N. E. R. D. (Tagalog)

Chapter 15:

Mabilis kaming nakarating sa may open ground kung nasaan ang field na naglalaro ang soccer at baseball team.

Madaming estudyante, actually halos one fourth ng mga estudyante sa school nasa gitna ng ground at nagtutumpukan.

Anong meron?

Sabay kaming nagkatinginan sa isa't-isa nila Ryl, halatang wala kaming kaalam-alam kong ano ang nangyayari at bakit napakadaming tao ang nagtutumpukan dito sa gitna ng field.

Pilit kong sinisiksik yung sarili ko sa mga dikit-dikit na estudyante para lang masundan si Brio, nawala na sa likod ko ang mga kaibigan ko at naliluto na rin ako kung nasaan na si Brio dahil lumingon lang ako sandali ay nawala na yung likod niya na tinitingnan ko.

Napatigil ako sa gitna ng dagat ng mga estudyante na nagsisigawan, parang may sabong pero ang kaba sa dibdib ko simula ng ihakbang ko ang mga paa ko sa tumpukan para habulin si Brio ay hindi tumitigil hanggang ngayon, pakiramdam ko may malaking bagay na mangayayari pero pilit ko namang hindi iniintidi ang mga ideya na pumapasok sa utak.

Makalapas ng ilang minutong nakatayo sa gitna ng mga estudyanteng maingay na sumisigaw ay pinilit ko ulit na isiksik ang sarili ko kahit na halos hindi ako maka-usad dahil sa mga usisero.

Nabuhayan naman ako ng makita ang pinaka-unahan ng tumpukan, napangiti ako dahil alam ko ng makikita ko kung anong pinagkakaguluhan nila.

Ilang dipa nalang ng pinili ko ng utulak ang ilang mga estudyante na humaharang sa daan ko, hindi ko pa nakikita ang pinagkakaguluhan nila dahil nakatalikod ang dalawang lalaki at mukhang kasama sa rambulam si Brio at si Chord?

Sandali anong ginagawa ni Chnace jaan?

Naguluhan ako lalo ng maaninag ang dalawang nagsusuntukan, pero ng makalabas ako ng tuluyan ng dagat ng mga estudyante huminga ako ng malalim habang nakapikit pero napamulat din ako kaagad dahil sa mabigat na bagay na humampas sa mga pisnge ko, pakiramdam ko ay muntik mabali ang leeg ko dahil sa lakas ng pagkakasampal sa akin.

Napamulat ako at tingin ako ng diretso kay Dara habang nakahawak sa parte ng pisnge kong masakit.

How dare her slap me?

Mabilis na namula ang mukha ko dahil sa inis sa kanya kaya nilabanan ko ang mga masama niyang tingin pero mabilis ding nalipat ang tingin ko sa likod niya kung saan may nagrarambulang mga lalaki.

Ion? Chance?

I tilt my head as I recognize the 2 guys, I instantly felt that I went in a wrong place.

Why are they fighting?

I am full of question, I don't know what to say.

"Ano masaya kana hah, b***h?" nakataas ang kilay na sabi ni Dara pero ibang ang galit na nasa mga mata niya.

Hindi ko maintindihan, iba ito sa normal niyang mga mata na mapanglait. It feels like I did something more than pissing her off.

"You know what bagay sayo yung pangalan na b***h noh, malandi ka kasi. Ano kulang ba yung mga lalaki mo kaya dumadagdag ka pa hah?" sumisigaw niyang sabi kaya naman napapatingin na sa aming dalawa yung ibang mga estudyante.

Bumaba ako ng tingin at hindi pinansin yung sinabi niya at lumapit kila Ion. Nag-aalala ako para sa kanila lalo na sa kanya dahil pare-parehas silang halos hindi makilala sa mga pasa nila sa mukha at mga dugo.

Halos ma-iyak ako habang tinitingnan sila nararamdaman ko na may bumabara sa lalamunan ko pero wala akong magawa para mawala yun, importante silang lahat sa akin kaya hindi ko alam kong sino ang una kong lalapitan.

Sinubukan kung lumapit kay Ion pero mabilis din akong napa-atras ng makita ang kalagayan ni Chance, Brio at Chord.

Palipat-lipat ako ng tingin sa kanilang lahat.

"A-anong meron?" mahina at walang lakas na sabi ko.

Ngayon mas naramdaman ko ang kaba sa buong katawan ko, napalunok ako kahit hindi halos makadaan ang laway sa leeg ko dahil sa pagbabara.

Chance and Chord look at me with tired eyes, halata ang pagod sa kanilang mga mata na parang wala silang paki-alam sa nangyayari sa paligid nila at tumalikod na silang dalawa palabas ng tumpukan. Samantalang nag-aalab na galit naman ang nakikita ko sa mata ni Ion.

Napalunok ako ulit habang tingitingnan ang kabuoan niya, amat-amat akong lumapit sa pwesto niya, pero binaba niya lang ang tingin niya sa akin na puno ng pagkadismaya.

He then make a face of being pissed, disappointment and smile in a very weird way, like he can't believe what is in front of him.

"I can't believe you can fool me like this, Nine." habang umiiling, at mabilis na dumaan sa mga mata niya ang pait at sakit bago tumalikod na kasama nila nila Brio.

"How can I fell for a w***e!"mahina niyang sabi habang papalayo pero rinig ng parehas na taenga ko.

Samantalang wala pa din akong nagegets sa nangyayari.

Hahabol sana ako sa kanila para humingi ng paliwanag pero mabilis din akong napahinto dahil sa brasong humawak bigla sa kaliwang braso ko.

"Where do you think your going w***e?" mahina at puno ng galit na tanong ni Dara habang hawak ang braso ko.

Hihilahin kuna sana ang kamay ko ng may mabilis niyang hinila ang braso ko kaya bigla akong nawala ng balanse at napasalampak sa lupa. Mabilis niya din hinila ang buhok ko, kaya mabilis akong napa-igik sa sakit at napatingala sa kanya.

"You wanna know what I am thinking right now b***h, I want to point a gun at your dumb brain and see you died this INSTANCE. We are not done. b***h" bulong ni Dara sa tabi ng taenga ko. Mabilis naman akong kinilabutan sa sinabi niya pero mabilis din siyang tumayo.

"Ano bang problema mo?" inis na tanong ko na may pasigaw habang tumatayo at pinapagpag ang damit ko.

Hindi ko gusto ang takot na binibigay niya sa akin, pero hindi ko mapigilang matakot dahil sa reaksyon na binigay sa akin ni Ion at Brio.

Ngumisi sa akin si Dara na parang ako ang pinaka-tangang tao sa mundo.

"I don't know how you can act so innocent, when everybody here in the school knows that you are living with

3 boys and an old man." puno ng disgusto niyang sabi, at halata ang pang-uuyam sa boses at mukha niya.

"Sabi nga nila kung sino pa yung tatahimik-tahimik sila pa yung malalandi. And your the best example of that Nine,w***e,b***h,WITCH."

"Atleast now, Ion know kung anong klase kang babae."

"Everyone met the mother of w****s!" then walk-out on the scene with her froglets.

Saktong pagtalikod nila Dara, ay ang pagbagsak ng katawan ko sa lupa, sa takot at kabang nararamdaman ko.

He knows, kaya ba ganun ang tingin niya sa akin kanina. Hindi ko alam na yun pala ang kabang nararamdaman ko simula kanina pa.

Mabilis ang loob na nagdesisyon akong magpaliwanag pero hindi kayang tumayo ng mga tuhod ko, hindi lang ako makapaniwala na kaya niya pala ako tiningnan ng ganun dahil iniisip niyang malandi akong babae, wala pa man ako nakakapagpaliwanag ay naiisip na ng utak ko ang mga masasakit na salitang maririnig ko. Hindi niya man lang ba hinintay ang paliwanag ko.

I cannot really get-up, pakiramdam ko hinihila ng lupa ang lahat ng lakas ko. Walang luhang pumapatak mula sa mga mata ko pero ramdam ng buong katawan ko ang sakit dahil sa pamamanhid at panghihina ng katawan ko.

Hindi ko pinapansin ang mga taong nagbubulungan sa paligid at puno ng panglalait na tumitingin sa akin.

Whore

Whore

Whore

Paulo-ulit na nag-eecho sa utak ko ang huling salita na sinabi ni Ion tungkol sa akin.

How can he think that I am a w***e?

I stayed there for almost 30 minutes hanggang sa umalis na ang mga estudyante dahil may klase na at kailangan na din nilang bumalik.

Hindi ko alam kong nasaan na sila Jenna at Ryl, alam kong late na ako pero pinilit kong pumasok sa classroom kahit na wala ako sa sarili ko dahil sa nangyari kanina. Nagsisimula na ng klase si ma'am pero wala akong paki-alam doon.

"Sorry miss, I am late." walang kabuhay-buhay kong sabi at tuloy-tuloy lang na pumasok at umupo.

"Ayos lang miss Vieira, okay class please open your book in page 149. We will discuss the new poem that is in the passage." tuloy na sabi ni miss na parang wala lang.

Kinuha ko naman ang aklat ko at binuklat it.

The moment I open my book, that is when my tears started to fall like waterfalls. Hindi ko pa alam noong una na umiiyak na ako ang alam ko lang sobrang nakaka-iyak yung poem or maybe it's just me because everyone is laughing.

That time I realize, I really love Ion and it hurts so bad.

Hindi ko mapigilan ang ngumiti ng mapait.

Nakakatawa nga.