Ömer bakıp göz kırpmıştı. Gerçekten bunu da anlamıştı. Bu adamın benim içimden geçenleri bile anlaması nasıl birşey, o kadar da olmaz, olmamalı. Şu an yerin dibindeydim.
Kanepede oturuyorlardı. Bende mecburen mutfağa kaçtım. Oyalanıyordum. Salata yaptım. Öyle, mutfağın penceresinden, kararmaya başlayan havaya, bahçedeki kediye, yan komşu bahçede biber topluyordu ona, gözüm birer birer hareketlerine kaymıştı.
"Neye bakıyorsun sen?" sorusuyla yerimde irkilmiştim. Arkamı döndüm Ömer, gülümsüyordu. Yanıma yaklaştı, pencereden kafasını sarkıttı.
"Ne yapıyorsun Ömer ?" Şaşkınlık bedenimi sarmıştı.
"Kime baktığına bakıyorum. Kime gülüyorsun, kime öyle aşkla bakıyorsun merak ettim."
" Öğrendin mi bari?" elim belimde, yüzüm asık, cevabını bekliyordum.
"Öğrendim, ben mişim? " Gülüyordu.
K
