริงเเต่ถ้าครั้งไหนที่ผมบอกเอาจริงนั้นเเหละจำจนตาย “ไม่รู้” “ก็จะทำให้รู้ต่อไปจะได้ไม่ทำอีก” “พี่อื้อออ” คนตัวสูงกดจูบดูดดึงปากเล็กเเรงๆริมฝีปากหนาบดขยี้ดูดกัดปากเล็กเเน่นคนตัวเล็กดิ้นเบาๆเมื่อรู้สึกเจ็บเพราะฟันคมกัดลงตรงปากเล็กเเรงๆจนเลือดซิบพร้อมกับใช่ริมฝีปากดูดดึงอีกครั้งเเรงๆจนได้กลิ่นคาวคลุ้งของเลือด ปลายลิ้นหนาลากผ่านมายังปลายคางกดจูบเบาๆก่อนจะไล่ลงมาช่วงต้นคอฟันคมกัดลงซอกคอขาวเเรงๆจนคนตัวเล็กสะดุ้งจิกเเขนเเกร่งเเน่นปากหนาดูดดึงขบกัดเเรงๆจนเกิดรอยช้ำม่วง “อึกก!เจ็บบ!อื้อออ” คนตัวเล็กร้องครางออกมาด้วยความเจ็บมือใหญ่บีบเอวคอดเล็กไว้เเน่นพร้อมกับบีบเเรงๆฟันคมกัดลงมาเรื่อยๆก่อนจะตวัดปลายลิ้นหนาดูดดึงยอดอกสีชมพูใช้ฟันครูดกัดเเรงๆจนคนตัวเล็กสะดุ้งร้องครางออกมา “อึกกก!ไม่เอาอย่าเเกล้งอื้ออ!!” ใบหน้าสวยส่ายหน้าไปมาเมื่อคนตัวสูงทั้งดูดทั้งดึงขบกัดจนเเสบไปหมดหน้าอกบางเเดงเพราะรอยกัดรอยดูดมือใหญ่คว้าถอดเข็มขัดออกมาคนตัวเล็กเบิกตากว้างสะดุ้งทันที “อื้ออพี่คาร์ลไม่เอา อื้ออ” “ชู่ว์” คนตัวสูงบอกให้คนตัวเล็กเงียบก่อนจะพลิกตัวคนตัวเล็กนอนคว่ำยกสะโพกขาวให้ลอยขึ้นมาริมฝีปากหนากดจูบตามต้นคอขาวลากผ่านสันหลังบางริมฝีปากดูดเม้มทำรอยจนทั่วร่างคนตัวเล็กตัวสั่น มือใหญ่จับเข็มขัดเเน่นก่อนที่จะฟาดลงบนก้นขาว เพี๊ยะ!! “อึกกอื้ออเจ็บบ!!” คนตัวเล็กเชิดหน้าร้องเพราะความเจ็บมือเล็กขยุ้มผ้าไว้เเน่น “ชู่ววไม่เสียงดังนะคะ” คนตัวสูงก้มลงกระซิบเบาๆพร้อมใช้ฝ่ามือขย้ำก้นขาวไปมา “อื้ออออึกพี่คาร์ล” คนตัวเล็กเรียกเสียงสั่น “ของพี่ทั้งตัวเอินมันเป็นของพี่” คนตัวสูงพูดเเต่นั้นก่อนจะฟาดลงก้นขาวอีกครั้ง เพี๊ยะ!! “อึกกก!อืออพี่คาร์ลพะพอเอินเจ็บ อื้อออย่าา” คนตัวเล็กร้องเสียงหลงเมื่อฝ่ามือใหญ่บีบขย้ำก้นขาวเเรงๆพร้อมกับปลายนิ้วโป้งที่ถูขยี้ลงบนช่องทางสีสวยไปมา “อื้อออออย่าไม่เอาลามกเกินอื้ออออึก!” คนตัวสูงกดนิ้วขยี้ลงบนช่องทางเร็วๆก่อนจะสอดนิ้วทั้งสองเข้าไปในช่องทางอย่างรวดเร็วคนตัวเล็กสะดุ้งร้องออกมาเสียงหลง นิ้วเเกร่งขยับเข้าออกเเรงๆคนตัวเล็กร้องครางจนขาสั่นคนตัวสูงขยับนิ้วเข้าสุดออกสุดพร้อมกับรัวนิ้วใส่เร็วๆ “อะอื้อออๆๆอ๊ะไม่เอาพี่คาร์ลเอินไม่ไหวอื้ออ” คนตัวเล็กเกร็งตัวจิกหมอนฟุบหน้าร้องกับหมอนไปมาคนตัวสูงงอนิ้วเล็กน้อยก่อนจะขยับเข้าออกอย่างเร็วๆจนคนตัวเล็กกระตุกปลดปล่อยออกมาเพียงเพราะนิ้วเเค่นั้น “อื้อออไม่เอาเเล้วเอินไม่ไหว” คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาก่อนจะโดนพลิกตัวให้นอนหงายใบหน้าเเดงก่ำไปหมดตามอกที่เต็มไปด้วยรอยดูดหางตามีคราบน้ำตาติดนิดหน่อย คนตัวสูงยืดตัวขึ้นก่อนจะถอดกางเกงออกเผยให้เห็นเเก่นกายอันใหญ่ที่ผงาดขึ้นมาคนตัวเล็กอ้าปากค้างส่ายหน้าไปมา ปลายนิ้วเเกร่งป้ายเอาน้ำรักของอีกคนถูไถเเก่นกายตัวเองก่อนจะรูดขึ้นลงไปมา “ซี๊ดด” คนตัวเล็กกัดปากเเน่นขาเล็กเริ่มหนีบเข้าหากันเเต่ก็โดนมือใหญ่จับขาเเหกกว้างอีกครั้งคนตัวสูงรูดรั้งเเก่นกายขึ้นลงสองสามทีก่อนจะยกขาเรียวขึ้นสูงเผยให้เห็นช่องทางมือใหญ่จับเเก่นกายตบเข้าที่ช่องทางเบาๆก่อนจะถูปลายหัวลงช่องทางไปมาคนตัวเล็กกัดปากเเน่น “อื้อออพี่ไม่เอาอ๊ะ ลามกเกินไปเเล้วอื้ออ” คนตัวสูงสอดเเก่นกายเข้าไปที่ระหว่างขาเล็กก่อนจะหนีบขาเล็กเข้าหากันก่อนจะขยับเเก่นกายเข้าออกไปมาตรงซอกขาขาว คนตัวเล็กกัดปากหนาเเดงไปหมดเพราะการกระทำของคนตัวสูงลามกมันลามกเกินไป คนตัวสูงเชิดหน้าครางต่ำเบาๆก่อนจะขยับเเก่นเข้าออกเร็วๆ “อ๊ะๆๆอื้อออไม่เอาเเบบนี้ อื้อออ!!” คนตัวเล็กตกใจอ้าปากค้างเมื่อคนตัวสูงจับนอนตะเเคงยกขาเรียวขึ้นก่อนจะกระเเทกเเก่นกายเข้ามาจนสุดไม่มีการเเช่ให้ปรับตัวเลยสักนิดคนตัวสูงกดเเก่่นกายลงเน้นๆกดย้ำลงลึกๆก่อนจะซอยกระเเทกเข้าออกอย่างเเรง “อ๊ะๆๆอื้ออไม่อึก! จุกเอินจุกเบาหน่อย อึกอื้ออ!” คนตัวเล็กร้องลั่นห้องเมื่อเเก่นกายใหญ่กระเเทกรัวเข้ามาเเทบหายใจไม่ทันทั้งจุกทั้งเสียว คนตัวสูงยกขาเล็กขึ้นก่อนจะหยัดสะโพกรัวกระเเทกเเรงขึ้นเรื่อยๆ คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาครางไม่เป็นศัพท์ เพี๊ยะ!! “อ๊ะๆๆเบาอื้ออเจ็บบ พะพอออึกพี่อึกอื้ออ” เสียงครางลั่นห้องเมื่อฝ่ามือใหญ่ตีลงบนต้นขาขาวเเรงๆพร้อมกับรัวช่วงล่างใส่ถี่ๆคนตัวสูงถอดเเก่นกายออกก่อนจะกดเน้นย้ำลงไปใหม่อีกครั้งเเล้วกระเเทกรัวเข้าออกเเรงๆ ดวงตาเล็กเบิกกว้างเพราะความจุก “อื้ออพะพอออ๊ะๆๆพี่เอินเจ็บบอ๊ะ!” มือเล็กรีบเอี่ยวไปด้านหลังดันหน้าท้องเเกร่งไว้เเต่ไม่เป็นผลเมื่อคนตัวสูงกระเเทกเเก่นกายรัวใส่ไม่ยั้ง คนตัวเล็กถูกพลิกตัวขึ้นตัวขึ้นนอนหงายทั้งๆที่เเก่นกายยังเชื่อมกับช่องทางอยู่ มือเเกร่งถ่างขาเล็กออกกว้างก่อนจะกดเเก่นกายลงลึกๆเน้นๆเเล้วกระเเทกรัวใส่อีกครั้ง “อ๊ะๆๆอื้ออไม่ไหวจุกอึกก! เอินไม่ไหวฮือออพี่เอินไม่ไหวอึก!” คนตัวเล็กร้องไห้ออกมาลั่นห้องหัวเล็กสั่นคลอนไปด้วยเเรงกระเเทรกปากเล็กร้องครางไม่หยุดมือเรียวดันหน้าท้องเเกร่งไว้เบาๆก่อนที่จะร้องครางออกมาบนน้ำตาที่ไหลอาบเเก้มคนตัวเล็กส่ายหน้ารัวๆตัวเกร็งกระตุกจนปล่อยออกมาเป็นครั้งที่สอง “อื้อออฮืออพี่คาร์ลฮืออเอินไม่ไหว อึกพอนะพอ เจ็บบฮืออ” คนตัวเล็กหอบหายใจหนักๆก่อนจะจิกลงบนเเขนเเกร่งเเน่นเมื่อคนตัวสูงไม่มีท่าทีจะหยุดมือใหญ่บีบลงบนขาเล็กเเรงๆจนเป็นรอยนิ้วมือสัสเอ้ยอยากหยุดชิบหายเเต่หยุดไม่ได้ดูสภาพเเม่งเหอะร้องขนาดนี้ทำให้กูมีอารมณ์กูละเชื่อเลยว่าเเม่งต้องหลงขนาดไหนวะถึงได้ทำยับขนาดนี้ “อืออพะพอเอินเจ็บเเล้วอื้อออ๊ะไม่!ไม่ไปพี่คาร์ลอื้ออ” คนตัวเล็กร้องขึ้นมาเมื่อถูกอุ้มเดินไปที่ระเบียงคนตัวสูงเปิดม่านออกเผยให้เห็นดวงดาวที่สาดส่องเข้ามาคนตัวเล็กส่ายหน้าไปมากอดคอคนตัวสูงเเน่นไม่กล้าหันไปมองข้างนอก “อึกก!อืื้อไม่เอาอื้ออย่าไม่เอาเเบบนี้พี่คาร์ลอ๊ะๆๆ” คนตัวเล็กร้องออกมาอีกครั้งเมื่อคนตัวสูงกระเเทกเเก่นกายขึ้นสวนเสยเเก่นกายใส่เเรงๆมือเล็กจิกลงบนไหล่เเกร่งคนตัวสูงรัวกระเเทกใส่จนคนตัวเล็กจุกไปหมด “อึกก!อื้ออเบาจุกอืออเบาพี่คาร์ลเอินจุกอ่ะฮืออออเจ็บเเล้วเอินเจ็บไม่เอาไม่อย่าทำเเบบนี้!” คนตัวเล็กร้องออกมาเมื่อผมวางคนตัวเล็กลงกับพื้นพร้อมกับหมุนคนตัวเล็กให้หันหน้าไปที่ระเบียงใบหน้าสวยส่ายหน้าไปมายืนขาสั่นพับๆ มือเล็กค้ำกระจกใสไว้อีกมือจับผ้าม่านขึ้นมาปิดหน้าไว้ คนตัวสูงเเหกขาเล็กออกกว้างอีกครั้งก่อนจะกระเเทกเเก่นกายลงเเรงๆอีกครั้งกดเน้นย้ำลงลึกๆก่อนจะเสยขึ้นลงไปมาหมุนควงจนพอใจเเล้วกระเเทกเข้าออกเเรงๆเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ “อื้อออ๊ะๆๆจุกฮืออไม่ไหวเเล้วฮืออ!อ๊ะะพะพอนะเอินเจ็บอื้ออ” คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาขาสั่นจนเเทบทรงตัวไม่อยู่ “ให้จำเอาไว้นะเอินว่าครั้งต่อไปจะไม่ใช่เเค่นี้” ผมพูดเสียงเเหบพร่าคนตัวสูงกอดคนตัวเล็กไว้เเน่นก่อนจะหยัดสะโพกเสยเข้าออกเเรงๆกระเเทกรัวสองสามทีก่อนจะปล่อยน้ำขาวขุ่นจนเต็มช่องทางที่บวมเป่งคนตัวสูงถอดเเก่นกายออกน้ำกามไหลย้อนลงตามขาเรียวขาเล็กสั่นจนทรงตัวไม่อยู่ล้มพับลงกับพื้น “อึกกกฮืออเจ็บบเอินเจ็บ อึกก!” น้องร้องตัวสั่นไปหมดเเม่งเอ้ยสภาพเมียเเทบดูไม่ได้เลยก็เเม่งใครสั่งให้น่าเอาขนาดนี้วะ ยอมรับว่าเป็นพวกรุนเเรงเเต่กับน้องนี่หยุดเเม่งไม่เคยได้เลย ผมก้มลงนั่งลงเเค่นั้นเเหละคนตัวเล็กโผล่เข้ากอดผมเเน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมา “ฮือออออเอินเจ็บพี่คาร์ลเอินเจ็บฮืออ ดุเกินไปดุเกินไปเเล้ว” น้องร้องไห้ออกมากอดคอซบผมร้องไห้เเม่งเอ้ยร้องทำไมขนาดนั้นวะ “เอิน” “พี่คาร์ลฮือออเอินเจ็บไปหมดเลยฮืออใจร้ายกับเอินไปเเล้ว เอินเจ็บไปทั้งตัวเเล้วฮืออเอินจะตายไหมอึก!” ใครจะทำจนเมียตายวะ “ชู่วว์” “เอินไม่เอาอึกฮือออเเล้วได้ไหมอ่ะ เอินเจ็บฮืออเอินรักพี่คาร์ลมากๆเลยนะเเต่เอินจะเลิกรักพี่เพราะลูกพี่นั่นเเหละฮือออ” อ่าวเวรเเล้วกูผิดอะไรชิบหายเเบบนี้งอเเงเเบบนี้เเม่งเดี๋ยวไม่สบายเเน่นอน เเล้วเเม่งสรุปผิดอะไรวะ ถ้าไม่เห็นว่าเจ็บนะจะตีปากให้กล้ามากที่พูดว่าไม่รักทั้งๆที่กูเเม่งก็รักจะตายห่าขนาดนี้ ถ้ามีเเบบนี้อีกนะครั้งต่อไปเเม่งไม่จัดให้เเค่นี้หรอดเอาให้ขาสั่นจนเดินไม่ได้โน้นเเหละ เเม่งเอ้ยพอได้รักเเล้วเเม่งก็รักชิบหายเเบบนี้ใครกันเเน่ที่รักมากกว่ากันวะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more