REVENGE

REVENGE “CHAPTER 13

**KABANATA 13: Ang Bulong ng Lupa**

Isang linggo ang lumipas matapos ang madugong gabi sa penthouse. Ang sugat ni Julian ay nagsisimula nang maghilom, ngunit ang mga sugat sa aming mga kaluluwa ay nananatiling bukas. Napagpasyahan kong bumalik kami sa San Sebastian—hindi para sa galit, kundi para sa pagtatapos.

Nakatayo kami sa gilid ng San Sebastian Cliffs, ang lugar kung saan ang langit at dagat ay nagtatagpo sa isang madilim na yakap. Hawak ko ang isang lumang kahon ng kahoy, ang tanging gamit na naiwan ni Nanay Rosa na hindi ko kailanman binuksan sa loob ng sampung taon.

"Handa ka na ba?" tanong ni Julian. Nakatayo siya sa likuran ko, ang kanyang balikat ay may benda pa rin ngunit ang kanyang tindig ay matatag na.

"Kailangang malaman ng lupang ito na hindi na ako natatakot sa kanya," sagot ko.

Dahan-dahan kong binuksan ang kahon. Sa loob nito ay may ilang lumang larawan, isang tuyong bulaklak, at isang sulat na nakatupi nang maayos. Ang papel ay nanilaw na sa panahon, at ang tinta ay medyo kupas na, ngunit ang sulat-kamay ni Nanay Rosa ay hindi ko kailanman malilimutan.

**Ang Sulat mula sa Libingan**

Binasa ko ang sulat nang malakas, ang boses ko ay nanginginig sa hangin.

> *"Celestine, anak ko... kung binabasa mo ito, marahil ay wala na ako sa tabi mo. May isang katotohanang ipinangako kong dadalhin ko sa hukay, ngunit hindi ko kayang mamatay na may dala-dalang kasinungalingan sa 'yo."*

>

Huminto ako nang bahagya. Tumingin ako kay Julian, at nakita ko ang pagtataka sa kanyang mga mata. Ipinagpatuloy ko ang pagbabasa.

> *"Hindi ka anak ng isang ordinaryong magsasaka, anak. Noong naninilbihan pa ako sa mga Alcantara bilang batang katulong, nagkaroon ako ng isang lihim na relasyon sa taong hindi ko dapat minahal. Celestine, ang ama mo ay si **Don Rodrigo Alcantara**—ang lolo ni Julian."*

>

Halos mabitawan ko ang papel. Ang hangin ay tila tumigil sa pag-ihip. Ang dagundong ng mga alon sa ibaba ay naging isang nakabibinging katahimikan.

"Ano?" bulong ni Julian. Ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay. "Celestine... kung totoo 'yan... magkapatid ang tatay ko at ang tatay mo?"

"Hindi lang 'yan," patuloy ko, habang binabasa ang huling bahagi ng sulat.

> *"Kaya ka itinuturing na basura ni Victoria ay dahil alam niya ang katotohanan. Takot siyang magkaroon ka ng karapatan sa yaman ng mga Alcantara. Ikaw ang tunay na tagapagmana, Celestine. Ikaw ang panganay na anak ng tunay na dugong Alcantara."*

>

**Ang Kabalintunaan ng Tadhana**

Napatawa ako—isang tawang puno ng pait at kawalan ng paniniwala. Ang pamilyang sinira ko, ang pamilyang kinamumuhian ko nang higit sa lahat, ay ang pamilyang kinabibilangan ko pala. Ang dugong dumadaloy sa aking mga ugat ay ang dugong pilit kong pinatulo sa lupa.

"Kaya pala..." sabi ko habang nakatingin sa malayo. "Kaya pala ganoon na lang ang poot ni Doña Victoria sa akin. Hindi dahil sa isa akong katulong, kundi dahil isa akong Alcantara na mas may karapatan sa trono kaysa sa anak niya."

Lumapit sa akin si Julian, ang kanyang mga mata ay puno ng kalituhan at sakit. "Celestine... ibig sabihin ba nito, ang lahat ng ginawa natin... ang paghihiganti mo... ay paghihiganti sa sarili mong pamilya?"

"Sila ang unang nagtapon sa akin, Julian!" sigaw ko. "Anong klaseng pamilya ang nagtatapon ng sariling dugo sa bangin? Anong klaseng ama ang hinayaan ang kanyang anak na lumaking alila?"

"Hindi alam ni Lolo Rodrigo," depensa ni Julian, bagaman mahina ang kanyang boses. "Namatay siya bago pa man malaman ang tungkol sa 'yo. Si Doña Victoria lang ang may alam... at itinago niya ito para protektahan ang aming posisyon."

**Ang Pagtatagpo ng Dalawang Mundo**

Sa gitna ng aming pag-uusap, isang itim na sasakyan ang huminto sa malayo. Lumabas mula rito ang isang matandang lalaki—si **Atty. Salcedo**, ang matagal nang abogado ng pamilya Alcantara na akala ko ay nagretiro na.

"Madame Vittoria... o dapat ko na bang tawaging Senyorita Celestine Alcantara?" bungad ng matanda. May hawak siyang isang asul na folder.

"Alam niyo rin?" tanong ko nang may halong galit.

"Ipinatago ito sa akin ni Don Rodrigo bago siya pumanaw," paliwanag ni Atty. Salcedo. "May isang testamento na nagsasaad na kalahati ng lahat ng ari-arian ng mga Alcantara ay dapat mapunta sa anak ni Rosa. Ngunit pinagbantaan ni Victoria ang buhay ko at ng pamilya ko kung ilalabas ko ito."

Inabot niya sa akin ang folder. Doon, nakita ko ang orihinal na dokumento, ang lagda ni Don Rodrigo, at ang patunay ng aking pagkatao.

"Bakit ngayon lang?" tanong ni Julian.

"Dahil ngayon lang naging malinis ang daan," sagot ng abogado. "Wala na si Victoria. Wala na ang takot. At ikaw, Celestine, ay mayroon nang kapangyarihan para protektahan ang sarili mo. Ngunit may isang kondisyon ang Don bago mo makuha ang huling bahagi ng yaman."

"Ano 'yun?"

"Dapat mong kilalanin ang mga Alcantara hindi bilang iyong kaaway, kundi bilang iyong responsibilidad. Ang kumpanya, ang mga lupain, at ang mga taong umaasa rito—lahat iyon ay sa 'yo na."

**Ang Bagong Pasanin**

Tiningnan ko ang malawak na lupain ng San Sebastian. Ang paghihiganti ko ay nagbunga ng isang imperyong hindi ko inaasahan. Hindi na ako ang "Madame V" na nagpapanggap; ako na ang tunay na may-ari ng lahat.

Ngunit ang presyo ay napakataas.

"Julian," tawag ko sa kanya.

"Ano 'yun?"

"Kung ako ang tunay na Alcantara... at ikaw ang Alcantara na nawalan ng lahat... ano na ang turing natin sa isa't isa?"

Hinawakan ni Julian ang aking kamay. "Hindi na mahalaga ang dugo, Celestine. Ang mahalaga ay kung ano ang itatayo natin mula sa mga abong ito. Maaari tayong maging magkaribal, maaari tayong maging magkapatid sa turing... o maaari nating iwan ang lahat ng ito at magsimulang muli."

Umiling ako. "Hindi ko pwedeng iwan ang responsibilidad na ito. Hindi pagkatapos ng lahat ng sakripisyo ni Nanay Rosa para itago ako. Tatanggapin ko ang pangalang Alcantara. Pero babaguhin ko ang kahulugan nito."

**Ang Unang Hakbang sa Bagong Buhay**

Nang hapong iyon, bumalik kami sa lugar kung saan nakatayo ang guho ng mansyon. Sa gitna ng mga semento at bakal, nagtanim ako ng isang puno ng narra—isang simbolo ng katatagan.

"Dito natin itatayo ang bagong San Sebastian," sabi ko kay Marcus at Julian. "Walang alila, walang amo. Isang komunidad kung saan ang bawat isa ay may pagkakataon."

Ngunit sa kabila ng aking determinasyon, alam kong may mga mata pa ring nakatingin mula sa dilim. Ang balita tungkol sa tunay na tagapagmana ay tiyak na lilikha ng bagong alon sa mundo ng mga elite. Ang mga kamag-anak ni Don Rodrigo na matagal nang nananahimik ay tiyak na lalabas para kumuha ng kanilang parte.

"Madame, may mga tawag po mula sa mga pinsan ni Don Rodrigo sa Amerika at Espanya," ulat ni Marcus. "Nabalitaan na nila ang tungkol sa testamento. Naghahanda na sila ng mga abogado."

Ngumiti ako. Sa pagkakataong ito, hindi na ako natatakot.

"Papasukin sila, Marcus," sabi ko habang inaayos ang aking buhok. "Gusto kong makita kung gaano katulis ang kanilang mga kuko. Dahil sa pagkakataong ito... hindi na sila nakikipaglaban sa isang katulong. Nakikipaglaban sila sa Reyna ng mga Alcantara."

**Next Chapter Preview:**

KABANATA 14: Ang Pagdating ng mga Buwaya. Ang pagdating ng mga kamag-anak ni Don Rodrigo para bawiin ang yaman. Isang legal na digmaan ang magsisimula. Samantala, makakatanggap si Celestine ng isang misteryosong package—isang bagay na nagmula sa kanyang amang si Rodrigo. Ano ang laman nito na magbibigay sa kanya ng higit na lakas para labanan ang kanyang sariling kadugo?