REVENGE

REVENGE “CHAPTER 15

Ang gabi sa Antipolo ay tila isang buhay na nilalang na nagtatangkang lamunin ako nang buo. Ang bawat kaluskos ng tuyong dahon sa ilalim ng mga yabag ng mga tauhan ni Don Alfonso ay tila tunog ng isang paparating na hatol. Pinilit kong igalaw ang aking katawan sa kabila ng hapdi ng sugat sa aking noo. Ang mainit na dugo ay patuloy na gumagapang sa aking pisngi, ngunit hindi ko ito pinansin. Ang tanging mahalaga ay ang susi sa aking bulsa at ang kaligtasan ni Julian.

Lumingon ako sa loob ng nakabaligtad na sasakyan. Si Marcus ay nagkamalay na at pilit na inaabot ang kanyang radyo, habang si Julian ay nananatiling walang malay, ang kanyang ulo ay nakasandal sa nabasag na bintana.

"Madame... umalis na kayo," bulong ni Marcus, ang boses ay puno ng pait at sakit. "Haharangin ko sila. Takbo na."

"Hindi kita iiwan, Marcus," sagot ko, pero alam kong wala akong magagawa kung hindi ako gagalaw. Sa malayo, nakikita ko na ang mga liwanag ng flashlight na papalapit sa aming pwesto.

Kinuha ko ang baril ni Marcus at ang susi. Sa huling pagkakataon, tiningnan ko si Julian. "Hihintayin kita sa dulo nito, Julian. Huwag kang susuko."

**ANG PAGTAKAS SA DILIM**

Gumapang ako palabas at tumakbo patungo sa masukal na bahagi ng gubat. Ang bawat hakbang ay isang pagsubok sa aking tatag. Ang aking marangyang damit na pantrabaho ay punit-punit na at puno ng putik, malayo sa imahe ng isang Madame V. Pero sa sandaling ito, hindi ako isang investor; ako ay si Celestine, ang babaeng natutong mabuhay sa gitna ng hirap.

"Doon! Nakita ko ang anino niya!" sigaw ng isa sa mga tauhan ni Alfonso.

Nagsimulang umulan ng mga bala. Ang mga puno sa paligid ko ay tila mga tahimik na saksi sa aking pagtakas. Tumalon ako sa isang maliit na sapa at nagtago sa ilalim ng malalaking ugat ng isang puno ng balete. Doon, pinigil ko ang aking hininga. Naramdaman ko ang pintig ng aking puso sa aking lalamunan.

Nang makadaan ang mga humahabol sa akin, muli akong tumakbo. Gamit ang address na nakasulat sa kapirasong papel, narating ko ang isang tila inabandunang bodega na nababalot ng makapal na baging at kalawang. Ito ang bodega ng pamilya Alcantara na matagal nang hindi nagagamit.

**ANG LIHIM NG BODEGA**

Nanginig ang aking kamay habang ipinapasok ang susi sa dambuhalang padlock. Sa isang malakas na *click*, bumukas ang pinto. Ang amoy ng alikabok, lumang papel, at amag ay agad na sumalubong sa akin. Gamit ang flashlight ng aking cellphone, hinanap ko ang sinasabing lihim na silid sa ilalim ng sahig.

Sa ilalim ng isang tumpok ng mga lumang kaban, nakita ko ang isang bakal na singsing. Hinila ko ito nang buong lakas. Isang bahagi ng sahig ang bumukas, na nagsilbing hagdan pababa sa isang maliit ngunit maayos na opisina sa ilalim ng lupa.

Doon, nakita ko ang mga filing cabinet na puno ng mga dokumento. Ngunit sa ibabaw ng mesa, may isang kulay asul na folder na may nakasulat na: **PARA KAY ROSA**.

Binuksan ko ito at binasa ang nilalaman. Ang aking mundo, na akala ko ay sapat na ang gulo, ay muling nayanig.

**ANG KATOTOHANAN TUNGKOL KAY ROSA**

Ang aking ina, si Rosa, ay hindi lamang isang simpleng katulong na naging biktima ng pag-ibig ni Don Rodrigo. Ayon sa mga dokumento, si Rosa ay nagmula sa pamilya ng mga **Velasco**—ang mismong pamilya ni Doña Isabella. Siya ang bunsong kapatid ni Isabella na itinuring na patay matapos siyang itakwil dahil sa pakikipag-ugnayan sa isang kaaway na pamilya.

Si Rosa ay pumasok sa mansyon ng mga Alcantara hindi para magsilbi, kundi para magtago sa poot ng kanyang sariling pamilya. At si Don Rodrigo? Alam niya ang lahat. Ginamit ni Rodrigo ang pagmamahal niya kay Rosa para protektahan ito mula sa mga Velasco, ngunit sa huli, ang proteksyong iyon ay naging isang gintong hawla.

"Kaya pala..." bulong ko sa gitna ng kadiliman. "Kaya pala ganoon na lang ang galit ni Isabella sa akin. Hindi lang ako basta anak sa labas ng kanyang pinsan. Ako ang anak ng kapatid na pilit niyang binura sa kasaysayan ng kanilang pamilya."

Ibig sabihin, ang digmaang ito ay hindi lang agawan ng mana ng mga Alcantara. Ito ay isang madugong alitan sa pagitan ng dalawang pamilya na ang tanging biktima ay ako at ang aking ina.

**ANG PAGHARAP SA KATAPUSAN**

"Napakagandang rebelasyon, hindi ba, Celestine?"

Napalingon ako sa taas ng hagdan. Nakatayo roon si Don Alfonso, may hawak na baril at ang kanyang mukha ay nababalot ng isang mapanuring ngiti. Kasunod niya ang dalawang armadong lalaki.

"Don Alfonso," sabi ko habang mahigpit na hawak ang mga dokumento. "Alam niyo ang lahat. Alam niyong magkadugo tayo."

"Ang dugo ay walang halaga kung ito ay nagmula sa isang traydor gaya ng iyong ina," sagot ni Alfonso habang dahan-dahang bumababa sa hagdan. "Si Rosa ang dapat na nagmana ng lahat ng ari-arian ng mga Velasco, pero mas pinili niyang magpakababa sa isang Alcantara. At ikaw? Ikaw ang bunga ng kanyang pagkakamali. Isang pagkakamali na dapat ko nang tapusin ngayong gabi."

"Hindi niyo ako matatakot," hamon ko. "Ang lahat ng dokumento rito ay naka-scan na at nakaplano nang kumalat sa sandaling hindi ako makalabas ng buhay rito. Ang pangalan ng mga Alcantara at Velasco ay magiging abo bago sumikat ang araw."

Napatigil si Alfonso. Ang kanyang ngiti ay naglaho. "Masyado kang maraming salita para sa isang taong malapit nang mamatay."

Itinaas niya ang kanyang baril, ngunit bago pa man siya makaputok, isang putok ang narinig mula sa likuran niya. Bumagsak ang isa sa kanyang mga tauhan.

"Bitawan mo ang baril, Alfonso!" sigaw ni Julian.

Nakatayo si Julian sa pinto ng bodega, dugu-dugo at hingal na hingal, ngunit ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit. Kasama niya si Marcus at ang ilang mga tauhan ng pulisya na nahanap nila sa daan.

**ANG PAGBAGSAK NG MGA VELASCO**

Ang engkwentro ay mabilis at madugo. Sa huli, napalibutan si Alfonso at ang kanyang mga tauhan. Walang nagawa ang matanda kundi ibaba ang kanyang armas habang ang mga pulis ay nagsisimulang pumasok sa lihim na silid.

Niyakap ako ni Julian nang mahigpit. "Sabi ko sa 'yo, hihintayin kita."

"Julian... alam ko na ang lahat," sabi ko habang ipinapakita ang asul na folder. "Ang nanay ko... siya ay isang Velasco."

Nasilayan ko ang gulat sa kanyang mga mata, ngunit agad din itong napalitan ng pag-unawa. "Hindi na mahalaga kung sino ang mga magulang natin, Celestine. Ang mahalaga ay kung sino tayo sa bawat isa. At sa sandaling ito, ikaw lang ang mahalaga sa akin."

Nang ilabas kami mula sa bodega, sumikat na ang unang liwanag ng araw sa Antipolo. Ang gabi ng mga alabok ay natapos na. Pero alam ko, ang pagtuklas sa aking tunay na pagkakakilanlan ay simula pa lamang ng isang bagong kabanata.

Ang yaman ng mga Alcantara at ang lihim ng mga Velasco ay nasa aking mga kamay na. Ngayon, handa na akong itayo ang isang imperyong hindi nakabatay sa kasinungalingan, kundi sa katotohanan.