REVENGE

REVENGE “CHAPTER 10

**KABANATA 10: Ang Alyansa ng mga Kaaway**

Ang gabi sa penthouse ay tila mas mahaba kaysa sa mga nakaraang araw. Nakaupo ako sa tapat ng aking grand piano, tinitipa ang mga nota na kasing-dilim ng aking iniisip. Sa bawat tunog, naaalala ko ang banta ni Lorenzo. Ang paghihiganti ay parang isang lason; kapag hindi mo ito nakontrol, ito ang papatay sa 'yo.

"Madame, may bisita po sa ibaba," ulat ni Marcus. "Si Lorenzo Valerius. Pero hindi siya mag-isa. Kasama niya si Bianca."

Napatigil ako sa pagtugtog. Ang dulo ng aking mga daliri ay nanigas sa ibabaw ng mga tipado. Si Bianca? Ang babaeng itinapon si Julian matapos itong mawalan ng pera, ngayon ay kasama ang lalaking nais kumuha ng aking imperyo?

"Papasukin mo sila," sabi ko nang hindi lumilingon. "Gusto kong makita kung paano magsama ang isang ahas at isang buwaya."

**Ang Traydor sa Pintuan**

Pagpasok nina Lorenzo at Bianca, ang buong silid ay napuno ng tensyon. Si Bianca ay mukhang nakabangon na mula sa pag-iyak—suot ang isang mamahaling damit na malamang ay binili ni Lorenzo para sa kanya. Ang kanyang mga mata na dati ay puno ng luha, ngayon ay puno ng panunuya.

"Vittoria... o dapat ko bang sabihing, Celestine?" bungad ni Bianca, ang kanyang boses ay puno ng lason. "Nakakatuwang isipin na ang katulong na dati ay nagpapalit ng bedsheets ko ay siya palang 'Madame V' na kinatatakutan ng lahat. Lorenzo told me everything. Your face, your money... all of it is fake."

Humarap ako sa kanila, kalmado at walang emosyon. "Ang ganda ay pwedeng mabili, Bianca. Ang talino ay pwedeng matutunan. Pero ang pagiging basura? Iyan ay likas sa 'yo. Kahit anong suot mong Chanel, amoy nabubulok ka pa rin."

"Enough!" singhal ni Lorenzo. Lumakad siya patungo sa aking bar at nagbuhos ng alak nang walang paalam. "Vittoria, nandito kami para mag-alok ng deal. Ibalik mo sa pamilya Valerius ang shares na kinuha mo sa Contessa, at mananatiling lihim ang pagkakakilanlan mo. Pero kung hindi... bukas na bukas din, ang buong Pilipinas ay malalaman na ang dakilang Madame V ay isang kriminal na nagpanggap na aristokrata."

"Anong laban niyo sa akin?" tanong ko. "Ang salita ng isang baon sa utang na socialite at isang galit na apo?"

"Mayroon kaming ebidensya," sabi ni Bianca sabay lapag ng isang lumang litrato sa mesa. Ang litrato ni Nanay Rosa at ng batang Celestine sa harap ng barong-barong. "At mayroon din kaming DNA test result mula sa buhok na nakuha ni Lorenzo sa penthouse mo. Celestine, wala ka nang takas."

**Ang Bulong ng Kahapon**

Habang nagtatalo kami sa sala, hindi namin napansin na nakalabas si Julian mula sa kanyang kwarto. Nakatayo siya sa dilim, nakikinig sa bawat salita.

"Bianca?" tawag ni Julian.

Lumingon si Bianca, at sa isang saglit, ang kanyang mukha ay nagpakita ng pandidiri. "Julian. Tignan mo ang sarili mo. Isang aso ng isang katulong. Nakakahiya ka."

"Julian, bumalik ka sa loob," utos ko, pero hindi siya nakinig.

Lumapit si Julian kay Bianca. "Bianca, akala ko ba mahal mo ako? Akala ko ba ay magkasama tayo sa hirap at ginhawa?"

"Mahal?" tumawa si Bianca nang malakas. "Julian, minahal ko ang apelyido mo at ang pera mo. Ngayong wala na 'yan, ano pang silbi mo? Lorenzo is a real man. He has power. He has a future. Ikaw? Isa ka na lang basahan."

Nakita ko ang pagkabasag ng huling piraso ng dignidad ni Julian. Pero sa halip na umiyak, humarap siya sa akin. Sa kanyang mga mata, nakita ko ang isang bagay na hindi ko inaasahan—pagkilala.

"Celestine," tawag niya sa akin. Ang boses niya ay malambot, tila ba bumalik kami sa hardin ng San Sebastian. "Patawarin mo ako kung hindi kita nakilala agad. Pero kahit anong mukha ang isuot mo, ang puso mo... ang sakit na nararamdaman mo... iyon pa rin ang dahilan kung bakit kita minahal noon."

"Tumahimik ka, Julian!" sigaw ko, pero ang aking boses ay nanginginig.

**Ang Stockholm Syndrome o Tunay na Pag-ibig?**

Sa gitna ng kaguluhan, biglang hinablot ni Lorenzo ang braso ko. "Pili ka, Vittoria. Ang imperyo mo o ang katotohanan?"

Ngunit bago pa ako makasagot, hinarang ni Julian si Lorenzo. "Bitawan mo siya."

"At ano ang gagawin mo, alipin?" panunuya ni Lorenzo.

Isang mabilis na suntok ang ibinigay ni Julian kay Lorenzo. "Maaaring wala na akong pera, pero hinding-hindi ko hahayaan na saktan niyo siya muli. Ako ang pumatay kay Celestine sampung taon na ang nakalipas... at ngayong buhay siya, ako naman ang magliligtas sa kanya."

Nagkagulo sa penthouse. Pinilit ni Marcus na ilabas sina Lorenzo at Bianca habang nagsisisigaw sila ng banta. Nang sa wakas ay tumahimik ang paligid, naiwan kaming dalawa ni Julian sa gitna ng sala.

Hingal na hingal si Julian, ang kanyang kamao ay may dugo mula sa labi ni Lorenzo. Tumingin siya sa akin, naghihintay ng galit o utos. Pero ang ginawa ko ay hindi niya inaasahan.

Niyakap ko siya.

Isang yakap na puno ng poot, lungkot, at isang pamilyar na init na pilit kong ibinaon sa loob ng sampung taon. Umiyak ako sa kanyang balikat—hindi bilang Madame V, kundi bilang ang batang Celestine na matagal nang naghahanap ng katarungan.

"Bakit, Julian?" bulong ko sa pagitan ng hikbi. "Bakit mo ginagawa ito pagkatapos ng lahat ng ginawa ko sa 'yo?"

"Dahil kahit anong gawin mong pagpapahirap sa akin, ito ay kulang pa sa sakit na ibinigay ko sa 'yo," sagot niya habang hinahaplos ang aking buhok. "Gamitin mo ako, Celestine. Maging alila mo man ako habambuhay, tatanggapin ko. Basta huwag ka lang mawala muli."

**Ang Bagong Plano**

Nang kumalma ang lahat, humiwalay ako sa kanya. Ang aking mga mata ay muling naging matigas. "Hindi pa tayo ligtas, Julian. Alam na nina Lorenzo at Bianca ang lahat. Bukas, sisirain nila ako."

"Hindi kung uunahan natin sila," sabi ni Julian. "May alam akong lihim ni Bianca at ng pamilya niya. Isang lihim na kahit si Lorenzo ay hindi matatanggap. Ang pamilya ni Bianca ang tunay na nagnakaw sa pondo ng kumpanya namin bago pa man ito bumagsak. Ginamit nila ang pangalan ni Mama para pagtakpan ang sarili nilang nakaw."

Tumingin ako kay Julian. Isang bagong pag-asa ang nabuo. Ang paghihiganti ay mas matamis kapag ang mga kaaway ay nagpapatayan sa isa't isa.

"Kung ganoon, Julian," sabi ko habang pinapahiran ang aking luha. "Ihanda mo ang sarili mo. Dahil bukas, ipapakita natin sa kanila kung sino ang tunay na lawin sa langit na ito."

Ang gabi ay malalim na, pero sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon, hindi ako natulog nang mag-isa sa dilim ng aking galit. Ang laban ay naging mas komplikado, pero sa tabi ni Julian—ang aking kaaway, ang aking alila, at ang aking unang pag-ibig—alam kong handa na akong tapusin ang piging na ito.