ทำไมต้องพูดให้ผมระเเวงด้วยเรื่องที่เขาไม่ชอบพี่ภพผมพอเข้าใจเเต่มาใส่ร้ายเขาเเบบนี้มันไม่ใช่เเล้วคุณครรชิตผมไม่อยากคิดอะไรมากได้เเต่พยักหน้ารับไปส่งๆเพราะผมคิดว่าคนอย่างพี่ภพไม่ทำร้ายผมเเน่นอน ผมกับพี่คาร์ลออกมาทานอาหารด้วยกันซึ่งดูจากสีหน้าเเล้วคงไม่หายหงุดหงิดง่ายๆหรอกไอ้เรื่องที่ผมมาทำงานเนี่ย
การมาทำงานวันเเรกของผมก็ทำผมปวดหัวสมองไปหมดผมไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายกับใครเลยสักครั้ง ผมอยู่ของผมมาตลอดทำไมคนอื่นถึงได้ไม่ชอบผมนักหนา ยอมรับว่าเเอบสะใจนิดหน่อยที่พี่คาร์ลพูดออกไปเเบบนั้น คนเราถ้าไม่ใช่เรื่องของตัวเองไม่รู้จริงควรเงียบปากไปดีกว่าครับอย่าโชว์ด้านที่ไม่ฉลาดมากเลยจะอายคนอื่นเอา
“ทำไมกินไปนิดเดียว?” คนตัวสูงถามขึ้นเมื่อผมวางช้อนลงบนจาน
“เอินอิ่มเเล้วครับ”
“กินอีก”
“พี่คาร์ล” ผมเรียกเสียงเบาผมไม่มีอารมณ์กินเเล้วจริงๆครับ
“มันทำไมนักเอิน” คนตัวสูงดูจะหัวร้อนขึ้นมา
“เอินอิ่มเเล้วจริงๆคร
