REVENGE

REVENGE “CHAPTER 6

**KABANATA 6: Ang Pagluhod ng mga Lawin**

Ang ulan sa labas ng aking penthouse ay tila isang malungkot na biyolin na tumutugtog sa gitna ng katahimikan. Nakaupo ako sa aking *velvet throne*, isang baso ng *vintage wine* ang nasa aking kamay, habang pinapanood ko ang mga ilaw ng lungsod na tila mga hiyas na nakakalat sa sahig. Ngunit sa gabing ito, hindi ang ganda ng Maynila ang aking pinagtutuunan ng pansin, kundi ang lalaking nakatayo sa labas ng aking pinto, basang-basa at wasak ang pagkatao.

"Madame, nandito na siya," anunsyo ni Marcus sa pamamagitan ng intercom. "Gaya ng inaasahan, mag-isa lang siya. Mukhang hindi niya ipinaalam kay Doña Victoria ang pagpunta niya rito."

"Papasukin mo siya, Marcus," malamig kong sagot. "At ihanda mo ang camera. Gusto kong makuha ang bawat anggulo ng kanyang pagbagsak."

Bumukas ang dambuhalang pintuan ng aking penthouse. Pumasok si **Julian Alcantara**. Wala na ang makisig na lalaking nakita ko kagabi sa ballroom. Ang kanyang mamahaling *suit* ay gusot-gusot, ang kanyang buhok ay magulo, at ang kanyang mga mata ay puno ng desperasyon. Mukha siyang taong hindi natulog ng ilang araw—dahil alam ko na hindi nga siya nakatulog. Ang balitang ipinapakalat ko tungkol sa bangkarote ng kanilang kumpanya ay naging mitsa ng kanilang unti-unting pagguho.

"Madame Valerius..." bungad niya, ang boses niya ay nanginginig. "Salamat sa pagtanggap sa akin sa ganitong oras."

Hindi ako tumayo. Hindi ko siya binigyan ng kahit anong senyales ng pagtanggap. "Upo, Julian. Mukhang kailangan mo ng mainit na inumin. O baka naman... kailangan mo ng isang milagro?"

Lumapit siya at naupo sa harap ko, ngunit hindi siya makatingin nang diretso sa aking mga mata. "Madame, diretsahan na tayo. Alam kong ikaw ang may gawa ng lahat ng ito. Ang pag-leak ng financial records, ang pag-pull out ng mga investors... lahat ng iyon ay nagsimula nang dumating ka. Bakit? Anong kailangan mo sa amin?"

Inilapag ko ang aking baso at dahan-dahang lumapit sa kanya. Ang amoy ng aking pabango ay tila lumason sa hangin sa paligid niya. "Anong kailangan ko? Simple lang, Julian. Gusto ko ang inyong kumpanya. Gusto ko ang inyong lupain. At higit sa lahat... gusto ko ang inyong pagpapasailalim."

"Ibibigay namin ang kumpanya! Basta itigil mo lang ang pagwasak sa aming pangalan!" sigaw niya, sabay tayong tumayo. "Ang Mama ko... maysakit siya. Hindi niya kakayanin ang kulungan. At si Bianca... mawawalan siya ng kinabukasan."

"Ah, ang pamilya," ngumiti ako nang may halong pait. "Nakakamangha kung paano mo sila pinoprotektahan ngayon. Pero nasaan ang proteksyong iyan noong may isang babaeng humingi ng tulong sa inyo sampung taon na ang nakalipas? Nasaan ang konsensya mo noong itinapon niyo ang isang 'alila' sa bangin para lang iligtas ang inyong reputasyon?"

Napatigil si Julian. Namutla ang kanyang mukha. "P-paano mo nalaman ang tungkol sa babaeng iyon? Sino ka ba talaga?"

Lumakad ako paikot sa kanya, tila isang maninila na pinaglalaruan ang biktima. "Ang balita ay kumakalat, Julian. Ang mga multo ay hindi nananatiling tahimik. Pero hindi iyan ang pinunta mo rito, 'di ba? Narito ka dahil kailangan mo ng pera. Limang daang milyong piso para mabayaran ang paunang utang sa bangko bago mag-Lunes."

"Oo," bulong niya. "Kailangan ko ang perang iyon."

"Ibibigay ko ang perang iyon," sabi ko. Huminto ako sa harap niya at dahan-dahang hinawakan ang kanyang panga. "Pero sa isang kondisyon."

"Ano?"

"Gusto kong lumuhod ka."

Nanlaki ang mga mata ni Julian. "Ano? Hindi... hindi ko magagawa 'yan. Ako ay isang Alcantara!"

"At ako ay ang babaeng may hawak ng iyong leeg," diin ko. "Isang luhod, Julian. Isang pagpapakumbaba kapalit ng kaligtasan ng iyong ina. Isang sandali ng kahihiyan para sa sampung taon ng pagdurusa ng iba. Alin ang mas mahalaga sa 'yo? Ang iyong pride o ang iyong pamilya?"

Nakita ko ang pakikipaglaban sa loob ni Julian. Ang kanyang mga panga ay nagngangalit. Ngunit sa huli, ang takot ay nanaig. Dahan-dahan, bumigay ang kanyang mga tuhod. Narinig ko ang mahinang *thud* ng kanyang pagluhod sa aking mamahaling carpet. Nakatingala siya sa akin, may luha na sa kanyang mga mata.

"P-parang awa mo na, Madame... tulungan mo kami," pagsusumamo niya.

Sa sandaling iyon, parang narinig ko ang sarili kong boses sampung taon na ang nakalipas. Ang boses ni Celestine na lumuluhod din sa putikan. Ngunit ang kaibahan, ako ay hindi nagbibigay ng awa.

"Mabuting bata," sabi ko habang hinahaplos ang kanyang buhok. "Pero hindi lang iyon ang kondisyon ko, Julian. Ang perang iyon ay hindi pautang. Ito ay pambili ko sa 'yo."

"Anong ibig mong sabihin?"

"Mula ngayon, magtatrabaho ka para sa akin. Iiwan mo si Bianca. Iiwan mo ang iyong mansyon at maninirahan ka rito sa aking penthouse bilang aking personal na asistent... o sabihin na nating, aking bagong alila. Gagawin mo ang lahat ng iutos ko. Bawat gabi, bawat araw, ikaw ang magsisilbi sa akin."

"Hindi maaari! Pakakasalan ko si Bianca sa susunod na buwan!"

"Kung ganoon, panoorin mo siyang ikasal sa isang lalaking nakakulong," malamig kong sagot. "Pumili ka, Julian. Ang kalayaan mo o ang kaligtasan ng mga Alcantara."

Napayuko si Julian. Ang kanyang balikat ay yumanig sa pag-iyak. Sa loob ng gabing iyon, naramdaman ko ang tunay na tamis ng paghihiganti. Hindi sa pera, hindi sa lupain, kundi sa pagkakita sa lalaking sumira sa akin na ngayon ay handang ibenta ang sarili para sa aking kapritso.

"Tatanggapin ko," mahina niyang sagot. "Tatanggapin ko ang lahat."

"Mabuti," sabi ko sabay talikod. "Marcus, ihanda ang kontrata. At tawagan mo si Bianca. Ipadala mo sa kanya ang video ng pagluhod ng kanyang 'fiancé' dito sa aking paanan. Gusto kong simulan ang bukas na may wasak na puso."

Lumingon ako sa bintana habang umuulan pa rin. Ang piging ng mga lawin ay tapos na. Ngayon, ang mga lawin ay nagiging mga alila, at ang alikabok... ang alikabok ay naging reyna.