REVENGE

REVENGE “CHAPTER 7

**KABANATA 7: Ang Lason sa Mansyon**

Ang penthouse ay nababalot ng amoy ng mamahaling kandila at ang lamig ng aircon na tila ba nagyeyelo sa aking balat. Sa harap ko, nakatayo si Julian. Wala na siyang suot na suit; pinalitan ko ito ng isang simpleng itim na uniporme—isang simbolo na ang kanyang katayuan ay hindi na naiiba sa mga taong tinapakan niya noon.

"Magtimpla ka ng kape," utos ko habang hindi inaalis ang tingin sa aking laptop. "Gusto ko ng saktong init. Kapag napaso ang dila ko, babawasan ko ng isang milyon ang perang ipapadala ko sa bangko ng pamilya mo."

Nakita ko ang panginginig ng kanyang mga kamay habang hawak ang tasa. Si Julian Alcantara, ang prinsipe ng San Sebastian, ay ngayon ay nanginginig sa takot sa harap ng isang babaeng hindi niya man lang makilala.

"Madame... ang video na ipinadala mo kay Bianca," pagsisimula niya, ang boses ay puno ng pait. "Hiniwalayan niya ako. Sinampal niya si Mama at sinabing hindi siya magpapakasal sa isang 'asong lumuluha.' Iyon ba ang gusto mo? Ang sirain pati ang relasyon namin?"

Ibinaba ko ang aking laptop at dahan-dahang tumayo. Lumapit ako sa kanya hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang hininga. "Bakit, Julian? Masakit ba? Masakit ba na ang taong akala mo ay mananatili sa tabi mo ay tinalikuran ka sa oras na wala ka nang pera? Iyan ang katotohanan ng inyong mundo. Walang pag-ibig sa gitna ng mga lawin. Mayroon lang... interes."

"Wala kang puso," bulong niya.

"Wala nga," sagot ko nang may ngiti. "Matagal na itong nawala. Eksaktong sampung taon na ang nakalipas."

**Ang Pagbubunyag sa Dilim**

Gabi na at ang tanging liwanag sa loob ng penthouse ay ang mga ilaw mula sa labas. Nakaupo ako sa tapat ng bintana, nakatalikod kay Julian. Pinatuyo ko ang aking buhok matapos maligo, suot ang isang *silk robe* na bahagyang nakalantad ang aking balikat.

"Julian, lumapit ka rito," utos ko.

Dahan-dahan siyang lumapit. Ang kanyang mga hakbang ay mabigat, tila ba bawat pulgada ng paglapit sa akin ay isang pagsuko.

"Masahehin mo ang balikat ko. Masyado akong pagod sa pag-aasikaso ng mga papeles ng pagkalugi niyo."

Naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang mga palad sa aking balat. Ang mga kamay na ito... ang mga kamay na dati ay nagpaparamdam sa akin ng kaligtasan, ngayon ay nagbibigay sa akin ng kilabot. Ramdam ko ang pag-aalinlangan sa bawat galaw niya. Ngunit sa isang pagkakataon, dahan-dahang nahawi ang aking buhok at nalantad ang aking kanang balikat.

Doon, tumambad sa kanya ang isang peklat—isang tuyong paso na hugis bilog, ang marka ng sigarilyong idiniin ni Rodrigo noong gabing iyon.

Naramdaman ko ang biglang paghinto ng kanyang mga kamay. Ang kanyang hininga ay bumilis. "Ang... ang markang ito..."

"Bakit, Julian? May naaalala ka ba?" tanong ko nang hindi lumilingon.

"Ang... ang katulong namin noon... si Celestine... may ganito rin siyang marka bago siya..." Hindi niya naituloy ang kanyang sasabihin. Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang buong katawan.

Humarap ako sa kanya nang dahan-dahan. Ang aking mga mata ay nakatitig nang diretso sa kanyang kaluluwa. "Bago siya ano, Julian? Bago niyo siya patayin? Bago niyo siya itapon sa bangin na parang basurang walang halaga?"

"Sino ka ba talaga?" sigaw niya, ang mukha ay punong-puno ng takot. "Hindi maaari... patay na siya! Nakita ko siyang mahulog! Walang nabubuhay sa bangin ng San Sebastian!"

Tumayo ako at dahan-dahang hinawakan ang kanyang pisngi. Ang aking hawak ay tila isang haplos ng kamatayan. "Ang mga multo ay hindi namamatay, Julian. Naghihintay lang silang mabulok ang inyong mga budhi bago sila bumangon para maningil."

"Celestine?" bulong niya, ang kanyang mga mata ay nagsimulang magtubig. "Ikaw ba talaga 'yan?"

Isang malakas na sampal ang isinagot ko sa kanya. Isang sampal para sa bawat taon ng paghihirap ko sa ibang bansa. Isang sampal para sa bawat patak ng luha ng nanay ko na namatay sa pagsisilbi sa kanila.

"Huwag mong babanggitin ang pangalang iyan!" sigaw ko. "Ang Celestine na minahal mo ay pinatay mo na! Ang nasa harap mo ngayon ay ang iyong panginoon. Ang babaeng kukuha ng lahat—mula sa mansyon niyo hanggang sa huling sentimo ng dangal mo!"

Napaluhod si Julian sa sahig, humahagulgol. "Patawarin mo ako... patawarin mo ako, Celestine... hindi ko ginusto 'yun... pinilit lang ako ni Mama..."

"Patawad?" tumawa ako nang malakas, isang tawang puno ng pait. "Ang patawad ay para sa mga nagkamali nang hindi sinasadya. Ang ginawa niyo ay isang plano. Isang masistemang pagwasak sa isang tao. At ngayon, Julian, ang plano ko naman ang masusunod."

**Ang Lason sa Mansyon**

Habang si Julian ay wasak na sa aking penthouse, sa Mansyon Alcantara naman ay nagaganap ang isa pang trahedya. Si Doña Victoria ay mag-isang nakaupo sa kanyang dining table, pinalilibutan ng mga mamahaling kagamitan na wala nang halaga.

Tumunog ang kanyang telepono. Isang mensahe mula kay Marcus.

*“Doña Victoria, ang iyong anak ay masaya sa piling ko. Pero huwag kang mag-alala, ipapadala ko sa inyo ang mga dokumento ng foreclosure bukas. Mas mainam na mag-empake na kayo habang may oras pa.”*

Nang gabing iyon, isang malakas na sigaw ang bumasag sa katahimikan ng mansyon. Inatake sa puso ang Doña. Ngunit sa halip na tumawag ako ng ambulansya, pinanood ko ang live feed ng camera sa kanilang mansyon mula sa aking tablet.

"Ganyan din ang naramdaman ni Nanay, Victoria," bulong ko habang pinapanood ko siyang gumapang sa sahig. "Ang kaibahan lang, siya ay namatay na may dangal. Ikaw? Mamamatay kang alam na ang anak mo ang nagsisilbi sa akin."

Tinitigan ko si Julian na nakasubsob pa rin sa sahig. "Tumayo ka riyan, Julian. May trabaho pa tayo. Bukas, pupunta tayo sa ospital. Gusto kong makita ng nanay mo ang 'bagong boss' mo bago siya tuluyang mawalan ng hininga."

Ang gabi ay malalim na, at ang lason ng paghihiganti ay tuluyan na ring kumalat sa bawat ugat ng pamilya Alcantara.