* * *
Kapkaranlık bir gecede, güneş doğmayı bilmez ken, acımasız bir adamın kollarının arasında, yatağındaydım. Tenimi dağlayan dudakları sanki çok tanıdıktı. Daha önce de öpüşmüş gibiydik.
Dudaklarım onun sıcaklığını tanıyor gibiydi.
"Noyan," diye fısıldadım, yüzünü boynumdan çıkarıp hafifçe geri çekilerek gözlerime baktı. Gizemlerle dolu kara kuyuları andıran gözlerinin içine baktım. "Noyan, nefes alamıyorum."
"Gerek var mı?" diye sordu, "Almayalım da zaten."
İleriye gittiğimizde neler olacağının sinyallerini daha şimdiden almıştım, fakat şimdi çok erkendi.
"Olmaz, böyle olmaz. Şimdi değil." diye geveledim. Elini yanağıma koyup, baş parmağıyla yanağımı okşadı.
"Sen böyle güzel oldukça, beklemek çok zor. Bana hak ver, Sena."
Bir şey diyemedim. Tam bu anda böyle bir iltifatın karş
