REVENGE

REVENGE “CHAPTER 20

.

**KABANATA 20: Ang Bigat ng Korona**

Ang katahimikan pagkatapos ng trahedya ni Bianca ay hindi naging madali para sa akin. Bagama't tapos na ang banta, ang bawat gabi ko ay punong-puno pa rin ng mga panaginip tungkol sa bangin, sa mga putok ng baril, at sa mukha ng mga taong nawala. Ang pagiging "Madame V" ay isang papel na madaling isuot, ngunit ang pagiging Celestine muli ay isang prosesong kasing bagal ng pagtubo ng mga bagong halaman sa nasunog na lupain.

Nakatayo ako sa gitna ng construction site ng San Sebastian Industrial Complex. Dito ko planong itayo ang mga pabrika na magbibigay ng trabaho sa libu-libong taga-rito. Ngunit habang tinitingnan ko ang mga blueprint, naramdaman ko ang isang malalim na pagod. Ang yaman ay hindi lang kapangyarihan; ito ay isang mabigat na responsibilidad na tila ba bawat sentimo ay may kalakip na buhay.

"Madame, may problema sa mga permit sa probinsya," ulat ni Marcus. "Ang bagong Gobernador, si **Governor Ricardo Sevilla**, ay tumatangging pirmahan ang ating mga environmental clearance. Ayon sa kanya, masyado raw malaki ang nasasakop nating lupain."

Napabuntong-hininga ako. "Si Sevilla... ang matalik na kaibigan ng pamilya Velasco. Hindi pa rin sila natatapos, Marcus. Kahit wala na ang mga pangunahing kaaway, ang mga galamay nila sa gobyerno ay nananatiling buhay."

**ANG PAGDATING NG BAGONG KAAWAY**

Kinahapunan, nagpatawag ako ng pulong sa kapitolyo. Hindi ako pwedeng pumayag na maantala ang proyektong ito dahil ito ang tanging paraan para mabura ang kahirapan sa San Sebastian.

Pagpasok ko sa opisina ni Governor Sevilla, naramdaman ko agad ang kakaibang aura. Hindi siya mukhang politiko; mas mukha siyang isang heneral na handang pumatay.

"Madame Vittoria," bungad niya habang hindi man lang tumatayo mula sa kanyang upuan. "Nabalitaan ko ang mga nangyari sa mansyon ng mga Velasco. Nakakalungkot na ang isang marangal na pamilya ay gumuho dahil sa isang... paano ko ba ito sasabihin nang hindi nakakaoffend... dahil sa isang pagkakamali ng nakaraan."

"Governor, narito ako para pag-usapan ang permit, hindi ang kasaysayan ng pamilya ko," malamig kong sagot. "Ang San Sebastian ay nangangailangan ng trabaho. Ang iyong pagharang sa proyektong ito ay pagharang sa pag-unlad ng sarili mong nasasakupan."

"Ang pag-unlad ay may presyo, Celestine," tumayo na siya at lumapit sa akin. "At sa probinsyang ito, ako ang nagtatakda ng presyo. Hindi dahil wala na ang mga Velasco ay pwede mo nang gawin ang gusto mo. Ang kailangan ko ay 30% ng shares ng kumpanya mo, at ang kasiguraduhan na ang bawat kontrata ng construction ay mapupunta sa mga kumpanya ko."

Isang lantarang pangingikil. Isang bagay na hindi ko kailanman papayagan.

**ANG SIKOLOHIKAL NA DIGMAAN**

Bumalik ako sa aming tahanan na puno ng galit. Nadatnan ko si Julian na nagtuturo sa mga bata sa aming bagong silid-aklatan. Nang makita niya ang aking mukha, alam na niyang may hindi magandang nangyari.

"Si Sevilla ba?" tanong niya nang kaming dalawa na lang.

"Gusto niya ng 30% ng ating pangarap, Julian. Hindi siya titigil hangga't hindi niya tayo nakukuha sa leeg," sabi ko habang pilit na pinapakalma ang aking sarili.

"Celestine, matagal na nating alam na hindi matatapos ang laban sa pag-alis nina Isabella," hinawakan ni Julian ang aking mga balikat. "Ang sistemang kinalakihan natin ay binuo para sa mga gaya ni Sevilla. Pero mayroon tayong wala siya—ang suporta ng mga tao."

Ngunit sa kabila ng mga salita ni Julian, naramdaman ko ang isang takot. Paano kung sa bawat tagumpay natin, may isang bagong kaaway na lilitaw? Paano kung ang buhay natin ay magiging isang siklo na lang ng pakikipaglaban?

**ANG LIHIM NI MARCUS**

Sa gitna ng tensyon sa kapitolyo, napansin ko ang kakaibang kilos ni Marcus. Madalas siyang mawala sa gabi at may mga tawag siyang hindi sinasagot sa harap ko. Isang gabi, sinundan ko siya sa isang abandonadong bodega sa pantalan ng San Sebastian.

Doon, nakita ko si Marcus na nakikipag-usap sa isang grupo ng mga lalaking mukhang mga sundalo. Ang bawat isa sa kanila ay may dalang mga kagamitan na hindi pang-sibilyan.

"Marcus?" tawag ko mula sa dilim.

Nagulat siya, ngunit agad ding bumalik ang kanyang pagiging kalmado. "Madame, hindi niyo dapat ako sinundan dito."

"Sino sila, Marcus? Ano ang ginagawa niyo rito?" tanong ko.

"Sila ang aking yunit mula sa Italya, Madame. Ang 'Le Ombre' (The Shadows). Tinawag ko sila dahil alam kong hindi sapat ang mga pulis para protektahan kayo kay Sevilla," paliwanag ni Marcus. "Ang Gobernador ay hindi lang isang politiko. Siya ang pinuno ng isang malaking sindikato ng ilegal na pagmimina sa bundok ng San Sebastian. Kaya niya hinaharang ang Industrial Complex ay dahil matatamaan ang kanyang mga ilegal na operasyon."

Nagtaka ako. Isang sindikato? Ibig sabihin, ang digmaang ito ay mas malalim pa kaysa sa simpleng permit.

**ANG PAGPLANO NG PAG-ATAKE**

Dito nagsimulang magbago ang aking perspektibo. Hindi na ito legal na labanan. Ito ay naging isang operasyong militar. Gamit ang impormasyon mula kay Marcus at sa kanyang yunit, nalaman namin ang lokasyon ng mga minahan ni Sevilla.

"Kung sisirain natin ang kanyang source ng pera, mawawalan siya ng pambayad sa kanyang mga private army," sabi ni Marcus habang itinuturo ang mapa.

"Pero Madame, kapag ginawa natin ito, idedeklara natin ang open war laban sa probinsya," paalala ni Julian. "Maaari tayong bansagang mga kriminal."

"Kriminal na ba ang tawag sa pagpapatigil sa pagsira sa kalikasan at pag-abuso sa mga manggagawa?" tanong ko. "Julian, ang pamilya natin ay binuo sa sakit. Ngayon, gagamitin natin ang sakit na iyon para siguraduhin na walang ibang pamilya ang dadaan sa parehong landas."

**ANG GABI NG PAGSULONG**

Sa ilalim ng kadiliman, sumulong ang yunit ni Marcus patungo sa mga bundok. Kasama ako sa command center, pinagmamasdan ang bawat galaw nila sa pamamagitan ng drone cameras.

Ang mga minahan ni Sevilla ay tila isang sugat sa gitna ng kagubatan. Nakita ko sa screen ang mga bata at matatanda na sapilitang pinagtatrabaho sa ilalim ng lupa—mga modernong alipin. Dito ko napatunayan na tama ang aking desisyon.

"Operation Black Diamond, simulan na," utos ko sa radyo.

Isang serye ng mga taktikal na pagsabog ang yumanig sa mga tunnel ng minahan—hindi para gumuho ito, kundi para masira ang mga kagamitan sa pagmimina at maputol ang suplay ng kuryente. Sa loob ng ilang minuto, ang buong operasyon ni Sevilla ay naparalisa.

Ngunit hindi namin inaasahan ang ganti ng Gobernador. Sa gitna ng operasyon, isang grupo ng mga armadong lalaki ang pumasok sa aming ligtas na bahay sa bayan kung nasaan si Nanay Rosa.

"Celestine! Si Nanay!" sigaw ni Julian sa kabilang linya ng radyo.

**ANG KARERA LABAN SA ORAS**

Mabilis kaming bumalik sa bayan. Ang kaba sa aking dibdib ay hindi ko maipaliwanag. Kung may mangyaring masama kay Nanay Rosa pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan namin para mabawi siya sa Sicily, hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko.

Nang makarating kami, nakita ko ang bahay na pinalilibutan ng mga tauhan ni Sevilla. Ngunit may isang bagay silang hindi alam. Si Nanay Rosa ay hindi na ang mahinang katulong na iniwan nila.

Mula sa bintana, nakita ko si Nanay Rosa na hawak ang isang shotgun—isang bagay na itinuro sa kanya ni Marcus para sa self-defense. Pinaputukan niya ang sinumang nagtatangkang pumasok sa pinto.

"Huwag kayong lalapit! Ang lupang ito ay pag-aari ng mga Alcantara!" sigaw ni Nanay Rosa.

Sa tulong ni Julian at ng mga natitirang security, nagawa naming itaboy ang mga tauhan ni Sevilla. Niyakap ko si Nanay Rosa nang mahigpit.

"Nanay, ayos ka lang ba?" tanong ko habang nanginginig.

"Ayos lang ako, anak. Mas malala pa ang hinarap ko sa kumbento kaysa sa mga lalakeng ito," sabi niya habang pilit na tumatawa, bagaman bakas ang takot sa kanyang mga mata.

**ANG PAGBAGSAK NG GOBERNADOR**

Dahil sa mga ebidensyang nakuha namin sa minahan—mga video ng child labor, human trafficking, at ang mga illegal na transaksyon ni Sevilla—wala nang nagawa ang Gobernador. Bago pa man sumikat ang araw, ang balita ay kumalat na sa buong bansa.

Ang Department of Interior and Local Government (DILG) ay agad na nagpadala ng mga tauhan para arestuhin si Sevilla. Ang mga kumpanya niya ay kinumpiska, at ang permit para sa aking Industrial Complex ay agad na naaprubahan ng pansamantalang gobyerno.

Ngunit ang tagumpay na ito ay may iniwang malalim na marka. Narealize ko na hangga't may yaman ako, hangga't may kapangyarihan ako, hinding-hindi matatapos ang pangangailangang protektahan ang sarili ko at ang mga taong mahal ko.

**ANG KASAL SA GITNA NG MGA ABO**

Isang linggo matapos ang gulo, sa wakas ay natuloy ang kasal. Hindi ito ang magarbo at engrandeng kasal na inaasahan ng marami. Ginanap ito sa isang maliit na kapilya sa tabing-dagat ng San Sebastian, sa harap ng mga taong tunay na nagmamahal sa amin.

Suot ang aking simpleng puting gown na gawa sa lokal na tela ng San Sebastian, naglakad ako sa altar. Sa gilid ko, si Nanay Rosa ay umiiyak sa tuwa. Sa harap, si Julian ay naghihintay, ang kanyang mga mata ay puno ng pangako.

"Celestine," simula ni Julian habang binabasa ang kanyang vows. "Sinira natin ang bawat isa, ngunit sa pagitan ng mga piraso, nakahanap tayo ng bagong anyo. Hindi ko maipapangako ang isang buhay na walang gulo, dahil ang mundo natin ay malupit. Pero ipinapangako ko na sa bawat bagyong darating, ako ang magiging pader mo, at ikaw ang magiging liwanag ko."

"Julian," tugon ko. "Hindi na ako si Madame V na may dalang poot. Ako na si Celestine, ang babaeng natutong magpatawad dahil sa 'yo. Ang yaman natin ay hindi nasa bangko, kundi nasa pagkakataong ito—na magkasama nating bubuuin ang isang bayang hindi na muling luluha."

Matapos ang kasal, habang kami ay nagsasayaw sa ilalim ng mga bituin, lumapit si Marcus.

"Madame, may isang regalo mula sa Italya," sabi niya. Inabot niya sa akin ang isang dokumento. Ito ay ang titulo ng isang malawak na lupain sa Tuscany, isang regalo mula sa mga natitirang kaalyado ng Contessa Sofia. "Isang lugar kung saan pwede kayong magsimulang muli, malayo sa mga anino ng Pilipinas."

Tumingin ako kay Julian, at tumingin kami sa aming paligid—sa mga taga-San Sebastian na masayang nagdiriwang.

"Salamat, Marcus. Pero ang tahanan namin ay narito na," sabi ko habang isinasandal ang aking ulo sa balikat ni Julian.