REVENGE

REVENGE “CHAPTER 17

**KABANATA 17: Ang Pagkubkob sa Sicily**

Ang hangin sa loob ng chapel ay biglang bumigat. Ang amoy ng insenso ay napalitan ng amoy ng dagat at ng paparating na panganib. Hawak ko pa rin ang mga kamay ni Nanay Rosa—mga kamay na nanginginig hindi dahil sa takot para sa sarili, kundi para sa akin.

"Lorenzo, anong ginagawa mo rito?" singhal ko habang pilit na itinatayo si Nanay sa likuran ko. "Akala ko ba ay nasa ilalim ka na ng kustodiya ng mga pulis sa Maynila?"

"Ang pera ng mga Valerius ay may mahabang galamay, Vittoria," sagot ni Lorenzo habang maingat na sumisilip sa bintana ng chapel. "Nakaalis ako sa Pilipinas bago pa man ma-freeze ang huling offshore accounts ko. Pero hindi ako narito para sa 'yo. Narito ako dahil nalaman ko ang balak ng pamilya Velasco. Ang mga tauhan ni Isabella na hindi nadamay sa pag-aresto ay narito na sa isla. Hindi nila hahayaang mabuhay ang sinumang magpapatotoo sa krimen ng kanilang pamilya."

"At bakit mo kami tinutulungan?" tanong ni Julian, ang kanyang kamay ay nasa loob na ng kanyang jacket, handa sa anumang mangyayari.

"Dahil ang mga Velasco rin ang pumatay sa lola ko!" sigaw ni Lorenzo, ang kanyang boses ay puno ng pait. "Ang Contessa Sofia ay nilason nila dahil nalaman niya ang tungkol sa mga illegal na transaksyon ng mga Velasco sa Europa. Akala ko ikaw ang pumatay sa kanya, Vittoria... pero nagkamali ako. Ginamit lang ako ng mga Velasco para wasakin ka."

**ANG UNANG PUTOK**

Hindi pa natatapos magsalita si Lorenzo nang mabasag ang dambuhalang stained glass sa itaas ng altar. Isang bala ang tumama sa marmol na sahig, ilang pulgada lang ang layo sa paanan ni Nanay Rosa.

"Dapa!" sigaw ni Julian.

Agad kong niyakap si Nanay at hinila siya sa ilalim ng mga upuang kahoy. Ang katahimikan ng kumbento ay napalitan ng sunod-sunod na putok ng baril. Mula sa labas, maririnig ang tunog ng mga mabilis na sasakyan at ang sigawan ng mga madreng nagtatakbuhan sa takot.

"Rosa! Celestine!" ang boses ay nanggagaling sa isang megaphone mula sa labas. "Isuko niyo ang mga dokumento at ang inyong mga buhay, at hindi na namin dadamay ang ibang mga madre rito!"

Si Nanay Rosa ay nagsimulang magdasal sa Latin, ang kanyang boses ay mahina ngunit matatag. "Anak, huwag mong hayaang madamay ang mga inosente dahil sa akin. Ibigay mo na ang gusto nila."

"Hindi, Nanay," sagot ko habang tinititigan siya sa mga mata. "Sampung taon akong naghintay para mabawi ka. Hindi kita ibibigay sa kanila, kahit ang Sicily pa ang maging huling hantungan natin."

**ANG PLANO NG PAGTAKAS**

"Marcus, nasaan ka?" tawag ko sa aking satellite phone.

"Madame, nakakubli ako sa kabilang bahagi ng kumbento. May sampung armadong lalaki sa main gate. May isa pang grupo na umaakyat sa likurang bahagi ng bangin," ulat ni Marcus sa kabilang linya. "Hindi makakarating ang helicopter sa tapat ng chapel dahil sa lakas ng hangin at sa mga snipers nila."

"Lorenzo, may alam ka bang ibang daanan palabas dito?" tanong ni Julian habang nagpapaputok pabalik sa bintana para bigyan kami ng cover.

"May lumang lagusan sa ilalim ng kumbento na patungo sa dagat," sagot ni Lorenzo. "Doon idinadaan ang mga supply noon. Pero kailangan nating dumaan sa garden... at ang garden ay lantad sa mga snipers."

Tumingin ako sa paligid. Ang garden ng kumbento ay puno ng mga matatandang puno ng olibo at mga estatwa, pero wala itong sapat na proteksyon laban sa mga bala mula sa taas ng tore.

"Gagamit tayo ng usok," sabi ko. Kinuha ko ang mga fire extinguishers na nakasabit sa gilid ng chapel. "Julian, Marcus, sa signal ko, pasabugin niyo ang mga ito. Lorenzo, gabayan mo si Nanay patungo sa lagusan."

**ANG LABANAN SA GARDEN**

Sa gitna ng puting usok mula sa fire extinguishers, mabilis kaming kumilos. Hawak-kamay kaming tumakbo ni Nanay Rosa sa gitna ng makapal na hamog ng kemikal. Maririnig ang mga bala na tumatama sa mga puno ng olibo sa aming paligid.

Biglang isang bala ang tumama sa balikat ni Lorenzo. Napaluhod siya, ngunit pinilit niyang tumayo para protektahan ang likuran ni Nanay.

"Sige na! Takbo!" sigaw ni Lorenzo.

"Hindi ka namin iiwan!" sigaw ko, ngunit hinila ako ni Julian.

"Celestine, unahin mo ang Nanay mo! Ako na ang kukuha kay Lorenzo!" deklara ni Julian.

Sa puntong iyon, naramdaman ko ang tunay na bigat ng responsibilidad. Sa isang panig ay ang aking ina na kabubuhay ko lang sa aking alaala, at sa kabilang panig ay ang lalaking nagtangkang pumatay sa akin noon pero ngayon ay handang mamatay para sa akin.

Nakarating kami sa pinto ng lagusan—isang madilim at mabatong hagdanan pababa sa kailaliman ng bangin. Ipinasok ko si Nanay sa loob.

"Nanay, huwag kang lalabas hangga't hindi ako bumabalik," utos ko.

"Celestine, huwag..." pagsusumamo niya, pero isinara ko na ang bakal na pinto.

**ANG HULING PAGTITIPON NG MGA LAWIN**

Bumalik ako sa garden. Nakita ko si Julian na kinakaladkad si Lorenzo patungo sa isang estatwa ng Birhen para magtago. Ang mga tauhan ng mga Velasco ay nagsimula na ring pumasok sa loob ng bakuran.

"Madame V!" sigaw ng isa sa mga hitmen. "Wala ka nang matatakbuhan! Ang yaman mo ay walang silbi rito sa gitna ng mga bato!"

"Sigurado ka?" sigaw ko habang inilalabas ang aking remote trigger.

Sampung taon sa Italya ang nagturo sa akin na huwag kailanman magpupunta sa isang lugar nang walang 'Plan B'. Ang bawat sasakyan na pinarada ng mga Velasco sa labas ng kumbento ay nilagyan na ni Marcus ng mga *magnetic explosives* bago pa man magsimula ang putukan.

"Panoorin niyo kung paano nasusunog ang pera niyo," sabi ko sabay pindot sa trigger.

Isang sunod-sunod na pagsabog ang yumanig sa buong isla. Ang mga sasakyan ng mga Velasco ay naging dambuhalang bola ng apoy, na lumikha ng sapat na kaguluhan para mawala ang focus ng mga snipers.

"Ngayon na! Marcus, kunin mo ang sasakyang dagat!" sigaw ko sa radyo.

**ANG PAGTAKAS SA DAGAT NG SICILY**

Nagawa naming makarating sa lagusan at bumaba sa dalampasigan kung saan naghihintay ang isang mabilis na speed boat. Isinakay namin si Nanay Rosa at ang sugatang si Lorenzo.

Habang papalayo kami sa pampang ng Sicily, pinanood ko ang kumbento na dahan-dahang naglalaho sa dilim. Ang apoy mula sa mga pagsabog ay nagsisilbing liwanag sa madilim na karagatan.

Niyakap ko si Nanay Rosa nang mahigpit. "Ligtas na tayo, Nanay. Wala nang makakakuha sa 'yo."

"Anak..." bulong niya habang nakatingin sa akin nang may halo ng takot at paghanga. "Sino ka na ba talaga? Ang batang iniwan ko ay hindi marunong humawak ng baril at pumatay ng tao."

"Ang batang iniwan mo, Nanay, ay namatay na sa bangin ng San Sebastian," sagot ko habang nakatingin sa abot-tanaw. "Ang nasa harap mo ngayon ay ang babaeng binuo ng sakit at ng pangangailangang protektahan ka."

Tumingin si Nanay kay Julian, na kasalukuyang ginagamot ang sugat ni Lorenzo. "At siya? Siya ba ang dahilan kung bakit ka bumalik?"

"Siya ang dahilan kung bakit ako natutong magpatawad, Nanay," sagot ko.

Ngunit ang aming paglalakbay ay hindi pa tapos. Sa kabila ng aming pagtakas, alam kong ang pamilya Velasco sa Maynila at sa Espanya ay hindi titigil hangga't hindi nila nakukuha ang mga dokumentong hawak ni Nanay Rosa—ang mga dokumentong magpapatunay na ang yaman ng mga Velasco ay nagmula sa isang malaking pagnanakaw sa pambansang kaban noong panahon ng digmaan.