REVENGE

REVENGE “CHAPTER 14

**KABANATA 14: Ang Pagdating ng mga Buwaya**

Ang balita tungkol sa tunay na pagkatao ko bilang anak ni Don Rodrigo Alcantara ay sumabog na parang bomba sa mundo ng mga elite. Ang dating "Madame V" ay hindi na lamang isang misteryosong investor mula sa Italya; ako na ngayon ang sentro ng pinakamalaking iskandalo sa kasaysayan ng mga Alcantara. At gaya ng inaasahan, kung saan may ginto, doon nagtitipon ang mga buwaya.

Nakatayo ako sa bintana ng aking opisina sa Makati, pinagmamasdan ang tatlong itim na Mercedes-Benz na pumarada sa ibaba. Mula sa mga sasakyang ito, bumaba ang mga taong kailanman ay hindi ko nakita noong ako ay naglilinis pa sa mansyon—ang mga kamag-anak ni Don Rodrigo na matagal nang nagkubli sa ibang bansa, naghihintay ng pagkakataong makasunggab sa yaman ng pamilya.

"Nandito na sila, Madame," sabi ni Marcus habang iniaayos ang kanyang kurbata. "Ang magkapatid na **Don Alfonso** at **Doña Isabella Alcantara-Velasco**. Sila ang mga pinsan sa pinsan ni Don Rodrigo mula sa Madrid. Kasama nila ang kanilang legal team na binubuo ng anim na de-kalibreng abogado."

"Papasukin sila," malamig kong sagot. "Gusto kong makita kung gaano kalaki ang kanilang pangarap."

**Ang Pulong ng mga Mapang-api**

Bumukas ang pinto ng aking *boardroom*. Pumasok ang isang matandang lalaki na may puting buhok at isang babaeng balot ng alahas na tila ba ang kanyang katawan ay isang museo. Sila ay sina Alfonso at Isabella. Ang kanilang mga mata ay puno ng mapait na pagtingin nang makita nila ako sa dulo ng mesa.

"Kaya pala," bungad ni Doña Isabella, habang tinititigan ako mula ulo hanggang paa. "Kaya pala ang daming ingay sa Manila. Ang bastarda ni Rodrigo ay nag-a-ambisyong maging reyna ng ating pamilya."

"Senyora Isabella, ang 'bastarda' na tinatawag niyo ay ang may-ari ng gusaling kinatatayuan niyo ngayon," sagot ko nang hindi tumatayo. "Maupo kayo. Bago kayo magsimulang mang-insulto, siguraduhin niyo munang may pambayad kayo sa oras ko."

"Masyado kang mapagmataas, hija," sabi ni Don Alfonso sa kanyang malalim at paos na boses. "Ang testamentong hawak mo ay kaduda-duda. Ang dugo mo ay hindi sapat para makuha ang kalahati ng imperyong itinayo ng aming mga ninuno. Narito kami para mag-alok ng areglo. Ibibigay namin sa 'yo ang sapat na halaga para mabuhay ka nang marangya sa ibang bansa, at isusuko mo ang lahat ng claims mo sa Alcantara Shipping at sa mga lupain sa San Sebastian."

Napatawa ako nang bahagya. "Inaalok niyo ako ng barya mula sa sarili kong kaban? Nakakatawa. Atty. Salcedo, pakibasa ang ating sagot."

Lumapit ang matandang abogado at inilatag ang mga dokumento. "Don Alfonso, ang aming kliyente ay hindi lamang humahawak sa testamento. Hawak din niya ang bawat utang na kinaharap ninyo sa inyong mga negosyo sa Espanya. Sa madaling salita, bago niyo pa makuha ang mana, pag-aari na ni Senyorita Celestine ang inyong mga ari-arian sa Madrid dahil sa mga *buy-outs* na ginawa niya noong nakaraang buwan."

Nanahimik ang magkapatid. Ang kanilang pagmumukha ay biglang napalitan ng takot.

**Ang Misteryosong Package**

Matapos ang maingay at mainit na diskusyon, iniwan ko ang board room na punong-puno ng tensyon. Pagbalik ko sa aking personal na opisina, may isang kahon na nakapatong sa aking mesa. Wala itong sender, tanging ang pangalan ko lang ang nakasulat sa itaas: **CELESTINE**.

"Sino ang nagpadala nito?" tanong ko kay Marcus.

"Isang matandang lalaki po na nagsilbing katiwala ni Don Rodrigo noong araw. Iniwan niya ito sa reception at agad ding umalis," sagot ni Marcus.

Dahan-dahan kong binuksan ang kahon. Sa loob nito ay may isang lumang relo—ang paboritong Patek Philippe ni Don Rodrigo—at isang susi na may kasamang address sa isang liblib na bahagi ng Antipolo. Ngunit ang pinaka-importante ay ang isang *tape recorder*.

Pinindot ko ang *play*.

> *"Celestine, anak... kung naririnig mo ito, nangangahulugan na nakuha mo na ang iyong karapatan. Patawarin mo ako kung hindi kita nahanap agad. Pero may isang bagay na hindi alam ni Victoria. Isang lihim na silid sa ilalim ng ating lumang bodega sa Antipolo. Doon ko itinago ang tunay na talaan ng mga krimen ng pamilya Alcantara at ang mga pangalan ng bawat politikong kasabwat nila. Gamitin mo ito para protektahan ang sarili mo... o para wasakin ang lahat."*

>

Napatigil ang tape. Isang mabigat na rebelasyon. Ang aking ama ay nag-iwan sa akin ng isang nukleyar na opsyon—isang impormasyong maaaring magpabagsak sa buong sistema ng bansa.

**Ang Panibagong Pagsubok ni Julian**

Sa kabilang banda, si Julian ay patuloy na nakikipaglaban sa kanyang sariling mga multo. Habang tinutulungan niya ako sa mga legal na usapin, nalaman niya ang tungkol sa pagdating nina Alfonso at Isabella.

"Celestine, huwag kang magtitiwala sa kanila," babala ni Julian habang naglalakad kami sa hardin ng penthouse. "Kilala ko ang mga 'yan. Noong bata pa ako, nakita ko kung paano nila linlangin si Lolo para sa mga pondo. Sila ay mas mapanganib kaysa kay Bianca, dahil sila ay may legal na basehan."

"Alam ko, Julian. Pero mayroon akong hawak na hindi nila alam," sabi ko habang tinitignan ang susi sa aking kamay. "Pupunta tayo sa Antipolo bukas. Kailangan nating makuha ang mga dokumentong sinasabi ni Papa."

"Kasama mo ako," deklara ni Julian. "Hindi kita hahayaang pumunta roon nang mag-isa. Ang mga Alcantara-Velasco ay may sariling mga hitmen. Siguradong sinusundan na nila tayo."

**Ang Ambush sa Dilim**

Kinabukasan, habang bumabaybay kami sa madilim at masukal na daan patungong Antipolo, isang grupo ng mga motorsiklo ang biglang lumitaw mula sa likuran. Nagsimula silang magpaputok sa aming sasakyan.

"Marcus, bilisan mo!" sigaw ko habang yumuyuko.

"Sila na 'yan!" sigaw ni Julian. "Hindi na sila naghintay ng korte! Gusto na nilang tapusin tayo rito!"

Ang habulan ay naging madugo. Isa sa mga gulong ng aming sasakyan ay tinamaan, na naging dahilan para mawalan kami ng kontrol at bumagsak sa isang mababaw na bangin. Ang huling narinig ko ay ang tunog ng nababasag na salamin at ang sigaw ni Julian sa pangalan ko.

Nang magising ako, madilim na. Ang sasakyan ay nakabaligtad. Ramdam ko ang mainit na dugo na dumadaloy mula sa aking noo. Sa tabi ko, walang malay si Julian at Marcus. Sa labas, naririnig ko ang mga yabag ng sapatos sa tuyong dahon.

"Hanapin ang babae!" utos ng isang pamilyar na boses. "Huwag niyo siyang titigilan hangga't hindi niyo nakukuha ang susi!"

Ito ang boses ni Don Alfonso. Ang digmaan para sa yaman ay hindi na lang legal. Ito ay naging isang madilim na habulan sa gitna ng kagubatan. Pinilit kong gumapang palabas ng sasakyan, bitbit ang susi at ang tanging baril na naiwan ni Marcus.

Ang gabi ay mahaba, at ang mga buwaya ay gutom na. Pero hindi nila alam... ang alikabok na hinahabol nila ay may dalang apoy na handang tumupok sa kanila.