GÖKÇE
Geçen on beş günün ardından Alp eve hiç gelmedi ben günden güne aptala bağlamış zayıflamış her şeyden nefret eder vaziyetteydim. Her gün o kızla dışarıdaydı, onunla zaman geçiriyordu ve beni görmezden geliyordu. Gördüğü yerlerde de görmezden geliyordu. Yasemin iyice mamaya alışmış beni hiç emmiyordu ve ben iyice çıkılamaz bir depresyona girmiştim. Alp yoktu kendine benden uzakta yeni bir hayat inşa ediyordu. Nasıl dayanırdım buma bilmiyorum. Katlanması zordu. Odada çalışırken Kerem geldi bir bu eksikti.
"Selam müsait misin?"
"Değilim. Çıkar mısın?"
"İş ile alakalı Gökçe."
"İyi o zaman."
Karşımdaki koltuğa geçti.
"Kan bağışı için şirkete Kızılay gelecek. Kan ihtiyacı olan kişilere kan vereceğiz katılmak ister misin?"
"İsterim neden istemeyim."
Gülümsedi.
"Kan grubun neydi?"
