เอย
“โอ๊ย!” ตั้งแต่ฉันตื่นขึ้นมาก็ปวดเมื่อยและเหนื่อยล้าตามเนื้อตามตัวไปหมด
ไม่ว่าจะขยับไปไหนทำอะไร ไม่ต้องถามว่าไปทำอะไรมา ก็ฝือมือไอ้ผีหื่นที่อยู่กับฉันนั่นแหละ เมื่อคืนกว่าจะปล่อยให้ฉันได้นอนก็ปาไปเกือบเช้า นี่ถ้าไม่รู้ว่าตายฉันก็ไม่เชื่อหรอกนะ เพราะไม่คิดว่าวิญญาณจะหื่นกามได้ขนาดนี้ ขนาดตอนเป็นคนยังไม่เห็นหนักเท่านี้เลย
“เดินไหวไหมคะ” อื้ม ถามเหมือนเป็นห่วง แต่สายตาจำเป็นต้องแพรวพราวขนาดนั้นเหรอ
“วันนี้ก็อดไปเลยนะคะ” ฉันบอกออกไปอย่างมั่นไส้และสมน้ำหน้า อยากจะทำให้ฉันมีสภาพแบบนี้ดีนัก เป็นไงละสุดท้ายฉันก็ตื่นมาทำบุญให้ไม่ได้
“ไม่เป็นไร แค่เอยทำให้พี่ทุกวันพระพี่ก็มีแรงเยอะแยะแล้ว...”
“แล้วนี่ทำให้ทุกวันขาดแค่วันเดียวไม่ได้ทำให้พี่รู้สึกอะไรสักนิด” ยังมีหน้ามาทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาว มันหน้าไหม เดี๋ยวก็ไม่ทำให้สักอาทิตย์หนึ่งเดี๋ยวจะรู้สึก
“ไปไกลๆ หน้าเลย เหม็นขี้หน้า” ฉันไล่ไป ไม
