REVENGE

REVENGE “CHAPTER 5

**KABANATA 5: Ang Pagpasok ng Reyna sa Pugad ng mga Lawin**

Ang gabi ay nababalot ng isang kakaibang katahimikan sa labas ng Mansyon Alcantara, ngunit sa loob, ang ingay ng mga tawanan, ang kalansing ng mga basong kristal, at ang tugtog ng isang *string quartet* ay nagbibigay ng ilusyon ng isang matagumpay na imperyo. Ang bawat sulok ng mansyon ay pinalamutian ng mga sariwang bulaklak at mga gintong palamuti, tila ba sadyang itinago ang mga bitak sa pader at ang amoy ng nabubulok na yaman ng pamilya.

Sa loob ng isang itim na Rolls-Royce Ghost na nakaparada sa tapat ng gate, nakaupo ako habang pinagmamasdan ang bawat panauhing bumababa sa kani-kanilang mga sasakyan. Sampung taon. Sampung taon ang nakalipas mula nang kaladkarin ako palabas ng pintuang iyan na puno ng luha at putik. Ngayon, ang pintuang iyon ay magbubukas para sa akin, hindi bilang isang alipin, kundi bilang ang kanilang magiging panginoon.

"Madame, handa na po ang lahat," bulong ni Marcus mula sa front seat. "Ang mga security ay nasa pwesto na. Ang bawat signal mula sa loob ay direktang nakatutok sa aking tablet. Isang kumpas mo lang, sisimulan na natin ang pagbagsak ng kanilang system."

Hinawakan ko ang aking *clutch bag* na gawa sa balat ng buwaya. Sa loob nito ay hindi lang lipstick o salamin ang laman, kundi ang mga dokumento ng utang na selyado na ng korte. Ngumiti ako sa aking repleksyon sa bintana. Ang itim na *silk velvet gown* na suot ko ay yumayakap sa aking katawan nang may dignidad na kailanman ay hindi maabot ni Bianca.

"Let’s go, Marcus," sabi ko. "Gusto kong makita kung gaano kabilis titigil ang pintig ng puso ni Julian kapag nakita niya ako."

**Sa Loob ng Mansyon: Ang Takot ng mga Alcantara**

Sa gitna ng *ballroom*, pilit na ngumingiti si **Julian Alcantara** sa mga negosyanteng kausap niya. Ngunit kung titingnang mabuti, ang kanyang mga mata ay pagod. Ang dati niyang makisig na pangangatawan ay tila bahagyang bumagsak, at may mga linya na ng stress sa kanyang noo. Ang *Alcantara Shipping Lines* ay nasa bingit na ng bangkarote, at ang gabing ito ang kanilang huling alas.

"Julian, nasaan na ang Madame V na iyan?" iritableng tanong ni **Doña Victoria**, na lumapit sa kanya habang paypay ang sarili. Ang kanyang mga dyamante ay kasing-damit ng dati, pero ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa kaba. "Sabi ng mga sources, darating siya. Siya lang ang tanging makakapagbigay ng *liquidity* na kailangan natin para hindi makuha ng bangko ang ating mga barko."

"Darating siya, Ma. Huwag kang mag-alala," sagot ni Julian, sabay inom ng diretso sa kanyang baso ng scotch. "Pero bakit pakiramdam ko, may kakaiba sa gabing ito? Yung mga bulaklak na natanggap natin kaninang umaga... yung mga itim na rosas... sino ang nagpadala noon?"

"Huwag mo nang isipin 'yun. Baka isang fan o isang baliw na admirer ni Bianca," sagot ng Doña. "Ang isipin mo ay kung paano mo siya mapapa-oo. Alam mo ang gagawin mo, anak. Gamitin mo ang karisma mo."

Sa kabilang bahagi ng ballroom, si **Bianca** ay abala sa pakikipag-chat sa kanyang mga kaibigang socialites, ipinagmamayabang ang kanyang bagong kwintas na tila ba hindi niya alam na ang mansyong kinatatayuan nila ay nakasanla na. Wala silang kamalay-malay na ang bagyong kanilang kinatatakutan ay nasa labas na ng kanilang pinto.

**Ang Pagdating**

Biglang tumigil ang musika. Ang malalaking pintuan ng ballroom ay bumukas nang malakas, tila ba tinulak ng isang hindi nakikitang pwersa. Ang lahat ng mata ay lumingon sa direksyon ng pasukan.

Doon, tumayo ako.

Ang liwanag ng dambuhalang *chandelier* ay tumama sa aking gown, na nagbibigay ng epekto na tila ba ako ay nababalot ng anino at liwanag. Ang bawat hakbang ng aking *stiletto* sa marmol na sahig ay tumutunog nang may awtoridad—*tac, tac, tac.* Ang katahimikan sa loob ng silid ay naging bingi. Walang sinuman ang nangahas na magsalita.

Nakita ko ang mukha ni Julian. Ang kanyang baso ay muntik nang mahulog mula sa kanyang kamay. Ang kanyang mga mata ay nanlaki, hindi dahil nakilala niya ako bilang si Celestine, kundi dahil sa labis na ganda at kapangyarihang taglay ko na tila ba isang multo mula sa kanyang nakaraan.

"Madame Vittoria Valerius has arrived," anunsyo ng head butler sa boses na nanginginig.

Lumapit ako sa gitna ng silid. Ang bawat tao na nadadaanan ko ay dahan-dahang tumatabi, nagbibigay ng daan para sa isang reyna. Nang makarating ako sa harap nina Doña Victoria at Julian, huminto ako. Isang matipid at malamig na ngiti ang ibinigay ko sa kanila.

"Doña Victoria Alcantara. Mr. Julian Alcantara," bati ko sa wikang Ingles, ang aking boses ay may tunog ng isang aristokratang Italyana. "It’s a pleasure to finally meet the people behind the legendary Alcantara name."

"M-Madame V... welcome," nauutal na sabi ni Doña Victoria. Sinubukan niyang abutin ang aking kamay para sa isang beso, pero dahan-dahan ko itong iniwas at inabot ang aking kamay para sa isang pormal na handshake. "Ang ganda niyo po... parang nakita ko na kayo sa isang panaginip."

"O baka sa isang bangungot, Doña?" sagot ko nang may halong biro na nagpatahimik lalo sa kanila.

Tumingin ako kay Julian. Nakatitig lang siya sa akin, tila ba pilit na hinahanap ang isang bagay sa aking mukha. Nakita ko ang paglunok niya. Ang takot na nararamdaman niya ay tila isang matamis na pabango para sa akin.

"Madame, I am Julian Alcantara," sabi niya, pilit na ibinabalik ang kanyang composure. Hinawakan niya ang aking kamay at bahagyang hinalikan ito. "Your presence here is the greatest gift this charity ball could ever receive. We have much to discuss."

"I’m sure we do, Mr. Alcantara," sagot ko habang dahan-dahang binabawi ang aking kamay. "Narinig ko na ang inyong kumpanya ay nangangailangan ng... tulong. At ako, gaya ng alam niyo, ay mahilig tumulong sa mga taong nasa ilalim na."

### **Ang Sayaw ng mga Traydor**

Nagsimulang tumugtog muli ang musika—isang malungkot at madamdaming *waltz*. Inanyayahan ako ni Julian na sumayaw, at pumayag ako. Gusto kong maramdaman niya ang init ng aking balat, ang balat na dati ay pinasuan nila ng sigarilyo, pero ngayon ay nababalot na ng sutla.

Habang nagsasayaw kami sa gitna ng ballroom, nararamdaman ko ang bawat hawak niya sa aking bewang. Ang mga kamay na ito... ang mga kamay na ito ang nagtulak sa akin sa bangin. Ang mga mata na ito ang nanood sa aking pagbagsak.

"Have we met before, Madame?" bulong ni Julian habang umiikot kami. "There is something about your eyes... something that feels so familiar. Parang... parang nakita ko na ang galit na 'yan noon."

Ngumiti ako nang mas malawak. "Masyado ka namang mapagmasid, Julian. Marahil ay marami ka nang nakasalamuhang babae na may ganyang tingin. Ang galit ay karaniwang bunga ng pagkakanulo, hindi ba?"

Napahinto siya nang bahagya sa pagsayaw, pero agad din siyang nakabawi. "You talk as if you know me. We only met tonight."

"Ang mga tao sa mundo ng negosyo ay maliit lang ang mundo, Julian," sagot ko. "Alam ko ang bawat detalye ng inyong kumpanya. Alam ko kung paano kayo nagsimula, at alam ko kung paano kayo unt-unting bumabagsak. Ang tanong ay... hanggang saan ang kaya mong ibigay para iligtas ang pamilya mo?"

Hinawakan niya nang mas mahigpit ang aking kamay. "Anything. Gagawin ko ang lahat."

"Anything?" pag-uulit ko. "Mag-ingat ka sa mga salitang 'yan. Minsan, ang hinihinging kabayaran ay hindi pera. Minsan, ito ay ang iyong kaluluwa."

Nang matapos ang musika, nagpaalam ako para kumuha ng wine. Habang naglalakad ako palayo, naramdaman ko ang tingin ni Bianca na puno ng selos. Lumapit siya sa akin, ang kanyang mukha ay puno ng kolorete pero hindi maitatago ang kanyang pagiging mababaw.

"Madame V, right? I’m Bianca, Julian’s fiancée," sabi niya nang may diin sa salitang 'fiancée'. "I hope you’re enjoying the party. Just so you know, Julian is very busy tonight. Marahil ay hindi ka niya matutukan gaya ng gusto mo."

Tinitigan ko si Bianca mula ulo hanggang paa. Ang dyamanteng kwintas na suot niya... iyon ang kwintas na ipinagbintang nila sa akin sampung taon na ang nakalipas. Ang kwintas na naging mitsa ng aking kamatayan.

"Beautiful necklace, Bianca," sabi ko nang may malamig na tono. "Bagay sa 'yo. Mukhang... ninakaw sa isang sementeryo."

Nawalan ng kulay ang mukha ni Bianca. "What? No! This is an Alcantara heirloom!"

"Is it?" tanong ko. "Marami akong naririnig tungkol sa mga 'heirlooms' niyo. Sabi nila, bawat dyamante niyo ay may bahid ng dugo at luha ng mga taong tinapakan niyo. But don't worry, I’m not here to judge. I’m here to buy."

### **Ang Unang Atake**

Nagpunta ako sa veranda para makalanghap ng hangin. Sumunod sa akin si Doña Victoria. Alam ko na hindi niya palalampasin ang pagkakataong makausap ako nang sarilinan.

"Madame Vittoria, pasensya na kay Bianca. Masyado lang siyang protektado kay Julian," sabi ng Doña. "Tungkol sa shipping lines... kailangan na namin ang iyong pirma sa memorandum of agreement. Ang bangko ay magsasara na sa lunes."

Hinarap ko siya. Ang liwanag ng buwan ay tumatama sa aming dalawa. Sa lugar na ito, sampung taon na ang nakalipas, sinampal niya ako at tinawag na basura.

"Doña Victoria, ang pirma ko ay hindi libre," sabi ko. "Gusto ko ang Mansyon Alcantara bilang collateral."

Nanlaki ang mga mata ng matanda. "Ano? Hindi maaari! Ito ang tahanan ng aming pamilya sa loob ng tatlong henerasyon!"

"Then find someone else to save you," sagot ko sabay talikod. "Pero alam nating dalawa na walang ibang bangko o investor ang tatanggap sa inyo. You are a dying breed, Victoria. Ang inyong pangalan ay wala nang silbi sa merkado. Ang tanging halaga na lang na natitira sa inyo ay ang lupang ito."

"Bakit mo ito ginagawa?" tanong niya, ang boses niya ay nanginginig na sa galit. "Anong atraso namin sa 'yo?"

Lumingon ako nang bahagya. Ang aking mga mata ay kumikinang sa dilim. "Wala kayong atraso sa akin, Victoria. Ang tadhana lang ang naniningil. At gaya ng alam niyo, ang tadhana ay walang awa."

**Ang Pagbagsak ng Unang Domino**

Habang bumabalik ako sa loob, tinawagan ko si Marcus sa pamamagitan ng aking earpiece. "Marcus, execute Phase 1. I-leak ang balita tungkol sa kanilang utang sa lahat ng news outlets ngayon din. Gusto kong bukas ng umaga, ang pangalang Alcantara ay kasing-baho na ng basura."

"Copy that, Madame. Phase 1 is in motion."

Pumasok ako muli sa ballroom na may hawak na baso ng champagne. Itinaas ko ito sa harap ng lahat.

"Isang tagay!" sigaw ko, na nakakuha ng atensyon ng lahat. "Para sa pamilyang Alcantara! Para sa kanilang huling gabi ng... karangyaan!"

Ang lahat ay nakipagsabayan sa akin sa pag-inom, hindi nila alam na ang kanilang iniinom ay ang lason ng kanilang sariling pagkawasak. Tumingin ako kay Julian na nasa malayo. Nakita ko ang takot sa kanyang mukha nang makita niya ang mga tao sa paligid na nagsisimulang magbulungan habang tinitignan ang kanilang mga phone.

Ang balita ay kumalat na parang wildfire. Ang mga guest ay nagsimulang mag-exit nang mabilis, ayaw madamay sa paparating na iskandalo. Ang musika ay tumigil. Ang mga waiter ay nagsimulang magligpit.

Sa loob lang ng ilang minuto, ang engrandeng Charity Ball ay naging isang sementeryo ng mga pangarap.

Nakatayo si Doña Victoria sa gitna ng ballroom, hawak ang kanyang phone, namumutla. "Hindi... hindi ito totoo! Julian, tignan mo ito! May nag-leak ng ating financial statements!"

Lumapit ako sa kanila nang dahan-dahan. Ang tunog ng aking sapatos ay tila ba tunog ng isang orasan na tumitigil.

"It seems your night didn't end as planned, Mr. Alcantara," sabi ko nang may mapait na ngiti.

"Ikaw..." bulong ni Julian, habang tinitignan ako nang may halong pagkaunawa at takot. "Ikaw ang gumawa nito."

"I merely accelerated the inevitable, Julian," sagot ko. "Ngayon, wala na kayong kakampi. Wala na kayong pera. Ang tanging natitira sa inyo ay ang Mansyong ito... at ang aking alok."

Inilabas ko ang isang papel mula sa aking bag at inihulog ito sa sahig, sa tapat ng kanilang mga paa. "Pirmahan niyo 'yan, at bibigyan ko kayo ng sapat na pera para hindi kayo magutom sa kalsada. O huwag niyong pirmahan, at panoorin niyong mabulok ang inyong pamilya sa loob ng kulungan dahil sa estafa."

Tinalikuran ko sila. Habang naglalakad ako palabas ng mansyon, narinig ko ang iyak ni Bianca at ang sigaw ni Doña Victoria. Ngunit wala akong naramdamang awa. Ang tanging naramdaman ko ay ang lamig ng hangin at ang tamis ng unang tagumpay.

Nang makasakay ako sa Rolls-Royce, huminga ako nang malalim.

"Madame, saan tayo?" tanong ni Marcus.

"Sa San Sebastian Cliffs, Marcus," sagot ko. "Gusto kong sabihin kay Celestine na ang laban ay nagsisimula pa lang."

**Pagbubulay-bulay sa Dilim**

Habang bumibyahe kami patungo sa bangin, nakatingin ako sa bintana. Ang mga ilaw ng kalsada ay tila mga bituin na bumabagsak. Hindi ko akalain na ganito kagaan ang pakiramdam kapag nagsisimula ka nang maningil. Pero alam ko, hindi pa ito sapat. Ang mawalan ng pera ay simula pa lang. Gusto ko silang makitang mawalan ng pagkatao, gaya ng ginawa nila sa akin.

"Julian," bulong ko sa sarili ko. "Akala mo ba ay tapos na tayo? Hindi pa. Ang huling sayaw natin kanina ay ang simula pa lang ng iyong kalbaryo."

Nang makarating kami sa bangin, bumaba ako ng sasakyan. Ang hangin ay malakas, hinahampas ang aking gown. Tumingin ako sa ibaba, sa madilim na dagat kung saan ako itinapon sampung taon na ang nakalipas.

"Buhay ako, Celestine," sabi ko sa hangin. "At sila... sila naman ang mamamatay sa takot."

Kinuha ko ang kwintas na suot ko—isang replika ng Emerald necklace ng mga Alcantara—at inihulog ko ito sa bangin. Panoorin niyo ang inyong yaman na lamunin ng dagat.

Ang gabi ay mahaba pa, at ang aking paghihiganti ay kaka-umpisa pa lang.

**Next Chapter Preview:**

KABANATA 6: Ang Pagluhod ng mga Lawin. Dahil wala nang matakbuhan, lalapit si Julian kay Madame V para magmakaawa. Dito gagamitin ni Celestine ang kanyang ganda para tuluyang wasakin ang relasyon ni Julian at Bianca. Gaano kalayo ang kayang ibigay ni Julian para sa kanyang pamilya? Isang gabi ng pagsasakripisyo at madidilim na lihim ang magaganap.