REVENGE

REVENGE “CHAPTER 12

**KABANATA 12: Ang Gabi ng mga Alabok**

Ang usok mula sa pagsabog ay tila isang makapal na kumot na lumamon sa karangyaan ng aking penthouse. Ang amoy ng pulbura ay humalo sa mahal na amoy ng aking pabango, isang kumbinasyon na nagpapahiwatig ng kamatayan. Sa gitna ng kaguluhan, naramdaman ko ang isang malakas na hila sa aking braso.

"Celestine, dapa!" sigaw ni Julian.

Halos sabay sa kanyang sigaw ang pag-ulan ng mga bala. Ang aking dambuhalang piano, na gawa sa pinakamahal na kahoy mula sa Europa, ay naging panangga namin. Narinig ko ang bawat pagtama ng bala sa katawan ng piano—isang tunog ng pagkasira na tila ba bawat nota ay nagiging huling hininga.

"Lorenzo, sapat na!" sigaw ko sa gitna ng ingay, habang nakadapa sa likod ng piano. "Hindi mo makukuha ang gusto mo sa ganitong paraan!"

"Wala na akong pakialam sa yaman, Vittoria!" tugon ni Lorenzo mula sa kabilang panig ng usok. Ang boses niya ay puno ng baliw na galit. "Kung hindi mapapasaakin ang pangalan ng mga Valerius, sisiguraduhin kong walang matitira sa 'yo kundi abo! Inagaw mo ang lahat sa akin—ang lola ko, ang dangal ko, ang buhay ko!"

**Ang Sakripisyo sa Gitna ng Putukan**

Si Marcus, na laging handa, ay nakakuha ng kanyang sariling armas mula sa isang lihim na compartment sa ilalim ng mesa. "Madame, kailangan nating makarating sa *panic room*. Julian, protektahan mo siya!"

Nagsimulang gumanti ng putok si Marcus para bigyan kami ng pagkakataon na makagalaw. Bawat hakbang namin sa ibabaw ng mga basag na kristal ay tila paglalakad sa ibabaw ng mga kutsilyo. Sa isang sandali, isang hitman ang lumitaw mula sa kusina, ang baril ay nakatutok nang diretso sa aking dibdib.

Hindi ako nakagalaw. Ang takot na naramdaman ko sa San Sebastian Cliffs sampung taon na ang nakalipas ay muling bumalik. Ngunit bago pa man makakalabit ang hitman ng gatilyo, isang katawan ang humarang sa akin.

*Bang.*

Isang ungol ng sakit ang narinig ko mula kay Julian. Bumagsak siya sa aking harapan, ang kanyang kanang balikat ay dugu-dugo.

"Julian!" sigaw ko. Ang aking puso na akala ko ay bato na, ay biglang nadurog.

"Ayos... ayos lang ako," bulong niya, habang pinipilit na tumayo kahit nanginginig. Sa kabila ng sakit, kinuha niya ang isang pirasong kristal mula sa sahig at itinanim ito sa leeg ng hitman nang lumapit ito. Isang brutal na galaw mula sa isang lalaking walang nang matatalo.

"Diyan ka lang, Vittoria!" sigaw ni Lorenzo habang lumalabas mula sa usok. Nakatutok ang kanyang baril sa amin. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik. "Ngayon, sino ang reyna? Sino ang alikabok?"

**Ang Huling Paghaharap nina Lorenzo at Celestine**

Tumayo ako nang dahan-dahan, itinatago si Julian sa likod ko. Ang aking *silk robe* ay marumi na sa dugo ni Julian at sa alikabok ng semento. Pero sa kabila nito, itinaas ko ang aking ulo.

"Sige, Lorenzo. Barilin mo ako," hamon ko. "Pero tandaan mo, sa oras na mamatay ako, isang *automatic protocol* ang maglalabas ng lahat ng ebidensya laban sa 'yo sa lahat ng media outlets sa buong mundo. Hindi ka lang makukulong, Lorenzo. Hahanapin ka ng bawat taong niloko mo sa Italya. Mamamatay ka rin... at mas masakit pa sa gagawin mo sa akin."

Nanginig ang kamay ni Lorenzo. Ang kanyang daliri ay nasa gatilyo na, pero ang takot na mabulok sa kulungan o mapatay ng mga *creditors* sa Europa ay mas malakas kaysa sa kanyang poot.

"Nagsisinungaling ka!" sigaw niya.

"Subukan mo ako," malamig kong sagot. "Sampung taon akong naghanda para sa gabing ito, Lorenzo. Akala mo ba ay hindi ko pinaghandaan ang pagkakataong ito? Ang yaman ng mga Valerius ay protektado ng aking buhay. Kapag nawala ako, mawawala rin ang lahat ng pangarap mo."

Sa sandaling iyon, narinig ang malalakas na sirena ng mga pulis sa ibaba ng building. Ang Senador, sa takot na madamay sa isang *m******e* sa loob ng penthouse ng isang tanyag na investor, ay tinupad ang kanyang bahagi ng deal—o marahil ay nais lang niyang iligtas ang sarili bago tuluyang lumubog ang lahat.

"Lorenzo, bitawan mo ang baril!" sigaw ng mga pulis na nagsisimula nang pumasok sa pamamagitan ng mga elevator.

Bumagsak ang balikat ni Lorenzo. Ang kanyang baril ay nahulog sa sahig. Napaluhod siya, hindi sa pagsisisi, kundi sa pagkatalo. "Inagaw mo ang lahat... Celestine... lahat..."

**Ang Paghahanap kay Bianca**

Habang inaaresto ng mga pulis si Lorenzo at ang kanyang mga tauhan, nilapitan ko si Julian. Namumutla na siya dahil sa nawalang dugo.

"Marcus, ihanda ang sasakyan! Dalhin siya sa pribadong klinika!" utos ko.

"Madame... si Bianca," bulong ni Marcus habang tinitignan ang kanyang tablet. "Nakaalis na siya sa mansyon ng Senador. Patungo siya sa *private hangar* sa Clark. May *charter flight* siyang aalis papuntang Hong Kong sa loob ng isang oras."

Tumingin ako kay Julian. "Kailangan kong tapusin ito, Julian. Kailangan kong mahuli si Bianca."

"S-sige na..." mahinang sabi ni Julian, pilit na ngumingiti. "Tapusin mo na... ang huling lawin."

Hinaplos ko ang kanyang pisngi bago ako tumayo. "Hintayin mo ako. Hindi ka pwedeng mamatay. May utang ka pa sa akin na isang buhay."

**Ang Habulan sa Clark**

Mabilis kaming bumyahe patungong Clark. Sa loob ng sasakyan, binuksan ko ang aking laptop. Pinanood ko ang GPS tracker na lihim na itinanim ni Marcus sa sasakyan ni Bianca noong Charity Ball.

"Akala mo ba ay makakatakas ka, Bianca?" bulong ko. "Ninakaw mo ang kabataan ko, ginamit mo ang lalaking minahal ko, at ngayon ay tatakasan mo ang mga krimen ng pamilya mo?"

Nang makarating kami sa hangar, nakita ko ang eroplano na nagsisimula nang umikot ang mga makina. Ang sasakyan ni Bianca ay nakaparada malapit sa entrance. Lumabas siya, may dalang dalawang malalaking bag na puno ng dyamante at pera—ang huling yaman na natitira sa pamilya Gomez.

"Bianca!" sigaw ko sa gitna ng ingay ng makina ng eroplano.

Napalingon siya. Ang kanyang mukha ay puno ng takot na nauwi sa desperasyon. "Celestine! Bakit hindi mo na lang ako hayaang makaalis? Mayaman ka na! Mayroon ka na ng lahat! Ano pa ang gusto mo sa akin?"

"Gusto kong makita kang gumapang sa putik, Bianca," sagot ko habang dahan-dahang lumalapit. "Gusto kong maranasan mo ang pakiramdam na walang matakbuhan. Ang pakiramdam na ang bawat taong pinagkakatiwalaan mo ay tinalikuran ka."

"Papakasalan ko si Lorenzo! Tutulungan niya ako!" sigaw niya.

"Si Lorenzo ay kasalukuyang nasa kamay na ng mga pulis," sabi ko. "At ang ama mo? Siya mismo ang nagbigay sa amin ng impormasyon kung nasaan ka. Ibinenta ka ng sarili mong ama para iligtas ang kanyang pwesto sa Senado."

Napabitaw si Bianca sa kanyang mga bag. Ang mga dyamante ay nagkalat sa semento—mga mamahaling bato na wala nang silbi ngayon. "Hindi... hindi magagawa ni Papa 'yun..."

"Sa mundo niyo, Bianca, walang halaga ang dugo kung ang kapalit ay kapangyarihan," sabi ko. "Ngayon, sumama ka sa akin nang maayos. O hayaan mong ang mga pulis ang kumuha sa 'yo sa harap ng buong mundo."

**Ang Huling Bagsak**

Dinala si Bianca ng mga awtoridad habang nagsisigaw at nagmumura. Pinanood ko ang kanyang pag-alis, hindi nang may katuwaan, kundi nang may malalim na buntong-hininga.

Nang bumalik ako sa ospital, nakita ko si Julian na gising na. Ang kanyang balikat ay may benda, at ang kanyang mukha ay may kaunti nang kulay.

"Tapos na?" tanong niya.

"Tapos na ang digmaan, Julian," sagot ko habang nauupo sa tabi niya. "Wala na si Lorenzo. Wala na si Bianca. Ang Senador ay babagsak din sa susunod na buwan sa oras na ilabas ko ang mga dokumento."

"At tayo?" tanong niya, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin nang may pag-asa at takot. "Anong mangyayari sa atin, Celestine? Ngayong wala nang kailangang ipaglaban, ano na ang matitira sa 'yo?"

Tumingin ako sa labas ng bintana, sa sikat ng araw na nagsisimulang sumilip sa mga gusali ng Maynila. "Hindi ko alam, Julian. Sampung taon akong nabuhay para sa galit. Hindi ko alam kung paano mabuhay nang wala ito."

"Turuan natin ang isa't isa," bulong niya. "Magsimula tayo... hindi bilang Madame V at Julian Alcantara. Kundi bilang dalawang tao na parehong nasaktan at gustong maghilom."

Ngumiti ako—isang tunay na ngiti sa unang pagkakataon. "Magsimula tayo sa isang kape. At sa pagkakataong ito, Julian... ako naman ang magtitimpla para sa 'yo."