REVENGE

REVENGE “CHAPTER 11

*KABANATA 11: Ang Alyansa ng mga Alakdan**

Ang katahimikan sa loob ng penthouse pagkatapos umalis nina Lorenzo at Bianca ay hindi katahimikan ng kapayapaan; ito ay ang katahimikan bago ang isang delubyo. Nakatayo ako sa harap ng glass wall, pinagmamasdan ang repleksyon ni Julian na kasalukuyang ginagamot ang kanyang sariling mga sugat sa isang sulok.

"Celestine," tawag niya sa akin. Ang boses niya ay puno ng pag-aalala. "Hindi biro ang banta ni Lorenzo. Kilala ko ang pamilya ni Bianca. Hindi sila papayag na matalo nang ganoon lang. Gagamitin nila ang lahat ng koneksyon nila sa gobyerno para baligtarin ka."

Humarap ako sa kanya. Ang aking mukha ay tila isang maskara ng porselana—walang emosyon, walang takot. "Hayaan mo silang sumubok, Julian. Ang akala nila ay ang pagkatao ko lang ang hawak nila. Hindi nila alam na bawat dumi ng pamilya ni Bianca ay nasa loob na ng vault ko sa Milan. Kung susunugin nila ang bahay ko, sisiguraduhin kong buong lungsod ang madadamay sa apoy."

**Ang Lihim na Pagkikita sa Dilim**

Habang nagpaplano kami ni Marcus, sa isang madilim na sulok ng isang eksklusibong club sa Makati, nagaganap ang isang alyansa na mas malala pa sa inaasahan ko.

Si Lorenzo Valerius, suot ang kanyang galit na tila isang sandata, ay nakaupo kaharap ang ama ni Bianca—si **Senator Fernando Gomez**.

"Senator, ang babaeng iyan ay isang impostora," mariing sabi ni Lorenzo habang inilalapag ang mga dokumento ng DNA. "Ninakaw niya ang yaman na dapat ay sa akin. At ang mas malala, ang anak niyo ay hiningian niya ng kahihiyan sa harap ng maraming tao."

Umusok ang sigarilyo ng Senador. Ang kanyang mga mata ay kasing-lamig ng isang mamamatay-tao. "Hindi ko pinapayagan na may humahamak sa pamilya ko, Lorenzo. Lalo na ang isang katulong na nagmula sa putik. Pero kailangan nating mag-ingat. Maraming mata ang nakatutok sa kanya dahil sa kanyang mga 'investments.' Kailangan natin siyang wasakin sa paraang hindi tayo ituturo."

"Ano ang plano?" tanong ni Bianca, na nakaupo sa tabi ng kanyang ama, ang kanyang mukha ay puno ng poot.

"Gagamitin natin ang AMLC (Anti-Money Laundering Council)," sagot ng Senador. "Ipapahinto natin ang lahat ng account niya. I-freeze natin ang bawat sentimo na mayroon siya sa Pilipinas. Kapag wala na siyang pera, wala na siyang kapangyarihan. At doon... doon natin siya kukunin."

**Ang Unang Ganti: Ang Pag-freeze ng Imperyo**

Kinaumagahan, nagising ako hindi sa tunog ng alarm, kundi sa tawag ni Marcus.

"Madame, may problema. Ang lahat ng ating corporate accounts sa tatlong malalaking bangko dito sa Pilipinas ay naka-freeze. Isang order mula sa itaas dahil sa hinala ng 'money laundering' at 'identity theft.'"

Hindi ako kumibo. Ito na ang sinasabi ko. Ginamit na nila ang kapangyarihan ng gobyerno.

"Ilang oras bago nila makuha ang mga personal accounts ko sa Italya?" tanong ko habang nagsusuot ng aking robe.

"Ginagawa na nila ang paraan para makipag-ugnayan sa Interpol, Madame. Pero dahil sa complex layers ng iyong mga offshore accounts, baka abutin sila ng tatlong araw. Pero dito sa Pilipinas, wala tayong magagamit na pondo."

Pumasok si Julian sa kwarto, dala ang balita mula sa telebisyon. "Celestine, nasa balita ka na. May arrest warrant na inilalabas laban sa 'yo para sa kasong *Falsification of Public Documents* at *Estafa*."

Ngumiti ako. Isang ngiti na nagpatindig ng balahibo kay Julian.

"Gusto nila ng digmaan? Ibibigay ko sa kanila ang isang trahedya," sabi ko. "Marcus, tawagan mo ang aking legal team sa Singapore. Sabihin mo sa kanila na i-execute na ang 'Operation Blackout.' Kung hindi ko magagamit ang pera ko, sisiguraduhin kong babagsak ang stock market ng Pilipinas sa loob ng labindalawang oras."

### **Ang Pag-atake ni Celestine**

Hindi alam ng Senador at ni Lorenzo na ang yaman ni Madame V ay hindi lang nakalagay sa bangko. Ito ay nakatanim sa bawat pangunahing industriya ng bansa. Sa loob ng limang oras, ang mga kumpanyang pag-aari ni Madame V sa ilalim ng iba't ibang *shell companies* ay nagsimulang mag-pull out ng kanilang mga shares.

Nagkagulo sa Philippine Stock Exchange. Ang mga stocks ng mga kumpanyang kaalyado ni Senator Gomez ay bumagsak nang higit sa 40%. Ang bansa ay nasa bingit ng isang financial crisis dahil sa isang babae.

"Madame, tumatawag ang Senador," sabi ni Marcus makalipas ang walong oras. "Gusto ka niyang makausap. Ngayon din."

"Sabihin mo sa kanya, hindi ako nakikipag-usap sa mga taong hindi ko kapantay," sagot ko habang dahan-dahang iniinom ang aking kape. "Kung gusto niya akong makausap, pumunta siya rito sa penthouse. Mag-isa."

### **Ang Komprontasyon sa Itaas**

Dumating ang Senador kasama si Lorenzo, pero pinalayas ko ang huli sa pinto pa lang. Tanging ang Senador lang ang pinapasok ko. Nakaupo ako sa aking dining table, sa tabi ko ay si Julian na nagsisilbing aking proteksyon.

"Masyado kang matapang, Celestine," bungad ng Senador. "Sinisira mo ang ekonomiya ng bansa para lang sa pansarili mong galit."

"Hindi, Senador," sagot ko. "Ipinapakita ko lang sa inyo kung sino ang tunay na may hawak ng bansang ito. Ang mga politiko gaya niyo ay mga tau-tauhan lang. Kaming mga may hawak ng kapital ang nagpapatakbo ng palabas. Ngayon, gusto niyo bang bawiin ko ang mga shares? O gusto niyong makita ang inyong sarili na nililitis sa harap ng bayan dahil sa limampung bilyong piso na ninakaw niyo mula sa kaban ng bayan noong nakaraang eleksyon?"

Inilapag ni Marcus ang isang file sa harap ng Senador. Ang bawat pahina ay naglalaman ng mga *bank account numbers* sa Switzerland na nakapangalan sa mga *dummy* ng Senador.

Namutla ang matanda. Ang kanyang kayabangan ay biglang naglaho. "Paano mo nakuha ang mga ito?"

"Sa Italya, Senador, ang impormasyon ay mas mahalaga kaysa sa ginto," sagot ko. "Ngayon, heto ang deal. Ipapawalang-bisa mo ang arrest warrant ko. I-u-unfreeze mo ang mga accounts ko. At ibibigay mo sa akin si Lorenzo at si Bianca."

"Si Bianca ay anak ko!" sigaw niya.

"At ako ay biktima niyo!" sigaw ko pabalik. "Pili ka, Senador. Ang anak mong walang silbi, o ang iyong buong karera at kalayaan?"

Ang Senador ay hindi nakapagsalita. Nakita ko ang pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. Sa mundo ng politika, walang permanenteng kaibigan, mayroon lang interes. At sa gabing iyon, mas mahalaga ang kanyang kaligtasan kaysa sa kanyang anak.

**Ang Pagkakanulo**

Pag-alis ng Senador, tiningnan ako ni Julian nang may takot. "Celestine... gagawin ba talaga niya 'yun? Ibibigay ba talaga niya si Bianca sa 'yo?"

"Gagawin niya, Julian. Dahil ang mga gaya nila ay mas takot mawalan ng kapangyarihan kaysa mawalan ng mahal sa buhay. Gaya ng ginawa mo sa akin sampung taon na ang nakalipas."

Nanahimik si Julian. Ang sakit ng katotohanan ay muling humiwa sa aming pagitan.

Ngunit hindi pa tapos ang gabi. Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa building. Ang mga glass windows ng penthouse ay nabasag.

"Madame! Duck!" sigaw ni Marcus.

Sa gitna ng usok at apoy, pumasok ang isang grupo ng mga armadong lalaki. Hindi sila mga pulis. Sila ay mga *hitmen*. At sa likod nila, nakatayo si Lorenzo Valerius, may hawak na baril at ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit.

"Kung hindi kita makukuha sa legal na paraan, Celestine, kukunin kita sa paraang alam ko!" sigaw ni Lorenzo. "Walang lalabas nang buhay sa kwartong ito!"

Ang digmaan ay hindi na lang sa korte o sa stocks. Ang digmaan ay naging madugo na.