Sanki sıra Noyan'a geçmiş gibiydi, sanki o, benim için Okan'a gösterdiği o sabrın taşmasını ve o yumruğu bile isteye yemiş gibiydi. Böylece Okan'a saldırmak için bir sebebi olacaktı. Nitekim oldu da.
Küçük bir arbede yarandı. Noyan'ı durdurmam istedim ancak buna fırsatım bile olmadı. Noyan'ın yumruğu Okan'ın yanağının altına, çene kemiğinin oraya değdiğinde, Okan yere kapaklandı ve kısa bir baygınlık geçirdi. Bağırışmanın ortasında öylece dikilmiş Noyan'a bakıyordum. O, nereye vuracağını iyi biliyordu. Zira yaptığı o hâmle, bir insanı öldüre de bilirdi ancak o, bunun dozunu bile ayarlayarak vurmuştu.
Hiçbir şey olmamışcasına gömleğini ve ceketini düzelterek dönüp bana baktığında, ağzım açık hâlde onu izliyordum. Annem ve Baba, Okan'la ilgilenirken, Noyan usulca yaklaşıp önümde durdu.
"
